Na al de schandaaltjes, schandalen en zelfs mega schandalen, ik geef het toe, in de wielersport is het nu wat rustiger aan het worden in de wielerwereld. De stofwolken rond allerlei doping schandalen en ozon praktijken dalen wat neer. Er zijn (bijna) geen nieuwe gevallen meer en kenners hebben het idee dat het ergste wat "onze" sport kan overkomen en overkomen is, wel een beetje voorbij is. Hoewel! Laat je verassen! De wielersport is een "feest van list en bedrog" wordt er altijd gezegd en/maar ja, al dat gekonkelfoes, dat maakt de sport ook weer aardig. Afrekeningen, oude vetes, ruzies en heibel zal je houden in het peloton. Daar kan je dus, als je wat van die achtergronden weet of kent, ook van genieten en begrijpen waarom die niet voor die rijdt of de sprint aantrekt, zeg maar. Ondanks alles is die sport van "besodemieterij" nog steeds erg geliefd, zeker nu het uit de dieperik krabbelt.
Dus, hoewel de "die-hard fans" van het "fietserij" heel veel voor hun kiezen hebben gekregen, de afgelopen jaren, zijn we onze sport trouw gebleven. Ondanks de Dijkstra's, Ducrots en de Smeetsen van deze wereld, die verslag deden van die fraaie sport en urenlang wauwelden over de "oortjes." (Ik moet eerlijk zijn, de echte fan week altijd uit naar het Belgische Tv net, natuurlijk. Redenen daarvoor schreef ik al veel eerder.)
Goed dan. Met langzaam opkomend hoofd en rechtende rug durfden wij de andere sportfans weer onder ogen te komen. Zo vaak werden wij eerder, tijdens de bekende verjaardagsvisites, of op het werk, of eenmaal, verkleed in fietstenue, neergezegen op een terras, zelf haast beschuldigd van het gebruik van onoorbare middelen, dat je vanzelf dat soort discussies niet meer aanging. Maar ja, de UCI heeft veel zaken aangepakt, de jongere garde wielrenners heeft de zaak ook aangepakt en, vooral, de jongere generatie ploegleiders en verzorgers heeft de zaak helemaal aangepakt. Behalve een enkele klo..... rijdt het peloton nu, (en ja, klootzakken heb je overal, zelfs onder advocaten) ik durf het bijna niet te zeggen, nu ja, het peloton rijdt schoon.
Met opgeheven hoofd stappen we tegenwoordig binnen op de verjaardagsvisite van zoon of schoonzoon (met aanhang) of bij neef Teunis, oom Dirk, vriend Jan of collega Gerard. Dat zijn, we weten dat, allemaal rabiate voetbalfans. Als de gesprekken even stokken, vragen we langs onze neuzen weg even hoe het nu zit met die FIFA en met Blatter of Platini? Welk WK wordt nu waar weer georganiseerd en hoeveel heeft dat aan onze regering, nu ja, aan ons, gekost? Welk bestuurslid wordt nu weer in de kranten vermeld als zijnde erger dan erg voor wat betreft het bevoordeeld zijn door omkoping? (Een pionnenoffer, deze zet). De "aflul" motoren, met turbine aandrijving, gaan natuurlijk meteen aan bij de aangesprokenen. "Ja, maar de voetballers pakken geen doop", klinkt het wat zwakke verweer, (hoewel er voorbeelden van het tegendeel zijn), waarop wij dan onze Dame in de strijd werpen en vragen hoe dat nog maar weer zit met die omkooppraktijken van die verkochte wedstrijden? Of daar al genoeg onderzoek naar is gedaan? Waarop een loper wordt geofferd: "Maar de wielrenners verkopen ook wedstrijden!" Dus nu mat in een: "Maar daar kan het publiek niet op gokken, hoor. Dat zijn twee, misschien drie coureurs, die besluiten de premies samen en eerlijk onder elkaar te verdelen en daar komt geen publiek bij te pas." De koning van de tegenstander wordt neergelegd maar nog even een trap na, nu ja, we zijn bij voetbalkenners, toch? "Wegwedstrijden zijn overigens gratis, wisten jullie dat? En de politie-escortes worden door de koers inrichters zelf betaald en niet door de overheid. Hoe zit dat nu met het beteugelen van al die Hooligans? Betalen die voetbalclubs ook zelf die politiekosten, overuren en al?" Zwijgen is vaak ons deel.
We nemen nog een glas, pakken een nootje of, liever, een bitterbal en zoeken nicht Antoinette even op. Niet omdat ze zo aardig is, maar omdat ze zo'n aantrekkelijk decolleté heeft.
Maar nu, na vandaag, durven we ook weer naar de bovengenoemde feestjes en ontmoetingen van andere familieleden, vrienden of collegae die nogal van de atletiek zijn, te gaan. Want, wat blijkt? De hele Russische atletiek wereld is door een ongekend groot dopingschandaal in opspraak geraakt in een mate waarvan ik het juiste nog niet weet, maar, laat ik het zo zeggen: de beerput is slecht op een millimeter of drie opengegaan en de lucht die er nu al uit opstijgt is dermate bedwelmend dat er al gasmaskers uit worden gedeeld in de redactielokalen van de diverse sportprogramma's en atletiekbladen. Want: blijft dit enorme schandaal beperkt tot de Russische atletiek federatie? Want, als de Russen het doen, waarom zouden andere landen het niet doen? Ik begin bij de "Bad guys", China en Noord Korea, beiden totalitaire staten. Afrikaanse landen met een "pool" aan grootse marathon helden? Maar wat te denken van kapitalistische staten waar de grote sportmerken als Nike en Adidas en Puma, ik noem er een paar, de dienst uitmaken? Zouden de VS en bijvoorbeeld Duitsland er ook niet veel aan gelegen zijn hun atleten te bevoordelen door ongepast toedienen van ongeoorloofde middelen?
Ik denk er het mijne van.
Maar, na alles wat wij, wielerfans, hebben moeten slikken, denk je wel eens: "Nu eens een ander sport. Lekker puh!" Denk ik nu even.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten