Gisteren is die Italiaanse Ronde begonnen, in Noord Ierland. Daar? Ja en waarom niet? Het fietsen wordt steeds internationaler en meer wereldwijd en het moet dat ook wel. In ieder geval, als je wilt opboksen tegen het grote voetbal. Dat is natuurlijk, wereldwijd ook sport nummer een. Jammer, vind ik. Niet dat ik tegen het spelletje wat heb, hoor. Maar, de manier waarop het gepresenteerd en gepusht wordt en de manier waarop mensen het beleven doen afbreuk aan het verhaal 'sportbeleving.' Om even modern te doen dan, met zo een woord. Ik lees vandaag in nogal wat dagbladen over de vreselijke manier waarop top criminelen een Nederlandse voetbalclub in de houdgreep hebben. Dat gaat in dit geval om de hoofdstedelijke club, die net weer kampioen is geworden. Dat vind ik raar. Die criminele gasten, onder aanvoering van ene 'Polletje', schijnen de eigenlijke dienst uit te maken bij Ajax. Dat vind ik raar. Waarom zou een meervoudige moordenaar, zoals de kranten hem omschrijven, invloed willen hebben bij een voetbal club? Dat vind ik dus raar. Want, criminelen willen alleen een vinger in de pap hebben als er wat te verdienen valt. Dus, valt er wat te verdienen bij die club? Uitslagen vervalsen of zo? Ik weet het niet maar ik vind het zoals gezegd raar. In dat licht bezien vind ik het ook raar dat Ajax verliest van PEC. Da's pec(h), dat kan. Maar: ik vind het wel een beetje raar. Nu is de club uit 020 in de greep van boeven, maar zijn andere clubs dat dan niet? Er wordt al zoveel verteld over afspraken maken bij wedstrijden, dat ik dat dan ook weer raar vind, snap je?
Wat ik dan ook meteen maar raar vind is dat er zoveel negatieve rumoer en enorme ophef rond het spelletje is. En: dat er zoveel wedstrijden worden stilgelegd of gestaakt of whatever en dat de 'hooligans' ongestraft blijven voor al die ophef en dat getier die ze maken en veroorzaken.
Ik keek, ik geloof dat het die wedstrijd was waarop er van alles op het veld werd gegooid bij Ajax-PEC, naar een wielerwedstrijd en ik dacht dat het L-B-L was. Maakt niet zo veel uit, eigenlijk. Wat ik zag tijdens die wielren wedstrijd was een enthousiast publiek. Ik heb vaak deel uit gemaakt van dat publiek bij allerlei soorten koersen. Het publiek was alom tegenwoordig, klapte voor elke coureur die men zag, soms waren dat ook M/V, toeristen, die een stukje van het parkoers verkenden en die een enorm applaus kregen. Het is me ook overkomen en ik had het helemaal naar mijn zin. De sfeer onderling is altijd leuk. Men deelt van alles, heeft commentaar op van alles en iedereen wist over alles mee te kletsen en verhalen te vertellen over het fietsen en over de fietsers. En: zoals Paul Simon ooit eens zong: 'Not a negative word was heard.'
Veel van de mannelijke supporters, maar onderschat het vrouwelijke contingent niet hoor, waren zelf op de fiets gekomen of fietsen zelf veel en vaak. Dat is anders dan bij het voetbal. Je kunt met zoonlief een balletje trappen op de middag of in een amateur team spelen. Maar om zelf (stukken van) de klassiekers te hebben gereden als L-B-L of de Amstel of bergen die in de grote rondes opdagen, geeft je toch een andere kijk op het leven en lijden van de wielrenner. Als voetbalspeler loop je drie kwartier, soms, een stukje en je hebt altijd een kwartier pauze. Zelfs de topclubs spelen maximaal twee wedstrijden per week.
Oh, jij kijkt dus neer op voetballers, zeg je nu? Nee, hoor, helemaal niet. Ik ben blij dat die jongens een balletje kunnen trappen en miljoenen mensen plezier en afleiding kunnen verschaffen. Wat ik erg vind is dat die duurbetaalde mannen niet op kunnen/willen/durven/mogen staan tegen dat gierende geweld van de mensen die zich 'supporters' noemt.
(En, dat weet ik ook, het is maar een 'relatief' kleine groep achtergebleven retards die het verziekt voor een heleboel echte liefhebbers die met hun zoon/dochter of kleinkinderen langs de lijn staan. Maar wat een negatief signaal geeft het voetbal dus zo af aan de liefhebbers van sport.)
Vandaag werd er in Ierland een dood saaie rit afgewerkt. Een etappe, 'sans histoire' noemde men het. Een rit zonder geschiedenis, zal men later zeggen. Maar het werd wel een mooie uitslag voor ons, Cloggies. Tjallingii wint de bergtrui, John Beton van Giant, die andere Nederlandse ploeg, wint de etappe. Kicken. En: wat een enorm enthousiast publiek. Keurig blijven staan op de stoepen, juichen en blij. Ondanks de regen.
(Ik had de etappe van gisteren gemist. Vandaag was het ook een soort Nec-Nac, ook saai. Morgen beter?)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten