Traditioneel is de rit voor de mannen op zondag en zodoende de afsluiting en het hoogtepunt van de week van het WK wielrennen. Ik schreef er gisteren al over, toen 'Vosje' magistraal won bij de dames.
Traditioneel zend ook de Belgische Tv het WK vanaf seconde een uit. Indien de wedstrijd in zijn geheel live verslagen wordt, dan doen zij dat ook, maar vandaag werd het onderbroken doordat de RAI, de Italiaans NOS, zeg maar, de uitzending niet verzorgde, maar dat aan een 'contactor' had overgelaten en: eerlijk is eerlijk, die deden dat niet slecht en dat is al heel veel eer voor Italianen. Die contractor was op bezoek gegaan bij de Tv verslaggevers van onze zuiderburen, de heren Wuyts en De Cauwer en hadden van hen een briefje gekregen met favorieten voor de eindzege en dus de mannen die af en toe eens "extra moesten in beeld gebracht", zoals de Vlaming zegt.
Traditioneel zit ik dan ook vanaf de aanvang van de wedstrijd voor de Tv en kijk de hele wedstrijd. Saai? Nee, integendeel. Er gebeurt zoveel, man. Er rijden ook zoveel 'exoten' mee tegenwoordig, dat het gewoon leuk is om naar te kijken. Ik herinner me een WK van jaren her, toen er zowaar een mijnheer met een tulband op, helmen waren nog niet verplicht, meedeed. Hij loste na een ronde weliswaar en ik heb nooit meer wat van hem gezien of gehoord, maar het was leuk om te zien. Vandaag was het de beurt aan de mannen uit Noord Afrika om zich te showen. Want dat is het ook natuurlijk. Jongens die een onzekere toekomst hebben, die rijden bij een heel klein ploegje en nog geen contract voor een volgend jaar hebben of die solliciteren naar een grote ploeg, kunnen zich vandaag laten zien. Vandaag reed een Tunesiër en een Marokkaan een tijd vooruit en deden het goed. (Nee, geen flauwe geintjes. Ik weet dat de fietsen van de Russen waren gestolen, maar nee, dat is flauw, dat doe ik niet.) Het regende pijpenstelen vanaf de start en dat zou zo blijven tot twee rondes voor het einde, waarna een milde Toscaanse zon haar licht over het land en de vermoeide helden liet schijnen. In dat noodweer, nee, dankzij dat noodweer, werd de koers nooit echt spannend, nooit echt spectaculair. In wezen werd het een vrij saaie koers, als ik eerlijk ben.
Toen de Belg, de Italiaan eigenlijk, tijdelijk stopte met uitzenden, er werden toen beelden van basketbal getoond, stapte ik zelf op mijn fietsje en reed een goede twee uur in mijn fraaie streek. Een harde en frisse noordoostenwind maakte het er niet echt lekker op, hoewel er een heerlijk zonnetje was. Ik reed terug via de stad en keek mijn ogen uit naar het grote aantal toeristen dat de stad, zo laat in het seizoen nog, bevolkte.
Hoe weet je dat dat toeristen zijn? Nou ja, ze hebben vaak een plattegrond van de stad bij zich, gooien hun afval netjes in prullenbakken en hebben geen idee dat er fietsers op fietspaden rijden die hen, met een nijdig, 'Kijk uit, achterlijke', welkom heten in de stad. Ja, ja, ik ook, ik vind niets heerlijker dan zo'n doorsnee Yank, of Canadees of Japanner die plompverloren op een kaart loopt te kijken terwijl hij een fietspad oversteekt, bijna met een schouder te schampen en dan wat te brullen. Maar, dat is geen agressie, hoor. Nee, dat is menslievendheid. Doordat die, over het algemeen behoorlijk over hun maat zijnde toeristen zich opeens aan een luchtsprong en zes stappen achterwaarts moeten wagen, verbranden ze vet en vallen ze af en voorkom ik zo, indirect, hun volgende infarct. Ik ben een held, eigenlijk, niet?
Terug thuis, na gedoucht te hebben, wilde de wedstrijd nog steeds niet op gang komen. Dat begreep ik ook wel. De wedstrijd was bijna 280 Km lang en dat in dat vreselijke weer! Kopgroepjes ontstonden en sneuvelden, kanshebbers vielen of reden lek, maar sloten toch weer aan, kortom, er was genoeg reuring, maar het was niet tintelend, zoals de dag ervoor bij de meiden.
Uiteindelijk was het een fraaie finale. Twee super Spanjaarden en een super Italiaaan, legden het af tegen een Portugees, Rui Costa. En er was weer dat ploegenspel. Rodrigues, de ene Spanjaard, die voor Katoesja fietst, was weg. Valverde, de andere Spanjaard rijdt daar niet achteraan, Dus moest de Italiaan Nibali dat doen met een lachende Valverde in zijn wiel. Toen sprong Rui Costa, de Portugees, die in de zelfde ploeg als Valverde rijdt. (Movistar) Dus reed Valverde niet, want zijn ploegmaat kon toch winnen? En dat deed hij.
Rui en Rodrigues overlegden, zichtbaar in beeld, nog even. Ja, wie wint betaalt, ouwe wielrenwet, natuurlijk.
Rui was de snelste?, slimste?, best betaalde?, in de eindsprint. Verder was het rijtje topfavorieten, door de Belgen al aangegeven en door mij zelf ook al bedacht, bij de eerste elf, met als elfde ons aller Bouke Mollema.
Spannend? Hm, net aan, Vervelend? Nee, echt niet.
En: we hebben als fietsland het geweldig gedaan, hoor:
Marianne Vos: WK bij de vrouwen
Mathieu van der Poel (zoon van Adri van der Poel en kleinzoon van Poupou): goud bij de beloften
Ellen van Dijk: goud bij de dames tijdrijden.
Ik geloof dat onze zuiderburen maar met een gouden medaille thuisgekomen zijn, overigens en dat vind ik, voor zo'n groot fietsland, bitter weinig!
(Poupou? De eeuwige tweede in de TDF: Raymond Poulidor, een geweldige aardige oud coureur)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten