Na een raar en soms naar WK op de weg, maar na een fraai wielerseizoen, gaan we nu de laatste twee weken van het seizoen in. We hebben nog de Ronde van Lombardije en dan nog Parijs-Tours en dan is het gebeurd, over en sluiten, boeken toe en gaan wij, wielerliefhebbers, de herfst van onze interesses beleven, sterker, we gaan in de slaapstand voor wat betreft onze hobby op Tv dan. Nu ja, we hebben de cyclo cross, natuurlijk en het baanfietsen, maar dat is toch heel anders. Wij, de minnaars van de Forcats de la Route, de dwangarbeiders van de weg, gaan in winterslaap. Zelf zullen we af en toe nog wel eens wat doen op de fiets. Een mooie, droge herfstdag of een winterdag met niet al te veel sneeuw, zal nog wel eens uitlokken om eens en uurtje, dik aangekleed op de weg te zijn. Maar, het plezier en de frisheid is er dan ondertussen wel een beetje af. Eerlijk gezegd geld voor mij dat het begin november, nu ja, aan het einde van oktober vaak al, de 'goesting', dat fraaie Vlaamse woord, ook wel weer ontbreekt eigenlijk. Ik heb al mijn mooie en fraaie en goede routes voor dit jaar al een beetje gereden, heb voorjaar in zomer en in herfst zien overgaan en daarmee ook alle wisselingen van de seizoenen op de velden en aan de bomen en struiken gezien en bewonderd. 's Winters doe ik natuurlijk gewoon zoveel mogelijk woon-werkverkeer op de fiets en dan zie ik de gestorven natuur op de velden en aan het struweel. Doodse en bruine bladen heersen op de landerijen en de kale takken aan het geboomte geven een natuur weer die zich induffelt voor de moeilijke en koude maanden die nog moeten komen. "La tristesse" overheerst nu, het afscheid nemen van het leven en het inslapen voor een lange winter. De seizoenen gaan en komen nu eenmaal, onverbiddelijk en in niet te stuiten regelmaat. Ik word daar wat melancholiek van. Ik vind het ook wel weer mooi, hoor. Net als de natuur, vernieuwd de wielerwereld zich weer elk jaar. Net als in de natuur groeien er nieuwe loten en nieuwe kleuren in het prof peloton die dan vanaf februari te zien zijn. Maar, we moeten er op wachten en wachten kost tijd en is vervelend. Ok, we kunnen naar diverse Tv zenders kijken en de hoogtepunten nog eens meemaken van het afgelopen jaar en ook de Belgische zender BRT geeft nog heel veel terugblikken en zo, maar ja, hoe fraai gemonteerd ook, het zijn terugblikken. Dus blijft er weinig anders over om de fiets maar eens minutieus uit elkaar te halen en alle onderdelen na te lopen en eventueel te vervangen.
Maar, heb je dat wel eens gedaan met je nieuwe "state of the art', moderne fiets? Maak me gek, zo als ze zeggen! Een vroeger vrij simpel apparaat als de versnellingscommandeur is nu helemaal weggewerkt in de remgrepen, de kabels zijn allemaal heel listig en dus lastig weggewerkt en ook het cranckstel is moeilijk te bereiken. Dus maak ik, zo in november - december maar weer eens een afspraak met Peter, de vriendelijke, sympathieke en enthousiaste baas van Nieuwkerk's wielershop. Ja, dat kost. Klopt. Maar je laat je auto ook een beurt geven, toch? Dat kost ook. En meer dan de beurt voor de fiets. Ik reken het altijd zo voor. Een retourtje werk kost me met het openbaar vervoer vijf euro of zo. Een opknapbeurt voor de fiets, zeg: 200. Dus met veertig keer naar het werk fietsen zijn die kosten er al weer uit. Maar, wat niet te berekenen is, zijn de kosten die je uitspaart op gezondheidszorg, zowel geestelijk als lichamelijk. Over het lichamelijke hoef ik niet uit te wijden. Iedereen begrijpt dat bewegen, in welke vorm ook, goed is voor het lijf. (Nu ja, Midas Dekkers, de bioloog/schrijver heeft daar, in een van zijn fraaie en humoristisch geschreven boeken wat moeite mee.) Voor wat betreft het geestelijke aspect zal ik wat langer moeten zijn. Ik weet dat ik, na een drukke werkdag of werkweek, mijn hoofd lekker leeg kan maken door een flink stuk te fietsen, nu ja, zelfs het woon-werk tochtje doet dat al. Misschien heeft dat te maken met al die pijnstillers die je zelf aanmaakt, maar in elk geval, ik knap er van op. Vrienden van me, die ooit eens in een geestelijk dip zaten, scheiding en zo, vonden hun heil in lekkere fietstochten en, een van die maatjes, die in therapie was, riep uit dat fietsen pas echte therapie is, nou ja, ik heb het allemaal al eens opgeschreven.
Vandaag was het weer eens zo een dag waarop de herfst zich in alle fraaie kanten aanbood. Het was zonnig, er stond nauwelijks wind, de temperatuur was aangenaam en niets belette me om met een vrouwelijk fiets maatje de wereld in te trekken. We deden een van de rondjes die me altijd plezier doet, rond Schiphol. Ja, dat klinkt vreemd, maar die tocht fiets je zo goed als helemaal over rustige fietspaden en er zijn zelfs fietspaden aangelegd langs de start- en landingsbanen. We zagen vliegtuigen dalen en op een meter of wat van ons met groot geraas van piepende remmen en met de geur van schroeiend rubber en verdampende kerosine landen. We genoten van het gezicht en we verwonderden ons weer over de natuurkundige wetten die het mogelijk maken dat 100.000 kilo materiaal en mensen zo maar in de lucht kunnen voortbewegen.
Een bakkie op het terras van een McDonald, wat bijkletsen over kinderen, werk, kleinkinderen en over bootjes. (Ja, maatje heeft ook een bootje, nu ja haar zoon, dan, maar zij varen beiden veel.)
's Middags de Ronde van de vallende bladeren kijken. Een super spannende wedstrijd waar alles wat het wielrennen zo geweldig maakt in voorkwam. Prachtige natuurbeelden, slecht weer, steile klimmen, gevaarlijke afdalingen, aanvallen en tegenaanvallen en veel, heel veel rivaliteit tussen de coureurs die een week eerder elkaars ploegmaten waren en nu verbitterde tegenstanders. De wereldkampioen kwam niet in het stuk voor en zo droeg hij de mythe van de 'vloek van de regenboogtrui' verder uit.
Nu nog Parijs- Tours en dan ga ik in winterslaap. In februari beginnen ze weer. Ik kan niet wachten!
Oh ja, op de foto zie je dat ik in bloedvorm ben. Ik haal hier zelfs een 747 in.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten