Het is nu de week van en voor Kerst. Traditioneel stop ik eigenlijk al rond vijf december met fietsen. Dat is omdat dat vaak al een slechte periode is, voor wat het weer betreft, maar vooral omdat ik even een maandje niets met de fiets wil doen of te doen wil hebben. Een maandje onthouding doet mijn "goesting" groter worden, als ik weer opstap in januari, mits geen sneeuw of andere narigheid. (Denk hierbij aan de duivensport, dat is een vergelijkbare situatie. Mannetjes duiven worden een tijd bij hun vrouwtjes weggehouden en ze hebben dus dubbele zin om heel snel terug te vliegen!)
Hoewel er, goede, denk ik, verdragen afgesloten zijn in Parijs heb ik niet het idee dat we binnenkort sneeuw of vorst zullen krijgen. Voor vorst ben ik overigens helemaal niet bang. Tegen kou kun je je weren, toch? Lekker dik jack aan, muts over je oren, onder de helm dan, dat is wel wat gewurm en zo, en ook winterhandschoentjes aan en eventuele overschoenen over de schoenen en de collant en je bent er mee weg. Nee, kou is niet erg, maar sneeuw en gladheid zijn mijn angsten en mijn vijanden. Maar, van wie niet? Je zit niet te wachten op glij- en slippartijen op je mooie fiets en al helemaal niet op een natte "bips" en rug door het opspattende (vries) water. Ja, ik weet het: de mannen en de vrouwen van de "cross" denken daar heel anders over. Maar dat is een apart stel figuren, hoor. Over het algemeen zijn het profs. Die worden betaald. Ik niet, dus.
Nee, in deze periode breng ik de fietsen naar de werkplaats, laat ze een goede beurt geven en dat vervangen, wat vervangen moet worden. Ik neem mijn rust, scheer ook even een tijdje geen benen en poets mijn 'vriendinnen' tot ze glanzen. Ik neem even afstand. Dan heb ik, volgende maand dus, een "broek vol goesting" zo zeggen de Vlamingen en ga ik er extra gemotiveerd weer tegen aan.
Het afgelopen, nu ja, mijn afgelopen, fietsjaar, was geen succes. Ik ben net aan de 5000 kilometer gekomen en ja, da's niet veel, natuurlijk. Ik heb er geen smoezen voor nodig. Het voorjaar was 'kmp' en nodigde niet uit tot fietsen. Er was een vertrouwensbreuk met wat fiets maatjes, enkele sterfgevallen in de familie deden er ook niet aan mee om gelukkig rond je heen te kijken en een conflict op de werkplek was ook niet jofel. (Waar ik eerder vier dagen in de week naar mijn werkplek fietste, werd dat verkort tot twee dagen/week.)
Maar: er is beterschap in zicht. Mijn oudste zoon heeft zich op de "fiets" gestort. Hij schaftte een Bianchi aan, in de originele kleuren, gelukkig. Daarbij een helm ook in die unieke kleur en hij is helemaal klaar om er een goed fiets 2016 van te maken. We maakten samen een eerste rit vanaf Zaanstad naar Purmerend en via A'dam Noord terug. Zijn conditie is uitstekend. Hij moet nog wel wat sturen leren en zo, maar daar heeft hij de hulp bij van een volleerd sturende ouwe heer, zeg maar.
Ons stiekeme plan is om '17, samen de Alp, of de Mont V., te gaan rijden. Hij wordt dan veertig, ik wordt dan 65. Monumenten in je leven, die jaartallen, denken we. En ja, we moeten trainen (en afvallen) als de beesten. Ik weet wat het is om omhoog te rijden. Het is niks, niemendal, er is geen klo.. aan, het is erg naar en nog niet leuk ook. S. moet het allemaal nog ondervinden. Ons plan is om rustig te beginnen. Eerst eens de Amerongense berg, dan de Veluwezoom, Posbank en Emma Piramide, vervolgens Zuid Limburg en de Ardennen en ja, misschien een weekend naar de Jura?
We hebben nog even. Maar: ik zal nooit een verblijf in de Alpen kiezen dat in Oz Station is gevestigd. (Waarom niet? Lees mijn boek: "De Berg" er maar over na.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten