Het gaat weer beginnen

Nou ja, bijna dan is het weer zover, aan de andere kant letterlijk en figuurlijk: het is alweer begonnen. Het wielerseizoen bedoel ik dan en ook mijn fietsseizoen dus. Het is alweer begonnen aan de andere kant van de wereld, waar we de Tour Down Under, inderdaad in Australië, hebben gehad en in Argentinië is de koers: San Luis al weer verreden. (De ongelukkige coureur Mallory is weer aan de beterend hand, overigens.) 
Nog een paar weken maken de mannen en vrouwen van de kou en de modder en de blubber nog de dienst uit. Het hoogtepunt is aanstaand weekend als de WK's worden verreden.  Maar dan, ja, dan barst het fleurige en kleurrijke peloton weer uit of van de Tv schermen.
De mannen en vrouwen van de Cyclocross hebben ons wel de winter door gesleurd, natuurlijk. Vaak was het enige lichtpuntje op een natte en saaie zondag een uurtje crossen kijken. Hoe triest moet het zijn voor de Vlamingen dat juist in hun nationale sport twee Nederlanders de toon aangeven? Van der Poel als wereldkampioen en Van der Haar als Europees kampioen? En ja, bij de generatie na hen, staan ook diverse Nederlanders neusjes te drukken hoor. Je ziet, in Vlaanderen, Wallonië telt niet echt mee, dus spreek ik niet van België, dat de kreet: 'De koning is dood, leve de koning', hier echt plaats vindt. Sven Nijs, de onverbloemde keizer van de cross, samen met de Vlaeminck en met Liboton, wordt nu voorbijgestreefd door Wout van Aert. Dat is nu eenmaal zo, zo zit de (sport) wereld nu eenmaal in elkaar en Nijs is een dermate positief en nuchter ingestelde super kampioen, dat hij dat ook toegeeft, sans rancune, overigens. Het is overigens heerlijk om te zien, dat hij, samen met zijn zoon, vaak de parkoersen gaat verkennen. Zoonlief rijdt in de lichting, nu ja, zeg maar F'jes en doet daar behoorlijk zijn best. Ik heb het idee dat de Nijs familie ook wel weer eens zo een dynastie gaat worden, net als de De Vlaemincks of, in mindere mate, de Kreders. Ook Roxanne, de dochter van ons aller betreurde Gerrie Knetemann staat misschien aan het begin van een dynastie.
Maar goed, het peloton gaat, na het diepe zuiden, nog wat poen opstrijken in allerlei vage staten, als Maleisië en wat zandbak landen en komt dan, uiteindelijk, in februari naar Europa. Daar komen wat koersen als Grand Prix La Marseillaise en de Ster van Besseges bij, dan nog wat gedoe met een-dags koersen op Mallorca en ja, dan wordt het TIJD! En ja, op 27 februari gaat dan eindelijk ons hart open! De Omloop van Het Nieuwsblad gaat van start. De eerste echte 'semi' klassieker van het seizoen. Ik heb de krant van die naam, 'Het Nieuwsblad', gekocht, de wegenkaart van Vlaanderen er bij gepakt en ik zit klaar hoor. Ik hoop, als fietser, dat de mannen lekker weer hebben, een zonnetje, droog, niet te veel wind, maar ik hoop als kijker, op noodweer, zoals bij Gent-Wevelgem het afgelopen seizoen. Afzien, regen, wind, hagel en sneeuw, liefst. Met een grootse winnaar, natuurlijk, het liefste een uit onze contreien. Langerveld, Boom, Terpstra. Ook mijn Duitse favorieten, Kittel en John Degenkolb mogen winnen, hoor. Maar ja, Degenkolb is op training aangereden en heeft het amper overleefd, dus of we die in het voorjaar nog zullen zien?

Nu ja, zo zat ik wat voor me uit te mijmeren terwijl ik tegen westenwind, kracht zeven, aan de kust, maar daar reed ik, richting Haarlem en Zandvoort peddelde. Op het buitenblad, hé, hé, natuurlijk. Ik ben een van de leden van de Orde van het Grote Mes, zoals men dat ooit zei. Pijn deed het niet, maar koud was het wel en ik was blij dat ik de collant aan had. Het was niet mijn eerste rit overigens. Ik was echt op de eerste januari begonnen, geen kater en overigens een fraaie en droge dag en had, tussen de buien door, redelijk wat gereden. Het was bij min vijf niet altijd 'lekker' fietsen. Maar, wat je in de winter rijdt, betaalt zich in de zomer uit, hoorde ik altijd vertellen, dus daar hield ik me maar weer aan vast. Langs Schiphol zag ik de grote grijze machinale vogels met veel dwarswind afglijden en met moeite de Polderbaan opzoeken. Het verkeer op de A9 gleed langzaam verder, richting hoofdstad. Ik zag niet machinale vogels, als een buizerd, of was het een sperwer, naarstig op zoek naar prooi tussen de nog kale bomen doorvliegen. Valkjes stonden biddend aan de blauwe en zonovergoten hemel, speurend naar die muis die zijn zonnebril was vergeten. Hier en daar kwam wat voorzichtig groen tussen de hompen klei van de polder door pieken. Een vroeg gewas, wintergerst of -tarwe of zo? 
Ik haalde Zandvoort en reed over een door de halve storm geteisterde boulevard. Er zat geen leven in het dorp. Alles was dicht. Zelfs de vis kraam: "Vis van Floor, Lekker Hoor", was er niet en de Haagse concurrent: "Vis van Fleur, lekker heur", stond nog in de winterstalling. Het was koud. De wind waaide het zand in gemene vlagen langs mijn gezicht en handen. Ik draaide de Zeewg op en kreeg de wind in de 'poep'. Met een dikke dertig plus kilometer per uur, ging het door Overveen, oh, sweet memories, langs het huis van de ooit geliefde Marina en zo door Haarlem en Halfweg heen, op Mokum aan. Via Pinguïnistan, genoemd naar de eenvormige en saaie donkere kleding van de vrouwelijke bewoners van West, kwam ik thuis. Koud, moe, maar voldaan. Een dikke zeventig k.'s op de teller en bijbehorend aantal verreden Kcal. Een heet stortbad en een bak hete koffie later was ik weer helemaal het mannetje.
Laat het seizoen maar aanbreken!

(Nog even het WK veldrijden zien, aanstaande zondag. Van Aert, Van der Poel, Van der Haar, in die volgorde.)