De Tour, want even geen voetbal!

Deze TDF begint dus in Engeland, dat vertelde ik al. Er zijn drie etappes daar en de eerste twee zijn behoorlijk lastig. Etappe een gaat van Leeds naar Harrogate en is live te zien bij de Bels, net als etappe 2 en drie. * zie onder
Veel heuvelwerk, een beetje een Amstel Gold gedoe. Niet allemaal te stijl en zo, maar pittig zat en voor de sprinters niet al te makkelijk. Etappe twee, York naar Sheffield, is een soort mini LBL, behoorlijk pittig met klimmetjes tussen de zes en de elf procent. Geen rit voor Cavendish en Kittel, denk ik. Dat is wel zo in de derde rit, naar Londen, vanaf Cambridge.De Anglofielen onder ons zullen er denk ik wel van genieten. Ik dus ook want zo een Anglofiel ben ik ook wel. Nou ja, ik houd wel van meer landen hoor, overigens. In ieder geval moeten ze boven Frankrijk liggen en niet te veel zeuren over schulden en dan ook nog eens willen dat wij, de rijkere Europese landen, hun schulden betalen, omdat zij elke dag een siësta van vijf uur lang willen houden. Soit!

De eerste maandag van de Tour, da's dan 7 juli, weten we dan ook of ons elftal al dan niet doorgaat naar de halve finale, is er een rustdag voor de mannen. Nou ja rust? Ze verkassen dan met hun hele hebben en houwen naar Frankrijk zelf. Dat is een enorme logistieke operatie, geloof me. Denk aan: 180 of meer coureurs a vier tot vijf fietsen elk, per ploeg minstens drie volgauto's, een tot twee vrachtwagens en een totaal van nog eens twintigtal bussen, allemaal op ferry's naar de overkant van het meest dicht bevaren stuk water van de wereld te transporteren. De tocht van dinsdag, Paris Plage naar Lille, wordt er een voor strategen. Niet omdat de tocht zelf zo moeilijk is, 180 kilometer is voor ons allemaal goed te doen, maar: je mot der voor zorgen dat een van de mannen uit je ploeg strak van voren gaat koersen. Aan de hand van de uitslag van de etappe wordt ook de plek van de (eerste) volgwagen van de ploegleiders in de karavaan vastgesteld. 
Ja, en? Nou, en! Op woensdag de negende gaat de rit van Ieper naar Arenberg. Omdat het nu honderd jaar geleden is dat WO1 uitbrak, doet de TDF een stuk van die oude frontlinie aan. Die frontlinie werd ooit "de Hel van het Noorden" genoemd, door die vreselijke oorlog, een benaming die later overging naar de klassieker Parijs-Roubaix, die ook stukken van die frontlijn volgde. Maar, "de mannen van het smalle zadel", de "dwangarbeiders van de weg",  "les forcats de la route", nemen die rare etappe vandaag ook. Over negen kasseistroken. Ze zullen niet het hele "Bois de Wallers" nemen, maar wel een stuk ervan. Nee, je zal de TDF hier niet kunnen winnen. Maar je kunt haar wel verliezen op deze ongenaakbare klinkers die "zo lijkt het door een reuzen hand zijn uitgestrooid in het vlakke en saaie land", zoals Albert Londres, meen ik, ooit schreef. Bernard Hinault, de man van de vijf TDF zeges en de man die nog steeds elk jaar op het podium staat bij de uitreiking van de dag truien, nam slechts een keer deel, won, natuurlijk, ook en zwoer er nooit meer terug te komen. 'Een circus!' brieste hij. 'Dit is voor clowns en acrobaten, maar niet voor coureurs.'
Dit is een etappe voor de Flandriens. Voor de mannen als Terpstra en Boonen en Langeveld, voor Lieuwe Westra en Tom Dumoulin en Bram Tankink. Mannen van de Belkin ploeg en van de jongens van Giant Shimano of van Lotto of van de club van Lefevre. Mannen die kunnen fietsen in Vlaanderens mooiste. Die het gedoe op de kasseien fijn vinden en het aankunnen. Hoewel de Valverde's en de Contadors van het peloton de stroken hebben verkend, hebben ze geen ervaring, natuurlijk. Hier kun je de TDF niet winnen, maar wel verliezen, ik schreef het al. De wegen zijn dermate smal en slecht dat de coureur die pech heeft, heel lang zal moeten wachten op de wagen van de ploegleider. Vooral als die wagen een hoog startnummer heeft. Hoe hoger het nummer, hoe verder achter op ze zitten. Natuurlijk hebben die ploegen motoren ik koers en staan er op allerlei strategische punten mekaniekers met wielen en zo te wachten, maar ja, het blijft gokken.
Een val kan ook vreselijk veel stof en roet in het eten gooien van de mannen, hoor!
Ik zal die woensdag niet van de buis te meppen zijn, overigens. Nogmaals, winnen doe je de Tour hier niet, verleizen kan je hem wel. Ik weet dat de Belkins, Bau en Lau, maar de hele ploeg, de zaak heeft verkend. Nu maar afwachten wat het resultaat is. 

Ik geloof dat het een slachtpartij wordt en ik ga er echt eens lekker voor zitten!

Eh, kasseien? Ja, ik heb er op gereden. Stuiteren en pijn aan je ko.. en je klauwen, maar wel kicken, hoor. Maar ja, ik voel me dan ook meer Flandrien dan klimmer, maar dat wisten jullie al!

* En de rest van het circus, trouwens. Wat ik dus ook, weer, ga doen. Naar de Bels kijken en luisteren. Voordeel: geen  wauwelende mannen om naar te moeten luisteren,die het hele dagen hebben over oortjes of kano varen en zo. In de avond hebben de Belgen "Vive le Velo", een nabeschouwing met gasten en beelden, maar gelukkig: zonder Smeets. De man haalt allemaal verkeerde vriendjes van hem naar zijn waardeloze popmuziek programma. Ooit had hij de totaal verkeerde man Mosko en diens vriendin, Jellinek of zo, die openlijk verklaarden: "we hebben niets met fietsen hoor, maar komen voor de rosé!" Gadverdamme: Rose!)