Een goede fb vriendin vroeg me om de afgelopen TdF in een Blogje samen te vatten. Dat gaat hem niet worden, hoor. Deze Tour was zo divers, niet echt heel spannend, na de eerste tijdrit was de spanning al gedaan, Pogacar won, natuurlijk, maar ze was toch zo verrassend dat ik er niet een, maar twee, nu ja, misschien drie Blogs er aan moet of willen, wagen.
For a start: het was een heerlijke Tour. Ik heb van dag tot dag genoten van al die gasten die zich enorm inspanden om de zege en om de prijzen. Dat was vanaf rit een, tot de aankomst op de Champs d'.
Tja, wat noem je een heerlijke Tour de France? Ik bedoel: wanneer is een TdF een heerlijke wedstrijd om naar te kijken? Ik herinner me nog heel goed het tijdperk Indurain, Hij was een groot coureur, won vijf Tours zonder af te zien, leek het. Hij won zijn Tours vooral in de lange tijdritten. Maar saai, waren die overwinningen wel.
Om te beginnen, als eerste vraag zeg maar om te zien of een TdF een fraaie Tour was: zijn er overwinningen van landgenoten geweest, heb je ademloos kunnen kijken naar de meeste etappes, ben je verrast door bepaalde ritten en bepaalde coureurs, heb je genoten van de meeste ritten? De antwoorden op al die vragen zijn allemaal JA. Hoewel de wedstrijd na de eerste tijdrit, gewonnen door Pogacar, eigenlijk al vast lag, was er veel te genieten. Natuurlijk van het enorme fraaie Franse landschap, noem maar alleen de landschappen, want dat land heeft er veel van hoor, maar ook van al die steden en dorpjes, met hun kerken, basilieken en hun kastelen, maar ook de ritten die zich aandeden en de, soms, verrassende winnaars.
Vraag twee: kwam je onder de indruk van sommige coureurs? Ik ben echt onder de indruk van een aantal coureurs geraakt. Pogacar, weer, Wout van Aert, weer, Alaphilippe, weer, maar ook van Ide Schelling, drager van de bollentrui. Van Wout Poels, van Gadu, Mollema en Kelderman. Sepp Kuss, Jonas Vingegaard, meer mannen nog. Nu ja, ik was gewoon onder de indruk, deze hele Tour. De wederopstanding van de Man van Man, nadat hij zijn hele fietsleven al vaarwel had gezegd, maar werd opgepikt, als laatste en voor weinig centen, door Lefevre was verbijsterend. Net als die 'ouwe' man, Valverde, die op zijn 41ste nog weer eens de TdF uit fietst.
Goed de Tour is nu voorbij, helaas en het zwart 'apres' zit er aan te komen. Nee, niet echt hoor, maar door die Tour uitzendingen, die vaak, vooral de bergetappes, live waren, heb ik veel aan mijn eigen fiets ritme moeten inperken. Dus ging ik vroeger van huis, maar reed ik minder kilometers. Ik moest ook nog de artikelen in de Volkskrant lezen, de krant met de beste wielerjournalistiek. Die verslagenknip ik dan uit en vouw ze in de officiële Wielerrevue. Die sla ik alle maal op, nu al veertig jaar, in een grote doos en bekijk ze en herlees ze vaak later weer eens.
Ik zal verder schrijven over de hoogtepunten die ik zag. MvdP, WvA, AP, en die afschuwelijke valpartijen. maar ik beëindig dit eerste blogje met een fijne en toepasselijke strofe uit de 'Mei' van Gorter, een van de grootste dichters die ons land voortbracht.
Zooals twee wielrijders: die doen hun stalen
Raderen wieleren dat licht rondspat,
De cirkels draaien en het witte pad
Glijdt weg: ze loeren op elkanders wielen
En trappen vastberaden, in hun zielen
Is nijd en haat, voor 't doel de ééne wint,
Maar de ander haalt weer in en rijdt verblind
Van wanhoop hem voorbij. De laatste trap
Slaakt los menschengejuich en handgeklap -
Zoo snelden ze verder en het zonnelicht
Bedaarde weder.
Bij de Mont Ventoux rit zal ik iets van een andere dichter brengen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten