Nee, nee, ik heb vandaag niet de hele dag op de fiets gezeten, hoor, zoals ik aanvankelijk had gedacht en mezelf had beloofd. Ik had het wel gewild, maar ja, zoals Elsschot al zei: tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren. Tussen mijn droom en mijn daad stonden dan het doen van boodschappen, het bezoeken van de bibliotheek en nog wat, vervelende, maar nuttige zaken in de weg. Maar, parafraserend: slaapt een paus in een bos? Dus ja, ik zat wel een paar uur op de fiets. Maar, een uur of wat minder dan ik werkelijk wilde, eigenlijk. Kwam dat door iets? Nu ja, buiten de externe factoren, ook door een foute inschatting van tijd en afstand. Iets dat mij nauwelijks overkomt, overigens. Ik had een tocht via de 'Natuurboulevard' voorbereid. Dat is een fietspad, met een half naastgelegen voetpad dat aanvankelijk van Diemen, bij de oude forten van de 'Stelling van Amsterdam' naar Muiden voert en, denk ik, van daar verder naar Naarden en dan, op den duur, misschien wel het hele IJsselmeer rond. Het eerste gedeelte van die route is in 2011 opgeleverd en momenteel gaat het pad tot aan de voordeur van het Muiderslot zeg maar. Het was niet de eerste keer dat ik het pad bereed, natuurlijk. Vrij kort nadat er in De Volkskrant er een stukje over was geschreven, reed ik al over het pad. De dagen voor mijn rit waren wat nattig geweest en toen ik, vanaf Muiden komend, het pad opreed en de eerste veeroosters zag, had ik al ongeveer door hoe het zou gaan worden. Niets slechts over de route hoor. Je rijdt over een heel groot stuk van het talud van de dijk met een fantastisch uitzicht over de Zuiderzee, nu ja, het IJsselmeer. Je ziet, met helder weer, heel fraai Pampus liggen en, als je je bril op hebt, of als je goede ogen hebt zie je een van de vele Almere's liggen. Deze maal (en een paar voorgaande keren) fietste ik de route vanaf Amsterdam Oost. Ik beklom de Nescio brug. Geen klim, nee, niet na wat ik allemaal gedaan had in dit en de voorgaande jaren aan klimwerk, maar ik maak er een zaak van om vanaf meter een op de pedalen te blijven staan tot aan het bord bovenaan dat schippers op het Amsterdam-Rijnkanaal verteld dat dit het hoogste punt is. De afstand? Goh, wat, driehonderd meter? Nee, niet hoog, nee natuurlijk niet. Niet eens driehonderd meter lang geloof ik, maar ik genoot van mijn 'klimmersbenen', keek geregeld naar die benen, die mooi bruin, slank en 'droog' zoals de bodybuilders zeggen, onder mijn broek uitsteken. De witte sokjes die ik droeg contrasteerden fraai met mijn 'poten', waarvan ik vind dat ze fraai zijn. Ik ben niet ijdel. Helaas, volgens E.
(Ik kreeg ooit eens een compliment van een ex, nu ja, de enige ex. 'Je hebt mooie benen', zei ze ooit. Het was overigens geloof ik het enige compliment dat ik ooit van haar kreeg.)
Na de brug ging ik rechts af, passeerde een heleboel mensen die fietsten, skaten, wandelden, Nordisk Walkend, hard liepen (al of niet met van die 'buggy's) en die allemaal, nu ja, niet die mensen van mijn generatie, van die dingetjes in hun oren hadden en van die platte dingen in hun hand en waar al die mensen waarschijnlijk in een continue stroom van informatie verzenden en ontvangen. Behoorlijk belangrijk natuurlijk, je mag geen tel missen in deze wereld vol info, die vaak absolute 'niet' info is.
Maar goed ik ging derwaarts, haalde de mensen in die druk waren met van alles en nog wat en bereikte bij het 'Fort op de Diemerdam' het begin van de Natuurboulevard en sloeg die vol voorpret in. Tot ik de eerst veeroosters zag liggen, zoals ik al zei. Voor fietsers zoals ik, die op een snelle, schone fiets met smalle en hard opgepompte banden, 9 bar of zo, fietsen, zijn veeroosters absoluut geen gelukkige attributen. Ten eerste geven die dingen een heel naar gevoel als je er overheen gaat, de kans op lek rijden is ook nog eens heel erg groot zijnde punt twee en punt drie is dat er na veeroosters, vee aanwezig is. Ja, nogal wiedes, hoor ik jullie denken/zeggen/mompelen dat is een veerooster, daar zijn ze voor.
Maar, het probleem begint na de roosters. Vee heeft namelijk geen toiletten. Vee is net als leden van het Korps Mariniers tijdens een bivak of oefening of 'ernstuitzending'. Vee doet het in het open, daar waar ze lopen. Vee is wel van leden van het Korps te onderscheiden. Moeilijk overigens, maar wel te onderscheiden omdat er: A, 'Veel' poep vee is. Deze produceren veel poep en natte poep. Dat zijn paarden en koeien en kamelen bijvoorbeeld en door categorie B, 'Weinig' poep vee. Daar behoren konijnen en schapen en geiten toe. Categorie A is naar, maar de hopen zijn vaak geconcentreerd tot enkele bulten en die zie je op de fiets vanaf verre afstanden liggen en die kun je bijna altijd wel ontwijken. Bij droog weer zijn ze harde stukjes obstakel op de weg. Categorie B is klein en heel veel en je kunt ze van verre zien, maar nooit ontwijken. Mariniers produceren ook veel ontlasting en veel Bull shit maar zijn, door leden van de geneeskundige dienst van de vloot, zo goed getraind dat ze het onderscheppen. (Net als katten, trouwens.)
Maar op de Natuurboulevard, houden schapen het gras van de dijk kort. Dus kwam ik in enorme hopen schapen/geiten shit terecht. De beesten hadden die zooi overal neergelegd, natuurlijk, maar voornamelijk op het fraaie, uit nauw aan een sluitende betonplaten, bestaande fietspad. Nu is die meuk, zoals gezegd, niet te ontwijken, maar ik wilde er eerst wel ontwijkend om heen, maar: No way. Dus dan maar wat 'damage control' doen en als een dronken aap, zigzaggend, reed ik verder. Na een tweehonderd meter bleek dat ook niet te doen. Zoals gezegd waren de dagen voor mijn expeditie, (letterlijk uit het Latijn vertaald betekent het ex=uit ped=voet, dus een uitje te voet, maar ik reed op pedalen, wat daar dan ook weer van af is geleid,) nogal nattig geweest dus ook de ontlasting was kledder geworden. In no time was mijn fiets bedekt met een laagje bruine smurrie, mijn fraaie witte en mooie afstekende sokjes ook en, erger, ook mijn bidons. Dat was link, want die ontlasting op de drink tuit van je bidon kan natuurlijk je maag/darm stelsel nogal overhoop halen. Ik bedwong de drink neiging tot aan het einde van het pad, stopte en boende de zaak zo goed mogelijk schoon.
Ik genoot van het Muiderslot, van de forten van de Stelling van Amsterdam en had een fantastische rit gehad. Thuis poetste ik de fiets en stopte kleding en sokken in de was voor E.
Gisteren was het beter. De dagen hiervoor waren droog geweest en ook het pad lag er droog bij. Nu ja, de ontlasting dan. Via Muiden en de Vecht en een stuk fraaie polder reed ik, zielsvoldaan en helemaal relaxed terug. Een half uur en vijftien kilometer minder dan gepland, helaas.
Man, fietsen, heerlijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten