Vandaag heeft in Londen, op de eerste echte dag van de Olympische spelen van 2012, eindelijk gerechtigheid plaats gevonden. Ik zal daar straks over verder gaan, maar eerst wil ik een groot HOERA, BRAVO en een enorm DANKJEWEL zeggen aan de Britten die van de opening een meer dan voortreffelijke show hebben gemaakt. Mensen, mensen, wat een spektakel! Ik heb genoten. Normaal kijk ik met een half, of kwart, oog naar dit soort gebeurtenissen en aanvankelijk was ik half verdiept in een blad of krant of in elk geval had ik iets te lezen onder de hand, maar naarmate het spektakel vorderde keek ik het programma af. Ik zal niet het verhaal gaan vertellen, maar de puntjes die me opvielen wil ik even melden.
Ten eerste was er de opkomst van het industriële Engeland. Ik heb dit soort beelden eerder gezien in het derde deel van de 'Lord of the Rings' een film epos dat, voor mij, nog steeds onverslaanbaar is als het om films (en boeken) gaat. De verbeelding was aan de macht, te gek gewoon. Dan die geweldige humor zoals de Butsen, een marineterm voor de westerburen, brachten. James Bond die de Queen uitnodigde om in een Heli naar de spelen te gaan en daar, samen met hem, per parachute te landen! En de Queen, all of ninety years old or there about, speelde fantastisch mee en kwam, na de fake luchtsprong, in dezelfde jurk op, waarmee ze aanvankelijk gefilmd was.
De twee hondjes van HM, die werden achtergelaten op de stoep van Buck house, kregen een wat cynische glimlach van Bond, ook al zo'n miniem, maar geweldig stukje humor.
In het orkest bevond zich Rowan Atkinson, Mister Bean himself, die op de hem bekende manier druk was om de hele zooi in de war te schoppen en weer lig ik in een stuip en verslikte ik me in een slok.
De show ging on and on en man het bleef genieten. Dit was toch wel even wat anders dan de strakke, maar duidelijk onder de invloed van het verfoeilijke communistische regime staande protocol, van de opening in Peking, nu alweer vier jaar her.
Goed, dus, gerechtigheid.
Dit valt in drie, nou ja misschien maar twee, delen uiteen. Het begon allemaal met het feit dat Lieuwe Westra de opening zocht, de eerste aanval deed en dat die aanval uiteindelijk leidde naar een kopgroep van dik twintig man, die om de uiteindelijk zege streden.
Helaas was onze Fryske Bopke daar dan al niet meer bij, maar hij had, zoals gewoonlijk, gewerkt als een paard! Gesink en Boom namen zijn taak over en dat het niet tot een Oranje overwinning heeft geleid heeft niets met hun gebrek aan aanvalslust te maken, vind ik. Gerechtigheid dus voor 'onze jongens' die niet echt een vuist konden maken, de afgelopen maand, in Frankrijk, maar nu hun neuzen duidelijk aan het venster staken.
Verder alle lof voor alle coureurs die er een geweldig schouwspel van hebben gemaakt. Het was een mooie, misschien geen groet, wedstrijd.
Maar nu over gerechtigheid. Ik vond het ten eerste gerechtigheid dat de 'laboratorium coureurs' als Wiggins, Froome en de rest van de Engelse (Sky) landenploeg zich totaal hebben verrekend met hun maar blijven vasthouden aan maximale wattages en hartslagen, waarmee ze de afgelopen TDF wel succes hadden, maar waarmee ze de TDF geen plezier mee deden, de kijkers niet in elk geval. Ze hebben zich vandaag echter zo godsgruwelijk verrekend, dat het bijna een lachertje was.
Hulde, nogmaals voor de de aanvallers, die, zonder oortjes, ik ga daar nog even op in, met het hart en het verstand reden, dwars door alle conventies heen!
Uiteindelijk gerechtigheid voor Vino, die, 12 jaar geleden, in de remmen moest knijpen om zijn toenmalig kopman, Jan Ulrich, de Olympische zege te gunnen. Hij won vandaag, na een mooie demarrage samen met Umberto Uran Uran. Na een kort gesprek, waarbij ik denk dat Umberto voornoemd wel een mooi contract gaat krijgen bij het Astana team, binnenkort.
Ik had schoonzoon Paul en dochter Esmee verzekerd dat de oude Vino nog veel zou laten zien in de TDF, en dat deed hij ook, maar dat hij in zijn allerlaatste koers ook nog eens de Olympische kampioen zou worden, dat had ik hun ook niet kunnen voorspellen.
Chapeau voor Vino, maar, nogmaals, ook voor alle coureurs die vandaag een prachtwedstrijd neer zetten.
Morgen moet Vosje het dan maar doen voor ons land, denk ik.
Oh ja, voor het begin van de Spelen zijn er al (minstens) drie dopinggevallen geconstateerd. Alle drie van mannen die zware dingen op tillen. Gewichtheffen is een sport die waarschijnlijk nog veel meer onder verdenking staat van doping gebruik dan het fietsen om het brood. Maar, als er ergens een fietser verdacht is, dan is de hele wielerwereld meteen verdacht.
Ik ga nog bloggen over dat gedoe over doping en 'Where abouts' binnenkort!
Ook zal ik dan verder gaan over dat domme geneuzel over de 'oortjes', waar ik een voorstander van ben!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten