Oh ja, dat vorige Blog, nu ja, dat is een "stand alone" zeg maar, ondanks de (1) achter de titel. Ik heb vandaag besloten om wat meer over mij en mijn fietsen te gaan schrijven. Nee, hoor, ik zal, lees dat stand alone verhaal, niet alles vertellen over de biologische functies van me of over het kiezen van mijn verzetten of de aanpassingen in millimeters van mijn zadel, ben je gek, ik ben een man die het heerlijk vind om op de racefiets te zitten en zo. De wereld passeert me, ik passeer de wereld. Fietsen geeft me een geluksgevoel, maf als het lijkt, maar het is zo. Ja, ik weet, dat heeft allemaal met de Beta endorfinen, morfineachtige pijnstillers die je lichaam zelf aanmaakt, te maken, noem het "Runners High." Fietsers noemen dat anders, die doen niet zo moeilijk en zeggen: 'Man, lekker, stukkie gefietst. Mooi hoor, die: duinen/polder/stad/heuvels/kasseien/veld/fietspaden. Mooi man, kilometers gemaakt, veel leuke dingen gezien, lekker weer."
Dus ja, ik ga in de Blogs van dit jaar iets meer vertellen over de fietstochten die ik gemaakt heb. Nee, niet tot elke bocht of elke hoek of zo, maar gewoon: dingen die ik zag en dacht en waarom ik moest lachen en zo. Misschien ook wel over ontmoetingen die ik onderweg had, of over een toevallige mee fietsende man of vrouw.
Ik moet al die Blogs die ik wil schrijven, wel eerlijk beginnen. Dit Blog zal wat meer over mij gaan. Mijn andere en vrij actieve Blog In de super, komt wat op losse groeven te staan. (www.indesuper.blogspot.nl/) Zoek het maar eens op. In die Blogs kan je lezen dat ik minder moet gaan werken en dus meer tijd heb voor het fietsen. Joepie de ... enzovoort. Nu ik elke dinsdag en donderdag ook nog vrij ben (de woensdagen zijn de vaste oppasdagen op de kleinkinderen, overigens al zeven jaar) moet ik mezelf dus een discipline aanbrengen. Hoewel het natuurlijk heel aangenaam is, vooral in dit seizoen, om in de ochtend lekker lang te blijven liggen in de echtelijke sponde waar het soms heel goed toeven is, vaak heel goed toeven, willen wij er niet aan toe geven. Nu ja, voor dag en dauw opstaan doe ik natuurlijk nog, twee dagen in de week en ben dan, rond vijf uur vijftien, in de morgen, onderweg naar mijn werk. Maar de overige vijf dagen in de week, wil ik natuurlijk ook niet verslapen. Dus heb ik, nu ja, samen met mijn lief, dingetjes uitgedacht. Ik ga elke vrije dag, indien het qua weer haalbaar is, minstens een uur of wat fietsen. Zo niet, ga ik, of gaan we, wat dingen doen, die we al een tijd niet hebben gedaan of kunnen doen en NEE, DAT valt er niet onder. Dat doen we en deden we, nog met regelmaat.
Maar, musea bezoek, wat dachten jullie daarvan? Yuk? Ok, maar er zijn naast het Stedelijk en het Van Gogh ook echte en goeie musea in het land hoor, waar je kunt zien wat de schilder of de kunstenaar bedoelde. En niet alleen maar een wit doek van zes bij zes met twee zwarte stippen of zo?
Maar, oké, vandaag deed ik mijn vierde rit van het jaar op de fiets. Het was koud, ja, er stond een redelijke bries uit het zuiden, maar: het was droog. Dus reed ik door de polder rond mijn stad Amstelveen, kwam bij het patserige huis van soap- of zo sterretje Patty uit, die een infantiel autootje heeft opgepimpt en naar haar zelf heeft vernoemd: de Patmobiel, reed langs de nieuwe en misschien wel drukste provinciale weg van ons land, de N 201 en kwam zo, een klein uur later weer binnen, met rode wangen en oren van de kou.
Maar ik had weer veel gezien! In de zogenaamde 'wetlands' langs langs en rond die N 201 zag ik grote groepen ganzen en zwanen grazen en steltlopers en andere watervogels zich voeden. Ik zag een grote V formatie (ganzen?) naar het zuiden trekken en ik dacht dat ik de richting verkeerd begreep.
Ik zag gehaaste mensen in auto's en op brommers zich bewegen naar hun uiteindelijke doelen en ik moest even wennen aan het feit dat ik geen haast had. Maar goed, de eerste discipline dag is er al geweest. Nu nog een hoop jaren verder.
Ik ga nog een paar prettige en onthaaste jaren tegemoet, hoop ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten