Het nieuwe verraad

 In 1938 vloog Neville Chamberlain naar München, de hoofdstad van Beieren, in Zuid Duitsland, om onderhandelingen te voeren met de (tot nu toe) meest megalomane en narcistische wereld leider tot dan.

Nu ja, Napoleon kon er ook wat van en Frederik de Grote won ook wel punten op dat gebied, maar Der Adolf sloeg, zoals gezegd, tot nu toe, wel alles. Met zijn echte Oostenrijkse charme en zijn geweldige 'flux de bouche', zijn welsprekendheid, veroverde hij bijna het hele Duitse volk. Zijn minister van propaganda, Joseph Goebbels, maakte dat allemaal nog gladder en beter. (Die werd, dank aan de schrijver Philip Kerr), ook wel de 'Mahatma Propagandi' genoemd, naar aanleiding van de naam van de Indiase volksheld, Mathma Gandi.

 Goed, Chamberlain 'verkocht' het Sudetenland aan de Nazi leider en kwam terug uit het vliegtuig, wapperend met een papiertje en roepend: 'Peace in our time.' Nou, hoe dat is afgelopen, weten we geloof ik allemaal. Chamberlain verkwanselde het Sudetenland, dus heel Tsjechië aan die Duitse megalomaan en dus begon de tweede wereldoorlog.

 Maar, zoals de Fransen zeggen: "l' histoire ce repete", de geschiedenis herhaalt zich, en dat is dus ook zo. De nu meest enge man en meest erge en vreselijke megalomaan ter wereld, herhaalt dat trucje tot in perfectie. Ik hoef de naam niet te noemen, natuurlijk.

Hij laat een van zijn onderknuppeltjes naar de Oekraïne vliegen en dwingt Zelinsky, een dappere strijder die enorm voor zijn land staat, om een groot deel van zijn land af te staan aan Poetin, het holmaatje van Trump. Dus Trump verkwanseld Oekraïne en dus een Europees land, aan een dictator. Het is weer even 1938.

Zo moet dat dappere land en haar dappere bevolking ook nog eens het leger halveren en moet de moeder taal Russisch worden! I am flabbergasted, zoals de Brit zegt, van dit bericht! En wij, westerse en beschaafde wereld laten dat allemaal maar begaan? Het is godgeklaagd, dat wij, Europeanen, buigen voor zo'n Amerikaanse idioot, die binnenkort waarschijnlijk ook in het zogenaamde 'Epstein' rapport op gaat duiken, hoewel ik denk dat hij daar vreselijk in heeft laten schrappen.

Ik schaam me en haat die Trump en zijn regering nog meer en wil alleen nog maar zeggen: Hup Oekraine, wij staan achter jullie.

 

 

 

Friese feesten

 Tja Friesland viert feest deze week en terecht! Een hele boel goede dingen gebeuren in deze provincie, een landstreek die vaak onderbelicht is, ondanks hun streven naar onafhankelijkheid en hun eigen taal.

Maar nu is het feest en zijn ze heel belangrijk.  et is het deze week in en rond Sneek te doen, met het 'Skûtsjesilen' een heel belangrijke week voor de Friesland liefhebbers en vooral voor de watersport liefhebbers waar ik niet toe behoor. Ik heb 32 jaar bij de Marine gevaren, ik heb heel veel moeten roeien, maar watersport? Nee, niet echt.

Maar hoe werd dat Skûtsjesilen nu zo populair? Nu ja, voornamelijk in de 19e eeuw werden heel veel terpen, (hoger gelegen gebieden, door de bevolking zelf opgeworpen tegen allerlei overstromingen, die nu verlaten waren, afgegraven. De humusrijke grond, zeg maar gewoon mestgrond, was heel belangrijk in het westen. Ze kon dienen om de, net ontwikkelde bollenvelden en zo, met goede grond op te vullen.

(Iets dergelijks gebeurde in de veenkoloniën van Drenthe, waar heel veel turfschippers hun turf naar de 'randstad' zoals we dat nu noemen, vervoerden, zodat de bakkers de steeds toenemende bevolking van brood kon voorzien, door hun op turf gestookte ovens.)

Natuurlijk stortte die markt in, nadat er kunstmest werd ontwikkeld en vooral voor de Drenten, steenkool, werd gewonnen voornamelijk in Limburg, maar ja, jn andere landen ook. De Schuiten bleven leeg achter, maar vanaf 1820 hielden de boeren/strontschippers al wedstrijden met hun lege scheepjes, omdat ze het eventuele prijzengeld goed konden gebruiken. En ja, ik geloof dat dit verhaal helemaal waar ois,

Het volgende verhaal? Tja, het heeft een ver verleden, maar goed, veel geschiedenis heeft een ver verleden, anders was het tegenwoordige tijd.

Het volgende Friese feest is het kaatsen  

Heel Friesland vind het een Friese sport, maar nee, hoor, da's niet waar. De sport is ontstaan in Franse kloosters in de 12e eeuw. Het verspreidde zich wel en in de UK werd het op den duur 'met een houten handpalm en daarna met een racket gespeeld en dus later 'Tennis' genoemd, een afschuwelijke naar spelletje!

In de 14e eeuw werd kaatsen zelfs verboden, ik wilde dat ze dat nu met tennis zouden hebben gedaan,maar helaas, maar later heeft Kaatsen zelfs de Olympische Spelen gehaald en daar 'Petanque' genaamd, een vorm van Jeu des Boules zoals die worden gespeeld in caravan vakanties met Nederlandse bejaarden, die vlak voor hun euthanasie staan en dat op hete Franse pleintjes met een presentatrice die het allemaal ook niet meer ziet zitten en die de mensen naar een volgende bestemming, ook al zo naar, ment!

De spelregels zijn typisch Fries, wij, normale, excuus, niet Friese kaats fanaten snappen er geen ene moer van, Maar da's ook niet belangrijk hoor, als jullie Friezen maar plezier hebben. 

 

Eikel

 Goed, maar ik moet nog even een berichtje bij mijn fb opmerking over de TdF maken. Ik zei gisteren namelijk dat ik beweerde geen fan te zijn van Evenepoel en van Pogacar. En dat is ook zo en dat blijft zo!

Dat kan, dat mag, je bent wel/niet fan van een of andere mens. Ik kreeg een berichtje van ene Jan Zomer, uit Badhoevedorp, die beweerde dat ik dus een LAPZWANS was, omdat ik geen fan was van die beide mannen. Nu is Jan Zomer vooral bekend omdat hij een ambtenaartje was in Amsterdam, die veel hele en halve dagen van de gemeente jatte om te gaan trainen op zijn fiets. (Hij werd overigens ook nog eens gesponsord door een wielerzaak, waar hij natuurlijk enorme reclame maakte in zijn blaadje, maar soit, dat begrijp ik dan wel) 

Daarnaast was hij de schrijver/uitgever van een jaar magazine over het fietsen, de Wielerexpress. Een aardig roddelblaadje wel. Zijn zoon en schoonzoon deden het redactie werk overigens. Hierbij likte hij zich hoger op door over mensen als Peter Post, helaas al jaren dood, Jan Jansen, gelukkig nog niet en meerdere fietsgrootheden te schrijven. Hij kende Tackx, de directeur van de fabriek van bidons en zo en maakte ongegeneerd reclame voor hem en meerdere van die mensen.

Maar, zijn roddels gingen een keer veel te ver en hij werd aangeklaagd door de man die hij in de grond had geboord. Hij zou heel veel schadevergoeding moeten betalen en dat kwam er op neer dat hij zijn woning in Badhoevedorp (ook al zo een zielig dorp net zoals hij zielig is) moest verkopen en hij deed een oproep om, nu zouden we zeggen: 'crowdfunding'. Dat kwam er en hij heeft de opgelegde dwangsom kunnen betalen.

Nu kon ik, in overleg met de E wat geld stortten en dat deden we dus, met vele mensen. Ik heb onder andere mede gezorgd dat hij niet op straat werd gezet! En dan ben ik nu een LAPZWANS? Omdat ik kanker heb gehad en wat minder fiets?  Omdat ik GEEN fan ben van de mannen die hij in zijn hart heeft?

Wie is dus de LAPZWANS Jan Zomer?  

 

 

 

 

 

 

 

 

Gekwetste trots

 "Gekwetste trots', kent u die uitdrukking, dames en heren? 'Gekwetste trots'"

Ik hoor het Ds Gremdaat, een alter ego van Paul Haenen nog zeggen. Paul Haenen,die de stem van Ernie, en meerdere typetjes, in Sesamstraat deed, de man van vele gezichten en de vertolker van o.a. ds Gremdaat, een alles beter wetende maar goed voelende soort dominee, die zijn radio en tv stukjes altijd afsloot met: 'lekker eten met stukjes spekjes en zo.' Hij was (even), tv land roem gaat heel snel voorbij, een geweldig bekende BN'er, die, naast tv/radio en theater werk ook nog eens een eigen theater had, het Betty Asfalt complex, aan de Nieuwe Zijds, dus ja, jullie begrijpen aan de naam wel dat het een absurdistische man was.  Wij als gezin zijn nog op tv gezet door hem. Wij kwamen terug uit de stad, geen idee meer welke gelegenheid, misschien een museum bezoek, misschien terug van de kermis op de Dam, vraag het me niet.

Soit, we liepen over de Nieuwe Zijds, richting de metro, het CS dus, en we zagen het Betty A complex. We keken even binnen. gewoon nieuwsgierigheid, maar hij filmde ons met een hele kleine camera. Wij zwaaien en hij terug zwaaien en zo verder. Thuis gekomen deden we de tv aan en, ja hoor, we waren, de uitzending begon natuurlijk later, te zien. De hele bubs op de tv!

Aan die kreet, 'gekwetste trots', moest ik vanmiddag aan denken toen ik op mijn muil ging, met de racefiets, bij het Cobra museum. Ik moest dar een hele drukke weg oversteken, De Keizer Karel weg. (Heel veel straten in A'veen zijn vernoemd naar Bourgondische edelen en zo. Nee, ik noem geen namen, want dan kis dit vel papier al weer helemaal vol. Maar er zijn bv een Charlotte de Montpessierlaan, Hendrik van Borsselenkade en een Gijsbrecht van Amstelstraat. Soit.)

Nu ja, A'veen is goed in het bedenken van fraaie straatnamen. Ik heb het eerder genoemd, wij wonen op de Rembrandweg en het verlengde van onze straat is de Saskia van Uijlenburgweg, de weduwe van Rembrandt. Ons ziekenhuis ( dat is heel goed) ligt aan de Laan van de Helende Meesters, toch een mooie naam? En dan is een nog een straat langs de velden en weilanden en die heet: "Langs de Akker".)

Verder dus. Goed, ik kom bij het Cobra museum aan en het fietslicht staat op rood. Ik wil dus het bekende paaltje met drukknop vastpakken. maar een 'E bike bakfiet trut moeder' dringt zich met haar voorwiel tussen mij en het paaltje in, zodat ik dat niet kan vastpakken. Ik ben nog ingeklikt in de pedalen en ja, ik stuiter en ja, ik val om, op mijn linker heup. De bakfiets yup gaat door groen licht en ik lig heel ongemakkelijk, half onder mijn fiets. Behulpzame mensen trekken mijn fiets van me af, helpen me overeind, ik kan van de pijn in mijn heup  niet echt snel staan en vloek en hoop dat de heup niet gebroken is, Als zeventiger kun je je heup breken!

Opeens stopt er een ambu! Toch niet voor mij? Dat kan toch niet zo snel? De broeder stapt uit en snelt me te hulp. I'm a liitle "dazed and confused", zongen Led Zeppelin, maar hij zegt dat hij net aan de overkant stond en me zag vallen, hij had even heel kort de bocht had genomen en of het gaat?  Ik geef goede antwoorden, bedank alle mensen om me heen en stap op de fiets, die gelukkig niets heeft meegekregen. Ik maak mijn rit af en ga 's middags nog shoppen en zo. 

Men zegt wel eens dat oudere en 'getrouwdere' stellen op elkaar gaan lijken en ja, soms is dat zo. De E heeft een flinke 'ontsteking', laat ik het zo maar noemen, aan/in haar heup, dus ja, ik ga ook last van mijn heup hebben zeker?

 

Sjeng 3

 Enfin, Sjeng was gepasseerd voor een lintje, maar draaide nog steeds mee in de kantine van de wereld die het MARKEURSEL heette. Dat ging jaren goed, maar, zoals voor ons allemaal, komt het afscheid, je gaat met FLO/DE/pensioen, al dat soort kreten.

Dus Sjeng ook. Hij werd ook 50 en dan is het voor de marinemens over en sluiten, je mot de dienst uit. Vaak is dat wel een opluchting, hoor, je hebt zo lang en zo vaak gediend, wachten gehad, gevaren, uitgezonden geweest, nu ja, jaren lang niet bij je gezin geweest, je kinderen niet hebt zien opgroeien, dus nee, het is een rustpunt in je leven. 

Vaak gaan de meeste KM mensen even een maandje of wat een soort vakantie houden en gaan ze, ook heel vaak, zich oriënteren op een nieuw bestaan, qua gezin, qua een eventuele verder bestaan wat het werk betreft. Sjeng dus niet, die had zijn 'paling' handeltje als Spakenburger erbij, maar het vreemde was dat hij elke vrijdagmorgen nog even, in alle vroegte, naar die werkplek terugkeerde. Vroeg is vroeg, zelfs voor een marineman. Dat MARKEURSEL werd om zeven uur geopend, door de onderofficier van dienst, maar vaak merkte hij dat Sjeng al binnen was. Raar, want die man was al een tijdje de dienst uit, maar had wel steeds een verhaal, over de dit en de dat, maar goed, het was een joviale gozer dus er werd verder niet al te veel aandacht aan besteed.

Maar soit, hij/zij wandelde naar de kantine en kreeg een bakkie van S., soms ook, als de trek er was, soms een pondje paling als het een bekende van hem was en soms een tosti en even later, vaak voor achten, vertrok S. alweer terug naar het vrome vissersdorp.

Dat ging, ik geloof maanden, goed maar dat kwam krakend tot stilstand toen er een service monteur voorreed. Nu ja, service monteur is niet helemaal het goede woord, het was de installateur en de onderhoudstechnicus en de verhuurman van de gokmachines, die in ruime mate waren geplaatst in de kantine van dat centrum. Ja, er werden vooral, nu ja, eigenlijk alleen, jonge mensen gekeurd, m/v. 

Mind you, dit was nog VOOR de mobieltjes en ja, de jeugd moest zich uiten en ze deden dat voor dat er allemaal games bestonden. Het enige vermaak, tussen de keuring pauzes in, waren, hetzij een boek/tijdschrift/krant lezen of op de machines spelen, voornamelijk flipperkasten. Ik heb in die periode slechts een of twee kandidaten meegemaakt die een boek lazen, en een van die mensen las 'A distant Mirror'van Barbara Tuchman, een US historica, die zich vermoedelijk nu in haar graf licht om te wentelen, nadat die oranje geverfde asshole weer is verkozen. Ik las dat boek ook op dat moment en ja, dat was wel grappig.

Enfin/afijn Sjeng zagen we bijna niet meer overdag. Tot die service mijnheer kwam en boos zijn beklag deed bij onze ouwe, een hele aardige KLTZ, een Overste, 'De 'slots' zijn leeg overste, er is geen ene cent opbrengst mee', klaagde hij. 'Maar dat kan toch niet? Ik kijk geregeld in de kantine en dan zie ik heel veel jongelui geld in die machines stoppen, hoe kan dat dan?' Een plan werd ontworpen en op een hele vroege maandag morgen werd er naast de verhuurman en een Marechaussist en een medewerker van het MARKEURSEL in de kantine geïnstalleerd, maar zo, dat ze het gezicht hadden op de gokautomaten.

En zie, tegen half zeven kwam de Sjeng binnen, met een nagemaakte sleutel en begon de geldlades van de gokautomaten te openen, met een sleutel die hij ooit van de verhuurman had gehad, Men wachtte tot hij alle geldlades had geopend en in een plastic tas had gestort, voor men naar buiten kwam en hem confronteerde. Ik weet niet exact meer wat er is gezegd, wat er is gebeurd, ik hoorde wel dat er een flinke straf tegen hem is geëist en dater de dag daarop een andere, meer onkreukbare, man in die toko stond.

Het schijnt dat 'voor duizenden guldens, toen nog, had buitgemaakt!

Voorgedragen

 Enfin, na zoveel jaren sloot het MOC in Hilversum en de hele bubs ging naar Amsterdam, in het nieuw opgerichte MARKEURSEL waar alle krijgsmacht onderdelen dan werden gekeurd. Vroeger was het, idd een zootje, iedere grotere stad had wel een keuringscentrum voor dienstplichtigen en ja, Mokum had er op een gegeven moment zelfs twee, een aan de Sarphatistraat, bij de KL en dan had je nog de KM aan de Kattenburgerstraat. Heel verwarrend en ja, nogal kostend trekkend, natuurlijk.

Soit, het keuringscentrum in Hilversum, nu ja, eigenlijk in Hollandse Rading, werd gesloten en het hele zootje werd verkast naar de vroegere VBS, de KM VerBindingsSchool. Een geweldig gebouw. In de beneden verdieping kwam ook nog eens de Ziekenboeg terecht, die eerst in een meer dan 150 jaar oud gebouw was gevestigd, maar waar ik nog steeds aangename herinneringen aan heb.

En ja, natuurlijk gingen de kantine en haar chef, Sjeng, ook mee. Al heel snel leefde hij zich weer helemaal uit in de verkoop van frieten/frikadellen/frituur happen. En die tosti's? Daar ben ik niet helemaal zeker van, maar BOTT waren over het algemeen behoorlijke ritselaars. 

(Er is een heel verhaal over BOTT en kinderfietsjes, kort: in de Centrale Bottelarij in Den Helder, rekende men zoveel kilo materiaal af, terwijl het zoveel kilo meer was, het verschil werd dan uitbetaald voor bijvoorbeeld het geld voor fietsjes voor de kinderen van de corrupte deelnemers. Is dat waar? Het werd mij voor waar verteld door BOTT personeel die daar nogal gepikeerd/boos/lacherig over waren Nee, zelf zouden ze niet meegedaan hebben, hoor, ik kende hen goed genoeg om te weten dat ze onkreukbaar waren, een eigenschap die je dan wel moet hebben als BOTT of Magazijnbeheerder.)

Enfin, Sjeng deed, tot ieders tevredenheid zijn ding. Er waren nogal vaak recepties in die jaren, mensen gingen met pensioen en er waren nogal wat jubilea te vieren en Sjeng zorgde keurig voor de drankjes en de hapjes. Zo keurig dat hij werd voorgedragen voor een lintje! Wij, ik werkte daar toevallig ook, hadden een AOOMID, goh, ja, een Adjudant OnderOfiicierMarineInlichtingenDient, ja, die rang en dat dienstvak bestonden, echt, en hij was een man met een geweldig 'practical Joker' gevoel voor humor. 

Die man was overigens tonnetje rond en ja, dat was ook een beetje te wijten an het feit dat hij, elke middag/lunchpauze, zijn portie friet en frikadellen en nog wat van die dingen bij Sjeng haalde. Hij betaalde overigens wel, dat moest wel, hij mocht natuurlijk niet chanteerbaar zijn?

Op en gegeven moment naaide Sjeng me een beetje op. Kunnen wij die stip, bijnaam voor een Adjudant, niet eens laten schrikken, met zijn keuring voor zijn gewicht? Nu ja, persoonlijk is een practical joke aan mij niet verloren, maar ik vond het ethisch en niet helemaal ok, ik weigerde dus, maar een jongere collega nam het wel mee. Hij liet de AOO komen en liet hem, met zijn hele dikke en tonronde buik, in een kamerjas, alle afdelingen doorlopen, Het ECG, de oog afdeling, de gehoortest, de ademtest, het lab nu ja, het bijna complete keuringscentrum. Later moest hij voor de uitslag gevende arts verschijnen, dat was, in overleg met een arts, Sjef zelf natuurlijk. Ook het slachtoffer lachte, met ons samen, heel vrolijk mee. Ja, lachen dat deed hij wel, maar de stip zon op wraak, een goedmoedige wraak.

Zoals verteld, had de man een nogal wat met Pratical Jokes en op een gegeven moment, het was halverwege maart, dat hij wat geheimzinnig ging doen bij Sjeng. Hij liet een medewerker, iemand in het complot hem mee naar achterkamer van de kantine nemen liet diegene wat dingen influisteren als: 'Een goed pak, een goeie pet, schoon petkapje, gepoetste schoen, en dat wel een beetje snel voor de dertigste april." Een goed verstaander heeft dan maar een oor nodig. Er worden lintjes uit gedeeld.

Dus liet Sjeng zich helemaal gaan. Hij werkte natuurlijk al zo veel jaar, en voor de Km en voor het keuringscentrum, dus ja, een lintje? dat zat er dik in. 

Hij bestelde een nieuw uniform, een nieuwe pet, kocht nieuwe KM schoenen en zag er op de dag van het uitgeven van lintjes uit als een koning. Vrouw en kinderen waren er natuurlijk bij en ja, hoor, daar was de grote dag en de baas van het Keuringscentrum trad al aan om de lintjes weg te geven. 

Er werd maar een lintje weggegeven en wel aan de de AOO die de grap had bedacht! Sjeng en zijn familie waren helemaal voor joker gekomen, Sjeng had zich dus voor joker compleet in het nieuw gestoken. Ja, er werd veel gelachen, natuurlijk en, eerlijk is eerlijk, Sjef toonde zich een goede verliezer en reisde met zijn gezin af naar het IJsselmeerstadje. Nadat hij voor alle aanwezigen de frituur had bediend.

Corrupt? een beetje.

 Ik ga over een man schrijven die totaal een boef was, maar een hele aardige boef en een hele leuke boef. Zijn naam is niet zo belangrijk, eigenlijk, laten we hem Sjeng noemen. Ja, ik weet dat dat een Limburgse naam is, maar hij kwam echt niet uit die fraaie provincie met bijna allemaal leuke en vrolijke mensen, maar uit een vissersdorp  aan het IJsselmeer.

Nee, ik wil zijn echte naam niet noemen, ik weet niet of hij nog leeft en of zijn familieleden dit Blogje gaan lezen, nee, hij was eigenlijk wel een hele leuke en hartelijke kerel die heel veel jaren de kantines van de diverse Marine Opkomst Centra dreef.

Dit moet ik natuurlijk uitleggen en ja, dat is wel even doorbijten en doorlezen. De Marine bestond in mijn jaren van 1970/2002  nog voor 80% uit beroeps mensen, m/v, natuurlijk, waarbij de V een minderheid was, maar door ons, M, wel heel erg op prijs werd gesteld. Die zogenaamde MARVA's (MARrine Vrouwen Afdeling)  waren super meide/vrouwen en net zo professioneel als wij, de mannen, maar wij hadden dan wel als jongere matrozen met ons rare Donald Duck hemd aan en onze petten, met lint, op. Zij hadden een ander uniform, een ander hoofddeksel en dat hoedje stond hun wel heel veel beter.

Wij werden, allemaal, ook de leden van het Korps Mariniers, gekeurd in het MARKEURSEL. Tja, de KM heeft een voorkeur voor dat soort anagrammen. Dat MARKEURSEL betekend, de naam en de plaats is nu al jaren anders, overigens, "Marine Keuring en Selectie Centrum" en het was gevestigd in Hollandse Rading, aan de Noodweg in Hollandse Rading, een vlek in de buurt van Loosdrecht, een plaatsje onder Hilversum. (Het werd later verplaatst naar Mokum, de stad van mijn dromen en heette toen SELCEN en er werd ook KL en Klu gekeurd, ja misschien ook wel KMAR?)

(Na de ramp met het neergeschoten vliegtuig, de MH 17 werden de kisten van de overledenen hier, in Hollandse Rading in de grote exercitie hal geplaatst voor de mensen om afscheid te nemen. Het kamp was overigens toen in dienst als Opleiding Centrum Militair Geneeskundige Dienst, het zogenaamde OCMGD, waar ik nog les heb gegeven en als chef opleidingen heb gediend, soit.)

Goed, er was in dat centrum ook een kantine, nu ja, cafetaria, meer en beter genoemd, en daar kon je eigenlijk heel veel bestellen, koffie/thee/blikjes fris/en nee geen bier, dat  was verboden. De verkoper in die kantine was dus die S. Hij was al jaren een BOTT der eerste klasse. OK, een BOTT, uitleggen, is/was, vroeger een man/persoon die bottelier werd genoemd en die dus eten/vlees/drank en bier en voorraden bestelde en beheerde. Een belangrijk persoon dus, want hij ging over die voorraden, iets wat heel belangrijk was op de marine schepen, die vaak maanden van de havens weg waren. Die functionaris had, samen met de kok en de hofmeester, nog al wat in de melk te brokkelen als het over het eten en over de voeding ging. 

In de kantine van dat MARKEURSEL had je niet zoveel keuze, dacht ik. Als 'keurling', ik spreek over maart 1970, was dat een gevulde koek, een kano, een bierworstje en ja, dan hield het wel op. Maar achter de balie, in het domein van S, kon je genoeg keuzes maken.

Sjeng had daar onder andere een frituur bak staan waar hij met liefde en aandacht frikandellen in het vet gooide, maar ook bittergarnituur. Later, ik werkte toen zelf op dat centrum, kwam ik hem geregeld tegen met zijn frituur! En man, wat was dat lekker! Af en toe maakte ik daar wel gebruik van. En nee, hij vroeg daar, gek genoeg, nooit ene rooie cent voor, maar, geloof het of niet, ik gaf hem wel een piek per keer.

Hij maakte ook lekkere tosti's, die hij verkocht voor een piek, een gulden, zeg maar een halve euro, nou dat is goedkoop toch? 

Maar: S had, als BOTT een afspraak met zijn collegae in het grote kamp, dat Hilversum was namelijk een heel groot opleidingskamp, dat hij daar ouder brood (een dag oud) en ham en kaas kon overnemen (ook even oud), dat anders weggegooid zou worden, gratis over kon nemen, KM rantsoenen dus. Daar bereidde hij, hoe moeilijk kan het zijn, dus die tosti's van en daar rekende een piek voor, en dus stak hij al die pieken in zijn jaszak.

Goh ja, S deed het allemaal perfect. Tot hij werd overgeplaatst en voorgedragen werd voor een lintje!