THE RAINY DAY
The day is cold, and dark and dreary,
it rains and the wind is never weary.
Dit zijn de beginregels van een gedicht van de dichter Henry W. Longfellow. Die 'lange kerel' was een Amerikaanse dichter die in de negentiende eeuw leefde. Het gedicht zal rond 1860 of zo geschreven zijn, geloof ik me te herinneren.
Het rare bij ons mensen is, dat er af en toe dingen naar voren komen in je gedachten, die ergens heel ver weg op geslagen liggen in een onbereikbare onderafdeling van de geest. Zeg maar: afdeling: kelder drie, kast achtenzeventig, lade negenentachtig, of zoiets. Toen ik vanmorgen opstond en de schaduwen van de grijze dag nog zag heersen en talmen aan het raam, schoten opeens die twee dichtregels door mijn kop. Alsof ik ze gisteren gelezen had, in plaats van 44 jaar terug!
Toen was ik nog jong, soms onbezonnen en stond voor mijn MULO examen. Het waren de jaren van de "nog net niet" ontzuiling, de "nog net niet VPRO met zijn blote dame op TV" "de nog net niet" revolutie van '68 en dus de "nog net niet" jaren van het plan waarin alle scholen en studie richtingen werden hervormd. De Mammoetwet, zoals ze werd genoemd.
In die jaren ging ik naar de middelbare school. Op de MULO was dat, wat een tussenvorm was van wat nu MAVO en HAVO zou heetten, hadden we een behoorlijk vakkenpakket. We hadden dertien examen vakken. Het gaat niet aan om die allemaal te noemen, maar we hadden wel vier taalvakken. Onze moedertaal natuurlijk en ook Engels, maar ook Duits en Frans. Ik schreef al eerder, ik ben een man van de alfa kant. Ik ben een taal mannetje en geen wiskunde mens. Dus ja, talen leren och, ik vond het wel leuk. Niet alles natuurlijk. Die vreselijke Franse werkwoorden, althans de vervoegingen, een gruwel. Maar, met behulp van de dochter van een leraar Frans, kwam ik er wel uit. We deden het op zijn Frans, zeg maar.
We moesten, voor de diverse examens, zowel schriftelijk als mondeling, nogal een boekenlijst inleveren. In mijn gedachten hadden we tien Nederlandse boeken en van de andere talen steeds vijf boeken om over nagevraagd en doorgezaagd te worden. Boeken, maar ook gedichten. Daarnaast. Maar dat hoefde dan alleen in het Nederlands en in een van de voorkeur talen. Ik heb geen idee meer wat ik voor lijsten had. Ik geloof, nee dat weet ik zeker, dat ik voor Nederlands Het fregatschip Johanna Maria, van Van Schendel las, maar verder? Ik weet wel, en heel goed, dat ik Vondel las voor wat betreft mijn Nederlandse gedichten en ja, dat gedicht van die Longfellow. Verder had ik ook nog een gedicht van een vage Engelsman op mijn lijst staan, die het over een zeilschip had, waarvan ik nog weet dat hij schreef: Sun, moon and stars are signs by wich we steer.
De examencommissie kende dat gedicht niet, wist er niets over te vragen en ik slaagde met een 9 voor mijn Engels. (Dat cijfer had ik ook voor Aardrijkskunde en Geschiedenis, trouwens. Maar ja, dat zijn onderwerpen waar ik nog helemaal gek op ben, dus het zat er al vroeg in. Kleinzoon Loek heeft die onderwerpen ook wel een beetje tot zijn domein verheven en dat is dan wel weer grappig.)
Maar ja, ik zat thuis, het plensde, ik las een boek en een krantenbijlage en wachtte op de etappe uitzending vanuit Ierland. Ja, natuurlijk op de Belg, hé, hé. Ik had de vage hoop dat de mannen beter weer zouden hebben dan gisteren, maar, nee, hoor. En ook hier passen de dichtegels die ik al schreef.
Het was weer dramatisch weer, weer. (Ja, ja, gemakkelijk, die woordgrapjes, maar het was echt ballenweer.) Er werd veel lekgereden, een ieder was ontevreden, ze kwamen door leuke steden en Der Blitz won weer. Wat was dat een meer dan magistrale sprint! Marcel Kittel is de naam, Der Blitz, de bliksem, is zijn bijnaam en hij was een bliksemschicht vandaag. Hij leek helemaal geklopt en in een totaal verloren positie te zitten, maar in vijftig meter maakte hij honderd meter goed, zeg maar! De sprint van hem vandaag, zal lang in de herinnering blijven van alle fiets volgers. Het was een uniek iets.
Overigens verliep de etappe zoals ik al had voorspeld de vorige avond. Maar liefde E. voorspelde liever de uitzending van het songfestival. Dat deed ze goed. Maar ik deed mijn voorspelling beter. Tjalingii zou met de eerste vlucht mee zijn, er lagen twee bergjes in de eerste 50 kilometer en hij zou de blauwe trui houden en Kittel zou de rit winnen. E. gokt niet.
Jammer, ik had er honderd euro op willen zetten.
Pas aanstaande dinsdag gaat de Ronde verder. Ze zijn dan in de buurt van Bari, in het zuiden van Italië.
Daar was het vandaag zonnig en tegen de 29 graden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten