En hier sta ik dus bij de fietsen van het toenmalige RABO bank team, bij de start van de Tour de France in R'dam, nu al weer enige jaren terug. Let op: dit zijn de echte en hele chique fietsen van de coureurs die de TDF van dat jaar gaan rijden, op deze machines, waar ik nu naast sta. Ik sta er dus gewoon tussen. Ik zou, als ik het zou willen, zo'n fiets, waarde 6000, ja minimaal 6000, euro mee kunnen nemen. (Er lopen wat mekaniekers rond, een enkele coureur, maar er is niemand die echt op me let) Maar, dat doe je NIET, ook al zou je willen. Maar, er staat daar voor ongeveer zestigduizend euro en meer aan fietsen te wachten om ingereden of gepoetst te worden. Ik bedoel, bij andere sporten zoals het voetbal of dat nare en trage spelletje dat ten.. schijnt te heten, kom je niet eens in de buurt van het speelveld! Maar hier sta ik te midden van de Giant race fietsen, de fietsen van de, toen nog bestaande wielerploeg Rabo.
Ik heb even ho gehouden met schrijven om te kunnen zien hoe de Italianen uit het toernooi werden gelazerd door de mannen uit dat vage land: Uruguay (dat volgens mij het eerste WK voetbal ooit won) en ik moet zeggen dat het me deugd deed. De Italianen die het afbraakvoetbal hebben uitgevonden zijn nu gebroken en terug naar hun land, waar hen alleen maar hoon wacht!
Er was een speler die een naar incident veroorzaakte. Hij beet een tegenstander in zijn schouder! Die man, Suarez, mogen ze natuurlijk meteen opsluiten. En ja, ik heb natuurlijk een link naar het fietsen. Eddy Merckx werd vroeger "De Kannibaal" genoemd, maar die titel is hij nu kwijt geraakt aan die S.
Terug naar Giant. Ik ben een adept van Giant. Ik had al twee fietsen van dat merk en mijn zoon had ook nog eens een Citybike en een Mountainbike met die vijf letters op het frame gekocht. Het zijn topfietsen tegen goede prijzen en de dealer heeft een geweldige service, zoals ik uit eigen ervaring heb kunnen merken.Dus toen ik, zie vorige Blogs, de kans kreeg om nog eens een keer in mijn (werkende) leven een fiets van de zaak te kunnen aanschaffen, was die keuze snel gemaakt. Het zou, natuurlijk, een "kromme stuur" fiets worden en het zou dan ook een Giant zijn.
Mijn vaste fietsenboer, ik heb bij hem al eerder twee racefietsen gehaald en mijn jongste zoon (zie boven) zijn naar volle tevredenheid behandeld. Never change a winnig team, dus ging ik voor mijn derde, ja maf eigenlijk, operationele fiets naar Peet. Peter van Nieuwkerk, voor al Uw fietswensen, overigens, in Amstelveen. ik had gezocht op het 'net', want papieren info of fraaie folders zijn er tegenwoordig niet of nauwelijks meer. Dat vind ik jammer. Ik grasduin, mooi oud woord, graag in van die folders, ruik aan de bladzijden en glijd met mijn vingers graag over de gladde pagina's. Maar nu was het internet mijn folder.
Hoe ik het ook uitkiende en wat ik ook zocht, veel verwierp ik. Nu ja, geen gezeur verder, maar, mijn oog bleef hangen op de Giant Defy. Giant is een Taiwanees merk, dat besef ik terdege en ik zou graag Gazelle of Batavus, (Koop Hollandse waar, dan helpen we elkaar, zei men in de crisis jaren, nee, niet die van nu, maar die van een jaar of zeventig geleden) hebben aangeschaft, maar die waren, prijs/kwaliteit gezien niks beter dan de Defy die ik nu uitzocht en kocht. (Centen van de baas, maar gewoon mijn eigen geld, maar dan wel belastingtechnisch handig, dus.)
Peet zou me bellen als 'ie de fiets had en ondertussen reed ik op de andere werkfiets. Maar, in het achterhoofd weet je dat het belletje gaat komen en het kwam. "Hij is er!' Ik spoedde me naar de werkplaats/winkel en ja, daar stond ze. Stoer, groot, de kleur was Charcoal, zoals het heet, donkergrijs, antraciet, zeg maar, met fraaie rode designs, decals, worden die genoemd. God, hoe verliefd kan je worden of zijn? Nu zo, dus. Maar dat was ik ook al op de andere racemachines.
'Daar staat je fiets, man', zei hij, 'de deffie'. Zo schijnen de NL fietsenmakers de Defaai, zoals je het hoort te zeggen, is de uitspraak, te noemen.
Dus ging ik op zondag de deur uit en testte de fiets. Een genot. Niet zo nerveus als de OC, de hoofdverloofde onder de fietsen, maar scherp zat. De OC stuurt al de bocht in voor ik het zelf echt wil, maar ik ken haar en kan haar corrigeren. De SC, de tweede fiets, vraagt aan me of ik de bocht wel echt wil gaan nemen en dan geef ik dat aan, maar deze jongste doet het wel een beetje voor zichzelf, heel eigenwijs.
Overigens, de aluminium technologie is ver voort geschreden. De Defy heeft afgeplatte buizen, bijna hoekig, er is bijna niets ronds aan, eerlijk gezegd. Het oogt veel meer mannelijk dan de vrouw die een fiets zou moeten zijn. Maar mooi, man, mooi! Een genot!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten