Als ik heel eerlijk moet zijn, dat ben ik altijd, natuurlijk, zoals elke echte fietser altijd zegt, had ik ooit, jaren her, wel eens gehoord van een rel over het hebben van een racefiets met "hulpmotor". Dat ging toen over een fiets die 'Spartacus', Fabian Cancellara gebruikt zou hebben in een koers. Achteraf bleek dat allemaal niet waar of niet bewezen, woorden die niet hetzelfde beduiden, natuurlijk, te zijn. Maar, ik heb ooit eens navraag gedaan bij wat fietsenmakers onder mijn kennissen kring en die bezwoeren me dat dat nauwelijks waar kon zijn. Nu zijn fietsenmakers en fietsers nooit de betrouwbaarste mensen als het om hun producten of trainingen gaat, maar in dit geval had ik de neiging hen "the benefit of the doubt" te geven. Het leek me ook heel moeilijk om een elektro motor in een slanke en ranke fiets te plaatsen. Bij elektro aangedreven fietsen dacht ik meer aan van die solide Sparta of Batavus tweewielers. Ik ben er ooit nog eens door zo iemand voorbijgereden tijdens de beklimming ergens in het Walenland op een steile en nare en stoffige helling ergens tegen de Belgisch-Nederlandse grens aan. Maar goed, het schijnt dus ook op de race- of crossfiets te kunnen worden geïnstalleerd. Het kost wel wat, ik heb bedragen van 5 ruggen aan euro's gehoord, maar dan heb je wel een trapondersteuning van 140 Watt extra en dat is heel wat.
Maar goed, de dame in kwestie, lees het eerdere Blog, had een heel goed verhaal. Ja, het was wel haar fiets, haar initialen stonden er ook op of in, maar nee, ze had die fiets verkocht aan een vriend, die soms mee ging trainen en ja, die had die fiets per ongeluk tussen haar cyclocross rijwielen in gezet. Die vriend werd ook opgespoord, een uitbater van een frietkot. Hij had alleen maar te melden dat die fiets van hem was, maar hoe die tussen de fietsen van haar kwam was weer een raadsel. Tja, weer typisch Vlaams, natuurlijk, net als het, heel recent, vrijlaten van een op moord verdacht parlementslid. De man had de echtgenoot van zijn maîtresse, en, oh hoe heerlijk klassiek, tevens zijn secretaresse, vermoord. Hij werd gearresteerd, maar toen bleek er een handtekening op het arrestatie bevel te ontbreken. Die handtekening had gezet moeten worden door een man die net tevoren was aangesteld op de rechtbank en daarvoor chauffeur bij die rechtbank was geweest, zoiets. De man, dat parlementslid dan, loopt nu weer vrij rond en kan niet opnieuw in hechtenis genomen worden.
Ik wilde dat ik die trapondersteuning gistermorgen had gehad. Ik reed een van de meest saaie en nare stukjes die je in Nederland kunt rijden, namelijk die rond de Westeinderplas. Voor de niet lokaal bekend zijnde mede-fietser: de enorme binnenzee, die ooit de Haarlemmermeer was, is dicht gegooid, ingepolderd dus, maar een stukje hebben de ingenieurs open gelaten. Dat ligt, grofweg, tussen Aalsmeer in het noorden, Leimuiden in het zuiden en Kudelstaart in het oosten. Als je de ringdijk van de Haarlemmermeer polder volgt, kom je er langs. Het is saai en vervelend fietsen, daar. Trouwens, dat geld voor die hele polder hoor. Het is mijn "zwarte beest", zogezegd. Het is geen lang rondje, het is slechts, uit en thuis, 70 kilometer of zo en ja, dat is dus een mooie afstand om in het begin van het seizoen te trainen. Maar man, wat is het saai! Of je hem nu linksom of rechtsom neemt, het is een gruwelijk saaie tocht. Ten eerste staat er altijd wind. Nu ja, da's logisch in ons land, vlak bij de kust en zo, maar die wind is altijd tegen, ook als je hem mee hebt, zeg maar. Dan is er het uitzicht. Aan een kant heb je de ringvaart, aan de andere kant heb je een rij huizen, soms onderbroken door wat uitzicht op de polder en dus ook op Schiphol. Af en toe doe je een dorpje aan, maar het is en blijft "boring!" Bovendien stikt het, in de weekends, van de fietsclubs die me allemaal inhalen en zo en ja, daar word je ook niet echt blij van. Ik zie die gasten dan wel weer terug als ze amechtig op een terras zitten, terwijl ik gewoon door fiets.
Maar gisteren moest ik haast wel een groot stuk van die route nemen, zoals ik al schreef. Er stond wind, een bak wind. Een dikke wind, noemen coureurs dat. Windkracht zeven en ik had die dertig kilometer tegen. Dat hakt er wel in. Mijn gemiddelde snelheid kwam nauwelijks boven de dertig, natuurlijk. Eh, sorry, twintig. Ik was blij dat ik bij Leimuiden, waar dat gekke tunneltje is, naar het noordoosten kon draaien. Dat tunneltje ligt verdiept, maar als je aankomt rijden, lijkt het net alsof je je kanis gaat stoten tegen de rand van het viaduct, maar dat is wel een heel bijzonder gezichtsbedrog.
Vanaf Leimuiden ging het hard. Dikke dertig in het uur en ja, ik was vlot weer terug thuis. Af en toe had ik wat uitzicht op de Westeinder plas, waar originele dikke schuimkoppen op te zien waren. Ik nam de route via de mega veiling van Aalsmeer en verwonderde me, zoals altijd, over het aantal buitenlandse en binnenlandse vrachtwagens, dat af en aan reed of geparkeerd stond op de immens grote parkeerplaatsen rond die maxi veiling. Ik heb toch het idee dat het nummer een exportproduct van ons land bloemen en planten is, hoor. Nu ja, dat is natuurlijk beter dan auto's met sjoemel software!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten