Knetter mannen

Een dag of wat her kreeg ik op mijn FB pagina een discussie in het oog waarin fietsers door een of andere mijnheer weer eens werden neergezet als "aso's". Een oud collega van me, ene Jan N., ik laat hem verder (achter) naamloos, reageerde daar, geheel terecht, heel hevig op. (Over die Jan. Hij is een trainer van jong fiets talent en doet dat met liefde en veel inzet en laat zijn pupillen scoren zonder hen te 'pushen'. Ik heb veel respect voor zulke mensen, of net nu over fietsen/korfbal/handbal of atletiek gaat, hoor. Dat soort mensen zorgt dat de volgende generatie gaat sporten en bewegen en gezond blijft, waarvoor dank aan al die enthousiaste trainers/coaches. Dus dikke Chapeau Bas, maar dat is een verkeerde zin.)
Jan beweerde, tegen de stelling van de mijnheer die het bericht eerst zette, (vermoedelijk een auto fanaat) dat fietsers vaak als aso worden bevonden maar dat hij, ik ga nu wij zeggen, want ik sluit me helemaal bij hem aan, volkomen ongelijk heeft. En ja, der zijn aso fietsers, natuurlijk. Ik zie ze ook, drie of vier pax breed op de weg of het fietspad en ja, dat hindert en irriteert mij ook. Maar: ze, de fietspadders, rijden over het algemeen op het fietspad, dus die auto mijnheer moet niet zaniken. Het is zelfs erger, zoals Jan ook al stelt: als fietser moet je wel een instinct als dat van een roofdier hebben om al het verkeer te overleven. Het aantal malen dat ik, doordat ik zelf scherp oplette en aanvoelde dat de gemotoriseerde medeweggebruiker, toch nog even snel door rood ging, mij geen voorrang verleende, me afsneed, me totaal niet zag aankomen en dat ik daardoor nog leef heeft meer met mijn instinct en reactievermogen te maken dan met de gratie van de gemotoriseerde weggebruiker.

Maar, het ergste wat een fietser kan overkomen is de zogenaamde 'Knetter man', of idem vrouw. Daar bedoel ik de malloten mee die elke fraaie zater- of zondag  morgen die je op je fiets langs een polderdijkje of op een heerlijk fietspad in het landschap, langs het schoekeloen fietsend naar waar dan ook, doorbrengt en dan helemaal gek wordt gemaakt door de magoggels op motorfietsen. De Hooligans van de weg, noem ik ze. Dat zijn de echte aso's. Die figuren vinden het, ik heb het uit eigen uitspraken van een paar van hen gehoord, ja, echt, uit hun eigen mond, dat hoe harder je knettert, hoe harder het genot. Tjsa. Ik vermoed dat die figuren verder geen enkel idee hebben dat er ook nog mooie dingen zijn in de wereld, zoals boeken/films/kunst/musea? Ik schaal de motor rijdende mens in op de schaal van de pantoffel diertjes of Donald Trump, nu ja, Geer en Goor, zuks.

De aversie tegen die Honda Hufters die, Harley Hooligans, ontstond al jaren geleden, toen ik langs een fraaie dijk reed, richting Vianen. Een uur lang, echt, moest ik het geknetter van een heel konvooi van die eikels op hun knetter zooi aanhoren. Ik besloot mijn geplande tocht af te breken en maar naar mijn thuisdoel, een vakantie bungalow waar wij vertoefden, terug te gaan, compleet gefrustreerd, zoals jullie zullen begrijpen. Dit soort zaken overkwam me meer en meer en meer en meer gefrustreerd en boos ging ik ageren tegen dit soort mallotige figuren. Vaak reed ik 'tegen' hen in en dat schrok die achterlijke galbakken af, ze moesten opeens de weg over zwenken maar ja, mijn eigen veiligheid was me belangrijker dan dat van die eencelligen, deus ben ik der maar mee gestopt.Tikken tegen het voorhoofd heeft ook al geen zin als je die idioten tegenkomt, ze hebben geen idee van taal en zo. (Motorrijders, niet waar, hun IQ is lager dan hun aantal wielen.)
Ik was in die tijd nog gelieerd met een oud collegae groepje waar het 'motorisme' en, zullen we maar zeggen, dus ook het 'tatooisme', nogal hoogtij vierden. Tijdens een drankje met die mensen, waarin ik me zorgelijk uitspraak over dat geknetter als ik eens rustig wilde fietsen, kreeg ik, van enkele totaal getatoeëerde figuren te horen dat ik een 'urinist' was, een zei... dus, en dat het hoogste genot van de doorsnee motor bestuurder was, dat het aantal Db's dat je kon generen hun allen tot orgasme dreef. 

Korte tijd later ben ik gestopt met het ontmoeten van die dwazen. Nee, daar waren meerdere zaken mee gemoeid hoor, niet alleen dat het knetter mannen waren. Der moesten ook nog allemaal tattoo's worden geplaatst van die vereniging en zo. 'Want', zei een van de leiding-gevenden: 'dan heb je pas een echte binding met elkaar!' Door een tatoeage? Met een opgelucht gemoed nam ik afscheid van al die figuren.