Voorgedragen

 Enfin, na zoveel jaren sloot het MOC in Hilversum en de hele bubs ging naar Amsterdam, in het nieuw opgerichte MARKEURSEL waar alle krijgsmacht onderdelen dan werden gekeurd. Vroeger was het, idd een zootje, iedere grotere stad had wel een keuringscentrum voor dienstplichtigen en ja, Mokum had er op een gegeven moment zelfs twee, een aan de Sarphatistraat, bij de KL en dan had je nog de KM aan de Kattenburgerstraat. Heel verwarrend en ja, nogal kostend trekkend, natuurlijk.

Soit, het keuringscentrum in Hilversum, nu ja, eigenlijk in Hollandse Rading, werd gesloten en het hele zootje werd verkast naar de vroegere VBS, de KM VerBindingsSchool. Een geweldig gebouw. In de beneden verdieping kwam ook nog eens de Ziekenboeg terecht, die eerst in een meer dan 150 jaar oud gebouw was gevestigd, maar waar ik nog steeds aangename herinneringen aan heb.

En ja, natuurlijk gingen de kantine en haar chef, Sjeng, ook mee. Al heel snel leefde hij zich weer helemaal uit in de verkoop van frieten/frikadellen/frituur happen. En die tosti's? Daar ben ik niet helemaal zeker van, maar BOTT waren over het algemeen behoorlijke ritselaars. 

(Er is een heel verhaal over BOTT en kinderfietsjes, kort: in de Centrale Bottelarij in Den Helder, rekende men zoveel kilo materiaal af, terwijl het zoveel kilo meer was, het verschil werd dan uitbetaald voor bijvoorbeeld het geld voor fietsjes voor de kinderen van de corrupte deelnemers. Is dat waar? Het werd mij voor waar verteld door BOTT personeel die daar nogal gepikeerd/boos/lacherig over waren Nee, zelf zouden ze niet meegedaan hebben, hoor, ik kende hen goed genoeg om te weten dat ze onkreukbaar waren, een eigenschap die je dan wel moet hebben als BOTT of Magazijnbeheerder.)

Enfin, Sjeng deed, tot ieders tevredenheid zijn ding. Er waren nogal vaak recepties in die jaren, mensen gingen met pensioen en er waren nogal wat jubilea te vieren en Sjeng zorgde keurig voor de drankjes en de hapjes. Zo keurig dat hij werd voorgedragen voor een lintje! Wij, ik werkte daar toevallig ook, hadden een AOOMID, goh, ja, een Adjudant OnderOfiicierMarineInlichtingenDient, ja, die rang en dat dienstvak bestonden, echt, en hij was een man met een geweldig 'practical Joker' gevoel voor humor. 

Die man was overigens tonnetje rond en ja, dat was ook een beetje te wijten an het feit dat hij, elke middag/lunchpauze, zijn portie friet en frikadellen en nog wat van die dingen bij Sjeng haalde. Hij betaalde overigens wel, dat moest wel, hij mocht natuurlijk niet chanteerbaar zijn?

Op en gegeven moment naaide Sjeng me een beetje op. Kunnen wij die stip, bijnaam voor een Adjudant, niet eens laten schrikken, met zijn keuring voor zijn gewicht? Nu ja, persoonlijk is een practical joke aan mij niet verloren, maar ik vond het ethisch en niet helemaal ok, ik weigerde dus, maar een jongere collega nam het wel mee. Hij liet de AOO komen en liet hem, met zijn hele dikke en tonronde buik, in een kamerjas, alle afdelingen doorlopen, Het ECG, de oog afdeling, de gehoortest, de ademtest, het lab nu ja, het bijna complete keuringscentrum. Later moest hij voor de uitslag gevende arts verschijnen, dat was, in overleg met een arts, Sjef zelf natuurlijk. Ook het slachtoffer lachte, met ons samen, heel vrolijk mee. Ja, lachen dat deed hij wel, maar de stip zon op wraak, een goedmoedige wraak.

Zoals verteld, had de man een nogal wat met Pratical Jokes en op een gegeven moment, het was halverwege maart, dat hij wat geheimzinnig ging doen bij Sjeng. Hij liet een medewerker, iemand in het complot hem mee naar achterkamer van de kantine nemen liet diegene wat dingen influisteren als: 'Een goed pak, een goeie pet, schoon petkapje, gepoetste schoen, en dat wel een beetje snel voor de dertigste april." Een goed verstaander heeft dan maar een oor nodig. Er worden lintjes uit gedeeld.

Dus liet Sjeng zich helemaal gaan. Hij werkte natuurlijk al zo veel jaar, en voor de Km en voor het keuringscentrum, dus ja, een lintje? dat zat er dik in. 

Hij bestelde een nieuw uniform, een nieuwe pet, kocht nieuwe KM schoenen en zag er op de dag van het uitgeven van lintjes uit als een koning. Vrouw en kinderen waren er natuurlijk bij en ja, hoor, daar was de grote dag en de baas van het Keuringscentrum trad al aan om de lintjes weg te geven. 

Er werd maar een lintje weggegeven en wel aan de de AOO die de grap had bedacht! Sjeng en zijn familie waren helemaal voor joker gekomen, Sjeng had zich dus voor joker compleet in het nieuw gestoken. Ja, er werd veel gelachen, natuurlijk en, eerlijk is eerlijk, Sjef toonde zich een goede verliezer en reisde met zijn gezin af naar het IJsselmeerstadje. Nadat hij voor alle aanwezigen de frituur had bediend.

Corrupt? een beetje.

 Ik ga over een man schrijven die totaal een boef was, maar een hele aardige boef en een hele leuke boef. Zijn naam is niet zo belangrijk, eigenlijk, laten we hem Sjeng noemen. Ja, ik weet dat dat een Limburgse naam is, maar hij kwam echt niet uit die fraaie provincie met bijna allemaal leuke en vrolijke mensen, maar uit een vissersdorp  aan het IJsselmeer.

Nee, ik wil zijn echte naam niet noemen, ik weet niet of hij nog leeft en of zijn familieleden dit Blogje gaan lezen, nee, hij was eigenlijk wel een hele leuke en hartelijke kerel die heel veel jaren de kantines van de diverse Marine Opkomst Centra dreef.

Dit moet ik natuurlijk uitleggen en ja, dat is wel even doorbijten en doorlezen. De Marine bestond in mijn jaren van 1970/2002  nog voor 80% uit beroeps mensen, m/v, natuurlijk, waarbij de V een minderheid was, maar door ons, M, wel heel erg op prijs werd gesteld. Die zogenaamde MARVA's (MARrine Vrouwen Afdeling)  waren super meide/vrouwen en net zo professioneel als wij, de mannen, maar wij hadden dan wel als jongere matrozen met ons rare Donald Duck hemd aan en onze petten, met lint, op. Zij hadden een ander uniform, een ander hoofddeksel en dat hoedje stond hun wel heel veel beter.

Wij werden, allemaal, ook de leden van het Korps Mariniers, gekeurd in het MARKEURSEL. Tja, de KM heeft een voorkeur voor dat soort anagrammen. Dat MARKEURSEL betekend, de naam en de plaats is nu al jaren anders, overigens, "Marine Keuring en Selectie Centrum" en het was gevestigd in Hollandse Rading, aan de Noodweg in Hollandse Rading, een vlek in de buurt van Loosdrecht, een plaatsje onder Hilversum. (Het werd later verplaatst naar Mokum, de stad van mijn dromen en heette toen SELCEN en er werd ook KL en Klu gekeurd, ja misschien ook wel KMAR?)

(Na de ramp met het neergeschoten vliegtuig, de MH 17 werden de kisten van de overledenen hier, in Hollandse Rading in de grote exercitie hal geplaatst voor de mensen om afscheid te nemen. Het kamp was overigens toen in dienst als Opleiding Centrum Militair Geneeskundige Dienst, het zogenaamde OCMGD, waar ik nog les heb gegeven en als chef opleidingen heb gediend, soit.)

Goed, er was in dat centrum ook een kantine, nu ja, cafetaria, meer en beter genoemd, en daar kon je eigenlijk heel veel bestellen, koffie/thee/blikjes fris/en nee geen bier, dat  was verboden. De verkoper in die kantine was dus die S. Hij was al jaren een BOTT der eerste klasse. OK, een BOTT, uitleggen, is/was, vroeger een man/persoon die bottelier werd genoemd en die dus eten/vlees/drank en bier en voorraden bestelde en beheerde. Een belangrijk persoon dus, want hij ging over die voorraden, iets wat heel belangrijk was op de marine schepen, die vaak maanden van de havens weg waren. Die functionaris had, samen met de kok en de hofmeester, nog al wat in de melk te brokkelen als het over het eten en over de voeding ging. 

In de kantine van dat MARKEURSEL had je niet zoveel keuze, dacht ik. Als 'keurling', ik spreek over maart 1970, was dat een gevulde koek, een kano, een bierworstje en ja, dan hield het wel op. Maar achter de balie, in het domein van S, kon je genoeg keuzes maken.

Sjeng had daar onder andere een frituur bak staan waar hij met liefde en aandacht frikandellen in het vet gooide, maar ook bittergarnituur. Later, ik werkte toen zelf op dat centrum, kwam ik hem geregeld tegen met zijn frituur! En man, wat was dat lekker! Af en toe maakte ik daar wel gebruik van. En nee, hij vroeg daar, gek genoeg, nooit ene rooie cent voor, maar, geloof het of niet, ik gaf hem wel een piek per keer.

Hij maakte ook lekkere tosti's, die hij verkocht voor een piek, een gulden, zeg maar een halve euro, nou dat is goedkoop toch? 

Maar: S had, als BOTT een afspraak met zijn collegae in het grote kamp, dat Hilversum was namelijk een heel groot opleidingskamp, dat hij daar ouder brood (een dag oud) en ham en kaas kon overnemen (ook even oud), dat anders weggegooid zou worden, gratis over kon nemen, KM rantsoenen dus. Daar bereidde hij, hoe moeilijk kan het zijn, dus die tosti's van en daar rekende een piek voor, en dus stak hij al die pieken in zijn jaszak.

Goh ja, S deed het allemaal perfect. Tot hij werd overgeplaatst en voorgedragen werd voor een lintje!