Enfin, Sjeng was gepasseerd voor een lintje, maar draaide nog steeds mee in de kantine van de wereld die het MARKEURSEL heette. Dat ging jaren goed, maar, zoals voor ons allemaal, komt het afscheid, je gaat met FLO/DE/pensioen, al dat soort kreten.
Dus Sjeng ook. Hij werd ook 50 en dan is het voor de marinemens over en sluiten, je mot de dienst uit. Vaak is dat wel een opluchting, hoor, je hebt zo lang en zo vaak gediend, wachten gehad, gevaren, uitgezonden geweest, nu ja, jaren lang niet bij je gezin geweest, je kinderen niet hebt zien opgroeien, dus nee, het is een rustpunt in je leven.
Vaak gaan de meeste KM mensen even een maandje of wat een soort vakantie houden en gaan ze, ook heel vaak, zich oriënteren op een nieuw bestaan, qua gezin, qua een eventuele verder bestaan wat het werk betreft. Sjeng dus niet, die had zijn 'paling' handeltje als Spakenburger erbij, maar het vreemde was dat hij elke vrijdagmorgen nog even, in alle vroegte, naar die werkplek terugkeerde. Vroeg is vroeg, zelfs voor een marineman. Dat MARKEURSEL werd om zeven uur geopend, door de onderofficier van dienst, maar vaak merkte hij dat Sjeng al binnen was. Raar, want die man was al een tijdje de dienst uit, maar had wel steeds een verhaal, over de dit en de dat, maar goed, het was een joviale gozer dus er werd verder niet al te veel aandacht aan besteed.
Maar soit, hij/zij wandelde naar de kantine en kreeg een bakkie van S., soms ook, als de trek er was, soms een pondje paling als het een bekende van hem was en soms een tosti en even later, vaak voor achten, vertrok S. alweer terug naar het vrome vissersdorp.
Dat ging, ik geloof maanden, goed maar dat kwam krakend tot stilstand toen er een service monteur voorreed. Nu ja, service monteur is niet helemaal het goede woord, het was de installateur en de onderhoudstechnicus en de verhuurman van de gokmachines, die in ruime mate waren geplaatst in de kantine van dat centrum. Ja, er werden vooral, nu ja, eigenlijk alleen, jonge mensen gekeurd, m/v.
Mind you, dit was nog VOOR de mobieltjes en ja, de jeugd moest zich uiten en ze deden dat voor dat er allemaal games bestonden. Het enige vermaak, tussen de keuring pauzes in, waren, hetzij een boek/tijdschrift/krant lezen of op de machines spelen, voornamelijk flipperkasten. Ik heb in die periode slechts een of twee kandidaten meegemaakt die een boek lazen, en een van die mensen las 'A distant Mirror'van Barbara Tuchman, een US historica, die zich vermoedelijk nu in haar graf licht om te wentelen, nadat die oranje geverfde asshole weer is verkozen. Ik las dat boek ook op dat moment en ja, dat was wel grappig.
Enfin/afijn Sjeng zagen we bijna niet meer overdag. Tot die service mijnheer kwam en boos zijn beklag deed bij onze ouwe, een hele aardige KLTZ, een Overste, 'De 'slots' zijn leeg overste, er is geen ene cent opbrengst mee', klaagde hij. 'Maar dat kan toch niet? Ik kijk geregeld in de kantine en dan zie ik heel veel jongelui geld in die machines stoppen, hoe kan dat dan?' Een plan werd ontworpen en op een hele vroege maandag morgen werd er naast de verhuurman en een Marechaussist en een medewerker van het MARKEURSEL in de kantine geïnstalleerd, maar zo, dat ze het gezicht hadden op de gokautomaten.
En zie, tegen half zeven kwam de Sjeng binnen, met een nagemaakte sleutel en begon de geldlades van de gokautomaten te openen, met een sleutel die hij ooit van de verhuurman had gehad, Men wachtte tot hij alle geldlades had geopend en in een plastic tas had gestort, voor men naar buiten kwam en hem confronteerde. Ik weet niet exact meer wat er is gezegd, wat er is gebeurd, ik hoorde wel dat er een flinke straf tegen hem is geëist en dater de dag daarop een andere, meer onkreukbare, man in die toko stond.
Het schijnt dat 'voor duizenden guldens, toen nog, had buitgemaakt!
