Domenico Pozzovivo startte als nummer 108 in het algemeen klassement van de GDI, vandaag. Een goede coureur, die als Italiaan voor een Franse ploeg rijdt.
In een pittige rit, trouwens, tussen "Rapallo" en "Sestri Levante", beiden zijn plaatsjes in het Ligurische landschap. Een fraai landschap overigens. Het is heuvelachtig met kleine dorpjes en stadjes en heel veel groen. Een geaccidenteerde rit, werd er gezegd en dat was zo. Gisteren werd er een sprint verwacht en die kwam er, natuurlijk, ook. Moreno Hofland, van de Jumbo/Lotto ploeg, deed het geweldig, maar werd nipt verslagen. Jammer, maar die sukkelende en kwakkelende Jumbo ploeg, de opvolger van Belkin en dus uiteindelijk van die fantastische RABO ploeg, had nog niet veel laten zien, dit jaar. Ok, Hofland won al wat etappes, in sprinten, in kleinere en niet Tv fahige koersen, maar in de klassiekers kwamen ze behoorlijk tekort. Maar gisteren was er dan een lange ontsnapping, as ususal. Bert Jan Lindemans was mee en veroverde ook nog eens de blauwe "Klimmerstrui." Dus ja, tijdens de koers op Tv, op het podium ook op Tv en vandaag nog eens, tijdens de uitzending, op Tv. Dus ja, eindelijk weer eens, hoewel miniem, Nederlandse en positieve inbreng in een grote ronde. Nee, nee, dat lijkt negatief en niet zo bedoeld, we hebben momenteel goede coureurs, maar het komt er nog niet helemaal uit!
De "galbak", die ouwe man, ik vertelde er al over, had zich weer gemeld bij mij. Nee, ik kon geen kant op vandaag. "Vluchten kan niet meer", schreef Annie MG al eens. Mijn collega van de zuivelafdeling was namelijk elders te werk gesteld en ik moest zijn taak er dus bij nemen. Ja, zweten, ja. Nou ja, valt zo mee, hoor. In elk geval die ouwe, ik zal binnenkort dat ene Blog over hem nog eens plaatsen, liep weer eens te chagrijnen. "Ik hou niet van sprintetappes, allemaal gelul, laat die kerels nou zweten in de bergen da's toch veel spannender?' Ja, dat is zo, maar zo zit de sport, (Ik heb het uitgelegd: sport en spel) niet in elkaar. Een goede grote ronde bestaat uit allerlei etappes en uit allerlei disciplines, omdat er ook allerlei verschillende types renners bestaan. Klimmers, sprinters en tijdrijders en wat dies meer zij. Dat heb je op je werk ook, toch? Daar zijn ook mensen met verschillende dingen die ze doen of kunnen?
Die ouwe man, het is echt een vreselijke verschijning, moest van zijn vrouw aan mij vragen waar dit of dat lag en GSM, nee dat betekent gewoon: G..samme, ik moest dus met die verschijning mee lopen en eindelijk had ik hem afgeschud. Maar dat soort mensen, TSOP, that sort of People, haalt wel het bloed onder je nagels weg hoor!
Ik fietste, een uurtje of wat later, desondanks met een blij gemoed naar huis: drie dagen vrij, free, libre, frei, libra. Het weer was geweldig, ik reed in de korte koersbroek en constateerde dat ik al hartstikke bruine poten had, ik had een shirt met korte mouwen aan en constateerde dat ik al hartstikke bruine armen had. Ja, heerlijk. De lief en ik zouden samen nog even shoppen en zo niet samen, ik dan solo en niet met de lief samen en later zou ik me dan kunnen wentelen in het wielergeweld. Op de Belg, ja, hé, hé?
Ik at een salade van pittige kip met verse koriander en nee, die had ik niet zelf bereid, maar kwam uit een pak van een super en ja, ze was wel lekker, maar koriander is niet helemaal mijn kruid. Dus dekte ik het restant af voor morgen. De etappe was fraai en best spannend. De Saxo mannen van Contador, de grootste kanshebber voor de eindzege, reden hun kl.... van het lijf om een grote kopgroep in te halen. Zoals gezegd, een fraaie, maar nog al ingewikkelde etappe, met veel tactisch gedoe en vooral met veel klim- en dus ook daalwerk.
En: opeens! In een niet eens al te moeilijke afdaling zag de oplettende kijker een coureur de macht over het voorwiel verliezen en met een akelige smak op het asfalt neerkomen. De Tv beelden gaan door, maar de commentatoren zijn wel bij de tijd! 'Een val? Wie? Is dat Pozzovivo?' Maar ja, voordat de beelden er waren? Maar inderdaad, daar lag een coureur in het tenue van AGR MONDIALE stil op de weg. Doodstil. Bewegingsloos. Achter zijn hoofd, daar waar hij gevallen was, lag op de witte lijn in het midden van de weg, een plas bloed. De hele Giro kijkende wereld hield de adem in. Gelukkig deden de commentatoren, Scholte en DeCaluwe, dat ook. Ze waren cool en sec: "De koers is nu niet meer zo interessant, hoe is het met de coureur!" De koers: "wacht op niemand!" is een gevleugelde uitspraak en ja, het is waar. De wedstrijd ging gewoon door, hoe kan het anders? Maar de arme coureur lag er voor dood bij. Hij was met een kilometer of zeventig per uur helemaal recht op zijn bakkes gevallen. Camera's op motoren en in helikopters namen de beelden op, van vaak heel en te veel close. Bloed op het gezicht van de renner, op zijn shirt en broek, maar ook op het wegdek. Ik werd een beetje misselijk en voelde me naar! Ik heb er al zoveel zien doodgaan in de etappe. Ik heb Andre Kivilev zijn laatste adem uit zien uitblazen tijdens een etappe in Parijs-Nice. (Naar aanleiding van die val, werden helmen in het peloton geïntroduceerd, overigens.) Ik heb Fabio Cassartelli ook: "Life" zien sterven in de TDF. En ja, Wouter Weylandt. Die stierf bijna vier jaar geleden in de GDI. Door een domme val, zeg maar. Wouter Weylandt droeg het rugnummer "108", een nummer dat nu nooit meer gebruikt of uitgereikt wordt in de GDI.
Domenico Pozzovivo startte als nummer 108 in het algemeen van de GDI, vandaag. Maf toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten