Man, man man, wat een vertoon van macht weer de afgelopen twee dagen. Wat een genot om naar de TDF te kijken. Ondanks alle kritiek op het Engelse publiek, die inderdaad, geheel on-Engels, erg opdringerig was en op de meest gekke plekken selfies en zo stond te nemen. Niks, queue-ing, zoals bij de bus en zo, nee, gewoon met hun poffertjes ponem vooraan gaan staan. Dat gaf nog heel wat gedoe, sommige coureurs reden daardoor tegen leden van het publiek aan, vielen soms maar ik zag ook menige telefoon of Pad of Pod van zo een bezitter door de lucht vliegen, overigens.
(Een heel niet eens zo'n ander onderwerp: wil de jeugd die tegenwoordig nog fietst, alsjeblieft die dingen in hun zak of tas stoppen tijdens het zich voortbewegen door het verkeer? Omdat ze continue met die f... dingen in de weer zijn, moet ik, nu ja, wij, ook nog eens voor hen nadenken of voor die gasten uitwijken. Verbieden die zooi in het (fiets) verkeer.)
Maar goed, in de derde etappe, van Cambridge naar Londen, werd het, zoals voorspeld, weer een sprintersbal. Vroeguh, toen alles nog beter was, hield ik niet zo van sprints. Ik wilde een aanvaller zien winnen, het liefste na een solo van 100 kilometer of zo. Naarmate ik zelf intensiever ging fietsen en meer begrip kreeg voor het fenomeen, werd dat wat minder, ik vind nu bijna elke aankomst en elke rit mooi. Nou ja, ik schreef het geloof ik al, tijdritten, de individuele dan, zijn redelijk saai. Knap en zwaar en de moeilijkste discipline in de wielersport, maar niet flitsend.
Maar met de komst van topsprinters als "De Leeuwenkoning", Mario Cippolini, Allesandro Petacchi en Tom Boonen, kwam er een nieuwe vorm van sprinten in het wielrennen, de zogenaamde 'treintjes', zoals dat wordt genoemd. Waar vroeger een sprinter als Freddy Maertens of Roger de Vlaeminck door een van zijn ploegmaten naar de streep 'gemeneerd' werd, zoals het Vlaamse woord is, is er door die mannen een zogenaamde 'trein' opgezet. De ploegmaten die aan het einde van de etappe nog in het peloton aanwezig waren, zetten zich dan op rij om hun sprinter naar de meet te brengen.
Giant-Shimano, de ploeg van Marcel Kittel, die door de schijnheilige Duitse pers als een Belg wordt benoemd, heeft dit systeem geperfectioneerd. Ze hebben twee ras sprinters in hun team. King Kittel natuurlijk, maar ook John "beton" Degenkolb. Pas op: de man heeft een enorm palmares. Hij won ooit vijf etappes in de VDE en won dit jaar onder andere Gent Wevelgem! Dus: ze hebben het zo verdeeld: er is een trein voor Kittel, waarbij elke coureur zijn eigen rol heeft. Lukt het de ene Duitser niet, dan neemt nummer twee, D. dus, het over en heeft de ploeg weer een ander verdeling. Ja, je moet er maar opkomen! Nee, in het klassement zullen we de jongens niet tegenkomen, hoor. Maar dat is ook niet de insteek. Ze hebben slechts een doel en dat is sprints winnen. Dus ja, publiciteit voor hun ploeg en voor de beide merknamen op hun truien en dat is slim. Want zowel Giant, ja ik heb er drie van, als Shimano, ook al die drie fietsen zijn er mee uitgerust, appelleren natuurlijk aan de toekomstige kopers van racefietsen. De mensen kijken, het is zomer, naar de TV, in afwachting van de voetbalwedstrijden en zien een groep fel en bont gekleurde snaken op fraaie fietsen het beeld schijnbaar moeiteloos vullen en denken, naar hun buik(je) kijkend: 'Ja Mien zeurt er steeds meer over dat ik een pens krijg en mijn huisarts wil ook dat ik meer beweeg, dus ja, dat fietsen? Lijkt me wel wat! Maar welke fiets?' En dan zien ze dus de Trek jongens en de Giant jongens en dus denken ze: 'Oh, maar dat kan ik ook!' Terug van het vakantieverblijf, spoeden ze zich naar de fietsenwinkel en schaffen een fiets aan. (Al dan niet van de zaak.)
Ik simplificeer, natuurlijk, het is ook maar een luchtig, hoop ik, Blog, maar in wezen komt het er wel op neer. De reden waarom men de TDF ooit is beginnen te organiseren was om de verkoop van een bepaalde krant te stimuleren. De krant heette gek genoeg: "l' Auto". (Nu l' Equipe)
Oh man, waar ben ik weer heen afgedwaald? In elk geval, het was gisteren in de hoofdstad van het Verenigd Koninkrijk, feest. In een geweldige "lead out". Wat is dat nu weer? Nou heel simpel, hoor: het betekent gewoon, vrij vertaald, gids. De man die de weg wijst, dus de laatste man voor de sprinter die ook nog het totale overzicht heeft en hem, Kittel in dit geval, aan het goede wiel of op de goede plek voor de spurt, afzet. In etappe drie, die naar Londen dus, ging het ook weer gesmeerd. De mannen zetten hem af, daar waar hij moest zijn, honderd meter voor de meet en King Kittel deed het goed. Hij was zelfs twee seconden sneller dan zijn naaste belagers. Man, dat was kicken.
Vandaag ging het allemaal wat moeilijker. De geoliede machine had wat schade opgelopen, de mannen vonden elkaar niet helemaal. Wat logisch is, de andere sprintersploegen gingen natuurlijk de zaak lopen verstoren, verstieren, zeg maar. Maar Kittel kan wat hij kan, namelijk uit elk wiel komen en afgemeten winnen! Drie zeges op vier etappes! Ik ga uitkijken naar de rest.
Morgen gaat het peloton dus de Hel van het Noorden in. Daar kun je de TDF niet winnen. Maar je kunt hem wel verliezen. Contador, Nibali en Valverde zijn er niet zo aan gewend, aan die k.. kasseien. Froome is vandaag hard gevallen en heeft last van dijen en polsen! Geen goede uitgangspositie als je over al de vreselijke stroken moet?
Ver voor Cavendish was er ook zo een vreselijk sprintkanon. Ene, lees goed: Djamolidin Abdoesjaparov. Een Oezbeek uit Tashkent! Hij had veel bijnamen, maar de fraaiste zijn wel: de alfabetman, vanwege zijn lange naam en: de kindereter van Tashkent, vanwege zijn altijd boze blik. Hij was de cowboy pour sang in het peloton, overigens!
= zodra ik meer weet over l' Enfer, ga ik er over schrijven Ik wil nu eens zien wat Duitsers en Brazilianen tegen elkaar hebben=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten