Hoewel Terpstra, als torenhoge favoriet, vandaag niet won, hij werd derde in deze fraaie aflevering van Parijs - Roubaix, was hij wel de sterkste man in koers. (Ja, natuurlijk Sagan, de winnaar was sterker, maar: let op, lees en vrees.)
Er bestaat zoiets als overvoeding. Je kan als supporter/fan van een sport/sportclub, maar zoveel verdragen. Ik geef een voorbeeld, jullie kennen me, dat wordt weer een ge oh van heb je daar, maar luister en huiver.
Toen het NL elftal, 'onze' jongens, de hele voetbalwereld overheerste, was het hosanna niet van de lucht. We wonnen bijna alles, maar werden nooit wereldkampioen, hoewel dat er een paar keer heel nabij was. (In '88 werden 'we' heel fraai EK. Daarna is het vaderlandse voetbal een beetje verlopen, denk ik, eufemistisch schrijvend.)
In het schaatsen zijn 'we' de absolute wereldtop. Nu ja, samen met de Noren, maar ja, verder ken ik, zie ik geen toplanden. In het short track misschien, maar dat vind ik zo een ADHD sport, daar zijn dus de Koreanen goed in. Maar langzaam dooft de aandacht voor het NL schaatsen uit, begrijp ik? (Vraagteken, hoor, er is zo een overvloed van schaatswedstrijden op tv, dat IK nauwelijks meer kijk, al een teken, misschien.)
In het fietseren is dit jaar de Quick Step ploeg, (je kent ze ondertussen wel, ook al volg je de fietserij niet van nabij, je ziet flitsen in Journaals), oppermachtig. Ze wonnen al 25! grote wedstrijden en dat is heel veel. (Denk aan 'onze jongens' die in de voorronde van een EK de Spanjolen, de Duisters, de Belgen, de Italianen en de Fransen, er op leggen en dus een EK gaan spelen tegen alleen maar kleine oost Europese teams, zuks dan.)
Goed, dus om het fietsen aantrekkelijk te blijven houden, voor publiek en sponsors, en genietbaar voor de kijker, moet dat grote Quick Step Floors (LIDL) zoals die in fraai blauw geklede ploeg officieel heet, ook wel eens een ander laten winnen. Denk hierbij aan je kinderen. Als je je kids bijvoorbeeld schaken of dammen wilt leren, moet je hen wel eens laten winnen, dan blijven ze er aardigheid in houden en gaan ze verder met die sport, toch?
Dus ja er is, denkelijk vandaag en de dagen ervoor, veel overleg geweest met allerlei andere teams. "Hoe kan onze ploeg eervol verliezen en hoe kan een andere ploeg winnen zonder dat er te veel opzien gemaakt wordt op tv, zonder dat het te doorzichtig te zien is?"
Nu ja, wij, de kenners en liefhebbers, weten allemaal dat wielrennen list en bedrog is, dat iedereen een ander een oor aan kan en wil naaien en dat je dat dan allemaal heel opzichtig laat zien dat zogenaamd niet jouw ploeg der zaak verkocht, maar dat die andere ploeg, die van de winnaar, zo rijdt dat dan daarvan afstraalt dat die de wedstrijd gekocht zouden hebben.
En, in mijn ogen, gebeurde dat vandaag dan ook. Sagan reed op een gegeven moment, vijftig kilometer voor de meet, weg en kreeg wat flauwe mensen in zijn wiel, maar nooit een van de mannen van die Belgen, die Quick steppers. Hoe zo kan je, als je met vier man in de kopgroep rijdt, mannen als Terpstra, Gilbert, Stybar, Lampaert, mannen die het hele voorjaar al dicteren, hoezo kan je dan die Sagan veertig, zijnde 40, seconden laten wegfietsen? Dat kan niet! Je zit niet met vier! man in een kopgroep die allemaal stuk zitten? "Awoert", zeggen de Vlamingen dan.
Maar het gebeurde, Sagan stoomde door, hij is een geweldige coureur en kreeg uiteindelijk een Zwitser, uit een hele vroege vlucht mee. Dillier, een jonge en goede Zwitser, ook nog eens Zwitser kampioen.
Ik weet niet of jullie het gezien hebben? Het was heel kort en mochten jullie net even een glas hebben ingeschonken, een kopje koffie hebben gedronken, een broodje hebben gesmeerd of een sigaretje hebben opgestoken, dan hebben jullie het gemist. Maar, ik denk dat ik het heel goed zag, heel even was Dillier naast de ploegwagen van de Bohra ploeg van Sagan, aan de linkerkant, de kant waar de sportdirecteur zit. Heel even was er contact, heel kort.
Genoeg om een prijs af te spreken, om een contract te regelen, om een zege in een volgende klassieker vast te leggen? Nee, nee, nee, ik weet dat allemaal niet. Er is geen omerta, zeggen ze, de coureurs, in het peloton, maar ja, dat is dus die omerta natuurlijk, nietwaar? Zeggen dat die er niet is?
Feit is dat die Dillier, die al 200 (tweehonderd) kilometer in de aanval was en, helemaal naar de kl.... was, opeens nieuwe benen kreeg en helemaal mee was om samen te werken met Sagan. Die won, natuurlijk denk je, gemakkelijk van de pistier Dillier op de piste van Roubaix. Terpstra had nog zoveel over dat 'ie een halve ronde voor mensen als Van Marcke en Van Aevermaet binnen kwam. Maar had dus niet genoeg gehad om een gaatje van 45 seconden dicht te rijden? Hmm.
Het is Sagan helemaal gegund. (Want: je moet het wel doen. Je krijgt hem niet voor niets, die overwinning, je mot wel 260 kilometer hard fietsen over meer dan vijftig kilometer vreselijke kasseien!)
Maar ja, zo werkt het nu eenmaal in de wielersport. Helaas? Nee, niet echt. Vind ik. Fietsen is wielrennen en een katholieke sport. Van biechten en absolutie en zo, zeg maar.
Terpstra is dus wel een ware Flandrien, die in de traditie van die Flandriens ook weet om de koers aantrekkelijk te houden. In mijn ogen is hij, gezien de brede grijns op zijn smoel, de beste geweest vandaag. Dat liet hij onderweg gewoon al zien.
De volgende twee zondagen zullen we Gilbert wel weer zien. Lampaert zal aanstaande woensdag de Brabantse Pijl winnen, Stybar wint, denk ik, de AGR en Gilbert L-B-L.
Maar: het blijft boeiend, er kunnen nog steeds heel wat karretjes door de faeces gereden worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten