Kijken jullie wel eens naar van die verkeersprogramma's op Tv? Blik op de weg, Wegmisbruikers en zo? Je hebt er overigens nogal wat en ik kijk, als ik kan, er met veel plezier naar. Nee, ik zie niet alles, hoor, ik kijk een beetje gedoseerd. Ik ben zelf een verkeersdeelnemer, zowel op de fiets als met de auto, waarbij ik moet aantekenen dat ik meer fiets- dan auto kilometers maak per jaar, maar al met al "zit ik vaak bij de weg", zoals men dat schijnt te noemen: ("Ik maak wel 50.000 kilometer per jaar, mijnheer", schijn je dan te moeten zeggen) als je, met tweeënvijftig te hard in de bebouwde kom betrapt wordt door een camera wagen. Waarna je op de bon gaat en je rijbewijs moet inleveren, want je reed 102, na correctie, zoals dat wordt meegedeeld door de agent van dienst. 'Maar ik reed dus maar twee kilometer te hard', zegt het stuk onbenul, vaak rijdend in de bekende "aso-bakken", Mercedes, Audi en BMW. 'Nee, mijnheer/mevrouw', zegt de over het algemeen heel geduldige agent van dienst: 'u reed 52 km te hard.' Waarop een verontschuldiging of een totaal onbegrip volgt. 'Ja, maar ik maak 50.000 kilometer per jaar en ik heb de auto nodig voor mijn werk en wat nu?' wordt er dan gejankt. Ja, wat nu? Weet ik het! Jij reed toch veel te hard? Jij moest toch de boyo uithangen? Donder op jankerd.
Sommige van die programma's zijn nogal pro motor rijder/liefhebber. Jullie hebben eerdere verhalen van me gelezen: ik ben dat abso niet. In tegendeel, ik ben anti motor, ik haat die krengen. Hun bereijders, nou ja, dat wordt wat moeilijk. Ik heb zelfs vrienden onder die bestuurders. Waarom ik de pleu... pe.. hekel aan die krengen heb, heb ik in menig Blog kenbaar gemaakt. Maar goed, korte inhoud van het voorafgaande: Lawaai, breeduit op mooie en smalle fietsers dijkjes rijden en asociaal geknetter. Naast die effing meur van die krengen, maar, nogmaals, ik heb zelfs vrienden onder de bestuurders van die dingen, dus zal ik maar niet teveel klagen.
Nu zag ik een week of zo geleden iets wat me wel heel erg aansprak. (Door een triestige omstandigheid in ons leven ben ik al even niet actief geweest op dit medium.) Er was een melding van een man op een racefiets die een automobilist zou hebben belaagd en zowaar zijn spiegel er zou hebben afgereden. Ja, ik ben bevooroordeeld. Helemaal. Ik weet, ik geef 't eerlijk toe, dat er vreselijke hufters zijn onder de fietsers. Ik sla geen dag op de fiets over om niet verbaal of non-verbaal, mijn gal te spugen over die koelera lijers. Ik kom, een voorbeeld, elke dag, in deze donkere periode van het jaar een man tegen die steevast op mijn kant van het fietspad rijdt. Tegen de stroom in, begrijp je? Nu is deze mijnheer ook nog eens afkomstig uit de streken die rond de evenaar zijn gelegen en dus niet echt herkenbaar aan zijn huidskleur, als je die dan weer afzet tegen het vroeg ochtendlijke gebrek aan daglicht. Daarnaast heeft hij een voorliefde voor hele donkere kleding. Nu is het wel een ras-Mokummer merk ik, want aan fietsverlichting doet hij ook niet.
Mijn trouwe Giant Defy heb ik, natuurlijk, uitgerust met de bekende Led lampjes voor en achter en ik ben al berdacht op het tegenkomen van die clown, maar elke morgen schrik ik me toch weer de koelera. Non verbaal geweld doet het niet echt goed in deze donkere dagen vlak voor de kerst. Verbaal geweld helaas ook niet. Waarschijnlijk is de man niet alleen tussen de keerkringen geboren maar dan ook nog eens op het continent waar de donkere mensen van oorsprong vandaan komen, want de man reageert totaal niet op mijn geschreeuw en geblèr. En dat geschreeuw en geblèr is wel eens een enkele keer nogal beledigend, en niet altijd politiek correct, moet ik bekennen.
Maar, enfin, in een van de bovenbedoelde programma's werd dus jacht gemaakt op een man op een racefiets, die een spiegel van een auto zou hebben getrapt. Niet leuk voor de automobilist, want die dingen zijn aan de prijs. Met de (in mijn ogen) vooringenomenheid, de gemotoriseerde weggebruiker eigen, ging de Hermandad op jacht naar de vreselijke schabouw en kreeg hem, iets verderop, inderdaad te pakken.
Ik ga niet in het Limburgs verder, hoor, maar het geheel is wel gesitueerd aan de voet van de Fromberg, voor de trouwe fietsers en lezers een bekende heuvel, vlak voor de Keutenberg. Het verhaal van de (opgefokte) fietser was duidelijk en heel anders dan het verhaal van de (opgefokte) automobilist, die het "zogenaamde" slachtoffer was.
De automobilist had de fietser dermate 'smal' gepasseerd, zeg maar gesneden, waarbij zijn spiegel tegen fietsmans heup aankwam en werd 'verbogen'. Automans remde en sneed de fietser die met een fikse sprong (wij fietser hebben ongelooflijke overlevings-instincten) het vege lijf kon redden en in een reflex toch nog maar eens een duw tegen de spiegel gaf, die daarop, triestig, de geest gaf. Automans, kaliber proleet, met (v) partner, type "proletin", beiden met een BMI index die niet eens meer het "gevaar" gebied benaderde, maar zelfs al ver over obees heen was, begonnen te trekken en te duwen en trachten beiden om de beurt de man op zijn mooie blauw racefiets, Eddy M., te wurgen. Hij kon nog net zijn helm van zijn hoofd trekken en op het rijwiel springen om het vege lijf te redden. De 'wouten' namen hem toch maar mee. Ja, je bent alleen maar een fietser, niet? Dus ja, meteen al verdacht.
Ja, het is me ook overkomen, meerdere malen zelfs. Gesneden worden, terwijl je niet meer op tijd kunt remmen, over de motorkap worden geslingerd, kras op de lak van die figuur zijn blikken ding en dan ook nog eens beschuldigd worden van agressie, terwijl jouw fiets in de puinpoeier ligt. (Ik word dagelijks vijf of zes keer door auto's en motoren gesneden, overigens.)
Ik heb er in het verleden ook een paar spiegels afgetrapt en een paar bloedneuzen bezorgd aan van die achterlijke galbakken. Nee, daar ben ik niet trots op, maar ik ben er wel duidelijk in. Wij, de fietsmens, zijn te vaak het slachtoffer van de dumbo's op motoren en in auto's om ons heen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten