Ik las in het 'Handboek voor schrijvers' dat er een goede 600.000 bloggers zijn in het Nederlands/Vlaamse taalgebied. Goh, dacht ik, wat veel! Maar is dat zo? Als we er van uitgaan dat we met 16 miljoen Nederlanders zijn en 4 miljoen Vlamingen dan maakt dat, even rekenen, eh juist ja, 20 miljoen Nederlandstaligen, daarbij onze Nederlandstaligen overzee niet meegerekend. Dat is dus, als we er van uitgaan dat van die 20 miljoen er ongeveer 2 miljoen onze taal (nog) niet machtig zijn, ongeveer 3 %. Dat vind ik eigenlijk niet zo veel, toch? Dus dan kan die van mij er nog wel bij, denk ik.
Waar zal mijn blog nu over gaan? Tja, de titel geeft het al een beetje aan. Ik ben een verwoed fietser, ja, op die fietsen met kromme sturen, hoor, niet op de zogenaamde 'gasbuizenfietsen' zoals wij, toerfietsers, die noemen. (Maar dat is ok, fietsen is bewegen en bewegen is gewoon goed!) En, waarmee, even terug naar die fietsen, ik en een groepje vrienden dit jaar, het jaar waarin ik zestig wordt, de Alpe d' Huez willen gaan beklimmen en waarmee we het volgende jaar, als een van die vrienden ook 60 wordt de 'Stelvio' gaan oprijden. Ik stel al die vrienden later voor, ok?
Ik ben dit blog dus begonnen om mijn 'zielenroerselen' aan de openbaarheid prijs te geven.
Niet alleen over dat fietsen, maar ook over de dingen die ik lees, (boeken, artikelen, gewoon dingen die me aangrijpen) en, ja, ook over mijn progressie als 'wanna be' schrijver.
Niet dat daar iemand op zit te wachten, misschien en ook niet omdat dat wat ik te zeggen heb hemelbestormend is of de natie er nu opeens beter voorkomt te staan, maar gewoon, ik heb er zin in.
Zoals het passend is als je voor de eerste keer bij iemand binnenkomt of iemand ontmoet, stel je je even netjes voor. Hierbij:
Mijn naam is Lucas Graver, ik ben geboren in Assen, op 150852 en ben ja, bijna zestig alweer.
Ik heb, na een redelijk gelukkige jeugd en wat haperende schoolopleidingen vanaf mijn 18e tot m'n 50ste bij de Koninklijke Marine gediend. Ik was daar werkzaam in de gezondheidszorg en ben uiteindelijk in de rang van Adjudant 'gepensioneerd'. Mijn passies waren en zijn lezen en fietsen geweest. Na mijn gezin, uiteraard. Oh ja, ik ben getrouwd, en we hebben 4 kinderen (mooi verdeeld, 2 om 2) en een 'wereldkleinzoon', waarop echtgenote en ik een dag per week passen. Het lezen doe ik veel, het fietsen misschien nog meer en sinds een jaar of drie is er een derde passie bijgekomen: het schrijven.
Ik heb ondertussen twee boekjes gepubliceerd en uitgegeven en ben druk met een derde een vierde en, nou ja, met veel, dus. De twee boeken gaan onder andere over mijn 'fietspassie' en mijn leven en werken bij die Koninklijke Marine. Ik wil in dit, hopelijk dagelijkse, nou ja, enkele-malen-per-weekse blog meer gaan vertellen over die drie passies.
Misschien zijn er onder jullie die d'er wat in herkennen?
Nogmaals, het is mijn eerste blog, het stelt (nog) niets voor, maar ik vind het nu al geinig.
Ik zal proberen er een leuk dagboek van te maken.
Ik ga nu proberen dit stukje op te slaan, de spellingcontrole er over heen te doen en te 'publiceren'
zoals ik in de taakbalk lees en hoop dat dat allemaal gaat lukken.
Met een beetje mazzel krijg ik nog eens een reactie. Wie weet. Is dat zo, dan graag, maar dan ook graag kritisch over schrijfstijl etc.
(Over schrijfstijl: mijn marinejaren hebben me 'geleerd' dat taal voornamelijk dienst als communicatie middel. Dus: hoe kan ik je/U uitleggen hoe ik over zaken denk. Ik ben geen 'wollige' schrijver, ik ben vrij direct en zal af en toe wat woorden gebruiken die niet 'comme il faut' kunnen zijn. Tja, da's mijn taal dan maar, denk ik.
Groeten
Lucas
(Of doe je dat niet in een blog?)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten