Het "wielererverdriet van België "

En ja, dit is een semi gejatte titel natuurlijk, van Hugo Claus' fantastische boek "Het verdriet van België". Mocht je dat boek willen lezen, doe het, wil je het niet lezen, doe het niet. Maar het is wel een fraai boek.
Mocht je dit stukje willen lezen, doe het, zo niet, niet. Maar, het is wel een fraai Blog.

Het gaat (natuurlijk) over de dood van dat jonge mannetje, dat aanstormend talent, die gisteren, op een hele stomme, en op een hele vreselijke manier, zijn leven verloor tijdens de, niet eens zo belangrijke, rittenwedstrijd, de "Ronde van Polen". Ik zag wat 'amateur' beelden, zoals dat heet, mensen met een mobieltje filmden iets en zetten dat op het net, zeg maar, het ongeval en ja, de jonge coureur dook, met veel vaart in een greppel en, zoals het leek, kwam met zijn lichaam vooruit, tegen een zwaar obstakel knalde. Zijn lever en milt leken het hardst geraakt te zijn, dat zijn nu eenmaal de 'bloed reservoirs van je lichaam!
De wereld, nu ja, de wielerwereld, nogmaals lees dit artikeltje wel of niet, het is jullie keuze, is verbijsterd en totaal verdrietig. Ik reed vandaag voor het eerst in tijden een rondje via Bilderdam, vergeet het, maar ik was de hele dag redelijk in droefenis en in trance.
Ik reed goed, voor mijn jaren, die nu echt beginnen te tellen? Nu ja, dat geef ik natuurlijk niet toe. Maar ik werd ingehaald door vele en veel jongere blagen. (Er was een jonge dame bij, die, veel te groot stampend, op een triatlonstuur, me voorbij jaste.) Tot een jaar of wat geleden irriteerde dat, of, beter Nederlands, daar ergerde ik me aan. Nu niet meer.
"LIEGEBEEST!"
Ja, ik lieg, ik geef het toe, maar het is gewoon zo, ik ben 67, nee, dat is niet oud, nee, maar dat is ook niet kakel ('kakelvers', bedoel ik daarmee, ik leg het maar ff uit voor Hanneke, een van mijn bewonderaarsters), maar ik maal mijn afstanden tegenwoordig veel meer af met kijken naar en genieten van de omgeving.
Mijn rit van vandaag was overigens niet echt genieten. Ik reed vanuit Amstelveen langs de wel heel saaie ringvaart van de Haarlemmermeer. Saai tot in het oneindige. Aan de linkerhand heb je de vaart, met af en toe wat plezierbootjes, aan de rechterhand heb je een enkele keer een dorpje of gehuchtje. Het ergste van het fietsen rond die Haarlemmermeer, langs die vaart, is dat je altijd, echt altijd, wind tegen hebt, ook al heb je die mee. Vandaag had ik hem echt weer helemaal tegen, tot het keerpunt bij Leimuiderbrug.
Van af daar ging het vlot, ik had nu de wind 'in de poep', zeggen de Vlamingen en via Bilderdam en langs de Drecht, een saai riviertje dat later de Amstel wordt, ging het op 'huus an'.
Maar, hoewel het land er fraai bij lag en hoe mooi het ook allemaal was, ik zag ooievaars en allemaal sijssies, overal, mijn kop was er niet bij.
Noem me maar een sentimentele "auwe l.." , maar mijn gedachten waren bij die jonge coureur, die net overleden was. Ik reed een beetje op de automatische piloot en via Vrouwenakker en De Kwakel kwam ik weer thuis.
Mijn kop deed heel veel aan hersengymnastiek: in mijn kop deden namen als: Michael Goolaerts/Jeroen Goeleven/Robbert de Greve/Chad Young/Gijs Verdick en Daan Mijngheer een nare dans. Allemaal jonge en goede, nu ja, heel getalenteerde wielrenners die veel te vroeg om het leven kwamen. Maar echt: allemaal veel te vroeg. Ik treurde, nee, niet sentimenteel, nu ja, een beetje wel. Velen van hen kwamen om door een lijfelijk gedoe, sommigen van hen, net als Bjorn Lambrecht, door een stom ongeval.

Maar, vroeg ik me af, en spreek me meteen tegen, dat deed de lief ook al: moeten die jonge jongens van net aan in de twintig, nu al mee rijden met die allemaal 'uitgenaste' coureurs, vaak dikke twintigers en dertigers, die al jaren in het peloton zitten? En die in al die jaren voor hun intrede in dat peloton in al die jongeren wedstrijden waren gestart? Hebben die jonge mannen die "Ausdauer" van die oudere gasten? Hebben die jonge kerels het 'fiets' inzicht van die, met respect gezegd, "ouwe knarren", kunnen ze zo anticiperen als die profs die al jaren meegaan op de fiets?
Ik fiets, zei de 'auwe l..', nu al een dikke veertig jaar en dat vrij intensief. Nee, natuurlijk niet als prof, maar ik kan heel aardig anticiperen op het verkeer, brommers en automobielen en vooral motor dwazen, die niet aardig tegen ons, fietsers, zijn. Ik herken groepen wielertoeristen/wielerterroristen, die hejje ook, hoor, die me in gaan halen en ja, dan heb ik de linker elleboog al naar buiten, zodat ze me niet te dicht bij gaan inhalen. Goed, ik heb na jaren heel veel, en dan bedoel ik heel veel, fietsgebruik. Qua aantal kilometers ben ik ongeveer zesmaal de wereld rondgereden, dus: een groentje ben ik niet.

Maar: zou het kunnen dat de Belgische profploegen, op weg naar nieuwe successen, op weg naar allemaal nieuw tv aandacht, op weg naar allemaal meerdere reclame contracten, dat soort jonge mannen te vaak en te vroeg inzet? Ik geef toe, die Remco Evenepoel, zie eerdere Blogjes van mijn naam, is een grootheid. Stel dat mensen als voorgenoemde Bjorn, of de andere, ook al genoemde, namen zich in zijn spoor wilden nestelen? De ene kampioen is de andere niet, de ene renner kan niet wat de andere kan.
Ik ben bang, ik hoop het niet, maar ik vrees dat al die andere jonge kerels, zich hebben willen en 'moeten' meten aan die topgasten van het fietsen, ik noem Gilbert/VanAvermaet/Sagan/Kruijswijk?

(Of is er een nieuw wondermiddel in het spel? Ik hoorde iets dergelijks fluisteren, maar nee, nee, nee, ik mag zukse dingen niet zeggen.)

'Maar', zei de lief, en daar had ze natuurlijk helemaal gelijk in, 'die gasten rijden al jaren samen, die kunnen toch wel sturen en zo? Ze doen dit al van af hun prilste jeugd.' En ja, ze heeft gelijk, maar toch, er is iets wat niet helemaal klopt, met al die dode, maar vooral, jonge, kerels.
PS: in het vrouwenfietsen hoor ik NIETS over jonge meiden die te vroeg overlijden? Is daar te weinig over bekend?