De grote bedrieger, of "le mesonge Armstrong", "De Armstrong leugen", is een documentaire over de man die het wielrennen, mijn, en ik zeg dan ook, onze, sport, bijna naar de kloten hielp. Ja, de Texaan, de man die zeven TdF's "won" en die later ontmaskerd werd als een frauduleuze en nare en rancuneuze, erger, een heel agressieve en wraakzuchtige man. Maar! Ik kom op die maar! terug.
Ik heb die docu, die bijna twee uur lang was, in twee dagen uitgekeken. (En dus mijn nieuwe boek dat ik aan het schrijven ben, achterlijk verwaarloosd, maar soit!) Ze, de documentaire, is in 2013 gepubliceerd, met veel prijzen overladen en ik had er al stukjes van gezien, net zoals ik stukjes van de show van Oprah Winfrey had bekeken, waarin hij zijn fouten opbiechtte. Maar steeds waren dat allemaal fragmenten geweest, niet alleen op Tv of in bladen of kranten, waardoor ik het 'hele' verhaal niet kon reconstrueren. Eindelijk heb ik, vandaag en gisteren dan, de fraaie en onthullende docu van documentaire maker en prijswinnaar Alex Gibley eens bekeken. (Ik zag die CD staan/liggen in de bieb, die fraaie van ons, in Amstelveen en ik moest er uiteindelijk wel aan. Ik wilde nu wel eens het echte verhaal horen.)
Dat echte verhaal is heel simpel. Armstrong was een leugenaar en een bedrieger, een tricheur, heel simpel. Hij gaf het gewoon helemaal toe en vertelde zo ongeveer hoe dat allemaal ging. Niet alleen bij hem en zijn ploegen, maar in dat (toenmaals) hele verziekte peloton. (In de jaren dat de ploeg Post en de mannen als Rooks en Theunissen nog aan de TdF meededen werden die als "Les tricheurs Bataves" uitgemaakt, de Bataafse = Nederlandse, bedriegers. Waarom? Nu ja, laat maar, jullie kennen de antwoorden zelf.)
Even kort: L.A. was een Yank, geboren in Austin, Texas, met een vader die onbekend wenste te blijven en dus nam hij later de naam van zijn stiefvader aan. Hij was aanvankelijk triatleet maar stapte over naar het wegfietsen. In '94 werd hij Wereldkampioen in een vreselijk nat en gevaarlijk Oslo.
In oktober 1996 werd bij Armstrong teelbal kanker geconstateerd met uitzaaiingen naar zijn longen en ook naar de brain. De kans op overleven werd minder dan 50% geschat. Uiteindelijk blijkt Lance Armstrong minder dan 3% overlevingskans te hebben gehad. Na twee zware operaties en een toen nog experimentele vorm van chemo kwam die sterke Texaan er bovenop en enkele maanden later zat hij alweer op de fiets. Hij is na die tijd heel overigens heel actief geworden in de strijd tegen kanker.
De Lance Armstrong Foundation, door hem opgericht, ondersteunt kankerslachtoffers en kankeronderzoek. In 2004 werden de gele anti-kanker Livestrongbandjes, in samenwerking met het sportmerk Nike ontwikkeld, en word ook dus een rage in de hele wereld. Zelf heb ik zo'n bandje ook gedragen, maar alleen tijdens de TdF, hoor.
Vanaf mei 1998 kwam hij terug in het professionele wielercircuit, tot grote verbazing van de (wieler) wereld. Nu ja, de rest is history. Hij won zeven maal de Tour, maar alle keren had hij "gedopeerd" deelgenomen. Maar: hij werd nooit betrapt. Uiteindelijk, er waren weer enorme doofpot schandalen, waarbij de bazen van de UCI, de internationale wieler unie, al helemaal niet vrijuit gingen, werd hij toch betrapt, zeg maar.
Nu ja, het is een lang verhaal, maar uiteindelijk stemde hij toe om in diverse praatprogramma' s op te treden en gaf hij bij de Empress of the Talk Shows, mevrouw Winfrey, toe dat hij slecht had gehandeld. Ook die talkshow was, deels, in de docu opgenomen.
En ja, 'he was a bad guy' en ja, hij heeft het wielrennen op de rand van de afgrond gebracht. Allemaal waar. Hij was een naar mens, dat vond ik lang, de manier waarop hij ooit die Filippo Simeoni terughaalde, de manier waarop hij Contador verneu...., bad man! very bad! Maar!
=later meer, over de ontroerende kant van hem=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten