Op de fiets naar school (3)

Maar goed, dingen lopen zoals ze lopen en jeugdvriendschappen houden over het algemeen ook nooit echt lang stand. Ik groeide op, trouwde, kreeg een kind, scheidde, maakte carrière, hertrouwde, kreeg er twee kinderen bij en we kregen samen nog een kind en nu ja, allemaal van dat soort zaken die we allemaal wel kennen of herkennen. In ieder geval kreeg het fietsen me weer in zijn ban. Aanvankelijk was dat het woon werk verkeer, maar geleidelijk aan, werd ik daarnaast ook besmet met het virus dat Toerfietsen heet. In vorige Blogs en in drie boeken heb ik daar uitgebreid over geschreven en zal dat niet opnieuw doen.
Maar, zeggen jullie, je had het over op de fiets naar school.
Ja, dat zit zo. Ik heb het ook al weer een paar maal gehad over de twee geweldige kleinkinderen die we hebben, Loek, de oudste, een geweldige knul en Mia, een scheet van een meid. Wij passen een dag in de week op op het stel en doen dat met veel plezier en veel liefde. Het zijn heerlijke dagen en het is gewoon puur gezellig om op te kunnen en mogen passen. Maar goed, Loek, Loekeman, zoals we hem liefkozend noemen, is leerplichtig. Hij is een zogenaamde 'vroege' leerling en gaat nu al, nog maar vijf, naar groep 3 van het basis onderwijs. (De grote school, heette dat vroeger.) Het is, door alle partijen zo gekomen, dat onze oppasdag op woensdag is. Pa, zoon van mij, maar niet van E., werkt hele dagen en ma, schoondochter van ons beiden, werkt op de woensdagmiddag. Voor dat Mia geboren werd, haalden we Loek van school. We kwamen dan met de auto, laadden de jongen in en reden naar het oppas adres. Vaak zagen we nog net even onze schoondochter, maar dat lukte niet altijd, omdat ze om twaalf uur begon. Maar nu ons oogappeltje nummer twee is geboren, moeten we natuurlijk eerder aanwezig zijn en dus moet Loek op een later tijdstip van school gehaald worden. De school is op 1,6 kilometer van de woning gelegen. Nu zouden E. of ik natuurlijk in het voertuig kunnen stappen, die afstand afleggen en dan de wagen met heel veel pijn en moeite in de buurt van de school kunnen parkeren, maar dat gaat niet echt. De stad waar het gezin woont is druk en de school ligt in een wijk uit de jaren twintig of dertig van de vorige eeuw. Een wijk die natuurlijk niet berekend is op de verkeersdrukte van onze tijd. Dus hebben oma E. en ik afgesproken dat ik Loek met de fiets van school haal. De fiets van de ma van Loek, wel te verstaan.
Die fiets is een typisch Nederlandse fiets. Nee, een typisch Nederlandse moederfiets. Het is een degelijke fiets, een Koga Miyata. De naam schreeuwt: Japans! en gedeeltelijk is dat zo. Miyata is een framebouwer uit Japan, maar Koga staat niet voor een Japans gerecht of een vorm van zelfmoord, maar het is een combinatie van de beginletters van GAastra en KOwallik, een echtpaar dat in Heerenveen een prachtig bedrijf heeft neergezet. (Ze maakten en maken ook race- en sportieve fietsen. Peter Winnen won op een Koga Miyata in '81 de rit naar de Alpe d' Huez, overigens.)
Maar goed. De fiets is dus een typisch Nederlandse fiets, zoals je die alleen in ons land tegen komt: kinderzitje voorop, voor Mia, 'kinderzit' achterop, voor Loek, fietstassen eraan en een paar versnellingen. Een solide en stevige fiets. Ik haal op de woensdagmiddag Loek dus op de fiets van school en ga zodoende  'op de fiets naar school.' Tot mijn niet echte verbazing, zie ik bij de school veel van het soort fietsen, die ik net beschreef, staan. Solide fietsen, vaak van Nederlands fabricaat, Koga, Gazelle, Batavus en zo en allemaal met zitjes en fietstassen. Ze worden bereden door moeders en vaders en opa's en oma's die hun kroost komen halen. Ook de bakfiets is van de partij, hoewel die in de minderheid zijn. Ik ken de meeste ouders en sommige grootouders wel van gezicht ondertussen, ben op 'we knikken naar elkaar' basis met een paar van hen en zie, dat er slechts een heel enkele 'verzorger' het kind met de auto komt halen. Maar, dat is echt een minderheid. Goed, het parkeren lukt niet helemaal goed daar, dat spreekt tegen het halen met de auto, maar het gemak waarmee de 'ophalers' de kinderen in of op de diverse fietsen zet en de spreekwoordelijkheid waarmee de kinderen zich op dat vervoermiddel laten zetten, doen me twijfelen, voor de zoveelste keer, aan de waarheidsgetrouwheid van weer een zoveelste rapport.