Gisteren is de GDI, de Giro d' Italia, weer begonnen. De eerste van de drie echt grote rondes die de wielerwereld kent. Als de GDI begint, dan begint ook het voorjaar, vind ik altijd. Als de GDI begint, dan komen ook de asperges in de winkels binnen. Een genot, allebei. Ik ben verzot op asperges. Simpel klaarmaken. "Een pondje per mondje", zoals de kenners zeggen. Schillen met de dunschiller, alleen de staart hoor, waar je dan eerst een stuk van twee centimeter, het houtachtige deel dus, van hebt afgesneden. Gaar koken, bij voorkeur in zo'n asperge pan, je kent ze wel, hoog en wankel met zo een mandje erin, dan op voorverwarmde borden waar alleen lekkere en goede ham op ligt en bestrooien met stukjes hard gekookt ei. Een beetje gesmolten maar goede boer, niet te veel. Geen liflaf dingen als valse sausjes of zo, gewoon het product. Met gekookte nieuwe aardappeltjes, wat nootmuskaat, misschien en smullen! (Een gehaktballetje of een tartaartje, altijd lekker, maar geen al te gekruid vlees, hoor. Nu ja, karbonaadje, mag, maar eigenlijk zonder vlees: ook heerlijk)
Dus is de lente begonnen in wielerland. De GDI van dit jaar begon met een ploegentijdrit. De nare en vervelende en oude man in mijn winkel, ik heb hem vaker ten tonele gevoerd* stuiterde al weer door zijn, nooit gediagnosticeerde handicap heen: 'Ik ken helegaar niks met ploegentijdritten, hoor. Ik wil die gasten in de bergen sien leien die gasten verdienen soveel poen en so...' Dus moest ik nodig naar het toilet en nam "beleefd" afscheid van die man. Nu moet ik wel eerlijk zijn: tijdritten zijn vaak niet de meest spannende momenten van een wielerronde. Maar ze zijn wel heel zwaar en behoorlijk technisch en eisen heel veel van de renner. Ploegentijdritten zijn dat overigens nog veel meer. Technisch: hoe ga je de rit aanpakken? Rijdt de ploeg in lijn of in een dubbele lijn? Hoe staat de wind? Wie laat je doortrekken en wie spaar je? Hoe ga je van start? Wie gaat als eerste overboord? Nu ja, dat soort dingen ga je zien en begrijpen als je zelf fietst of vaak naar koersen kijkt. Niet dat je er ooit wat over zal begrijpen op onze publieke omroep, hoor. Die is niet wieler minded. Studio Sport doet haar bijnaam "Studio Voetbal" of, "Het Tennisveld", alle eer aan. Dat mag, ik vind het prima, ik heb gelukkig Belgische Tv. Het domme en niet vakkundige gekwaak van Smeets en Ducroo en Dijkstra, -sma? was ik al jaren zat, vooral hun geklets over de zogenaamde "oortjes", maar lees daar ook weer in andere uit deze serie Blogs* over.
Dus keek ik, bordje op schoot, geen asperges maar andijvie stamppot, met heerlijke gehaktbal, naar een fascinerende etappe langs de Italiaanse Riviera. Daar hebben ze nog al wat van, trouwens, van riviera's. In Italië, natuurlijk. Ook wel in Frankrijk, misschien, nu ja, laat maar, ik ga weer eens te ver.
Ik zag dus het hele nerveuze peloton op de fraaie kustwegen zich begeven naar de sprint. De etappe was nagenoeg vlak en de gebruikelijke kopgroep, gelukkig zat er een man van de Jumbo ploeg in, Bert Lindeman, werd natuurlijk, zo gaat dat, teruggepakt, maar: eindelijk eens Nederlander van de JUMBO/LOTTO ploeg in beeld.
En, zoals het gaat in rondes die net beginnen: der werd weer veel gevallen, en heel veel. Nu is er een verschil tussen mensen die fietsen en mensen die niet aan sport doen. Met dat onderstreepte woord bedoel ik alle mensen die dus niet fietsen. (Ik verhaspel een beetje Tim Krabbe, de fietser/schaker/schrijver: "ik begrijp niets van de nutteloosheid van die levens" Maar de schrijver zegt het beter!)
Kijk, ik zei het al eens: je hebt de "wielersport" en het, noem maar op: -spel. Voetbalspel, handbalspel, hockeyspel. Dus: ergo, er is maar een sport, dat is dus de wielersport. Maar! gillen er nu lezers, de auto- en motor sport dan? I rest my case. Sport is waar je zelf beweegt en dat niet door een of andere machine voor je laat doen! Met knallende motoren over een leuk en lief dijkje knallen en de wandelaars, vaak met kinderen, de schrik op het lijf jagen, de rust verstoren is niet mijn idee van sport.
(Ik kwam overigens vandaag een zooi van die hippische figuren tegen. Ja, daar, met paarden, heb ik dus al helemaal niks mee: "Gestern noch auf stolze Rossen, heute durch die Brust geschossen)", dichtte Wilhelm Hauff, 1802-1827, ooit. Nu ja, dat hoeft dan ook weer niet (nu ja,niet meteen) maar de arrogantie van de ruiters, daar kan ik helemaal niets mee. Met zo'n dom helmpie op, zo een maf zweepje in je hand, van die ijzeren punten aan je voeten, sporen geheten, en dan dat beest maar laten werken, nee, ik heb al niet veel met paarden, vind het domme en saaie beesten, maar erger nog is dan dat volk. Allemaal namen als "Wieger-Henk, Geraldus en Romke", zuks dan, nou ja, ik maak het allemaal, (maar dan wel helemaal terecht), belachelijk.)
Dus vielen der weer kerels keihard op der muil. Dus pakten ze meteen hun fiets en stapten weer op. Een voetballer zou meteen tien minuten zijn blijven liggen, bij voorkeur voor een reclamebord en natuurlijk wapperend met zijn handjes om een kaart voor zijn tegenstander. Iemand die met veel gekreun en gesteun een balletje over een netje slaat en daarna meteen drie minuten pauze moet inlassen, stapt wel eens mis en mag vier maanden recupereren na veel omhaal op het veld, nu ja, veel sympathie, nee, kan ik niet opbrengen.
Ja, de GDI is weer begonnen. Heerlijk, fietsen in Italië. Heerlijke beelden van een heel fraai land en een heerlijke ronde. Niet zo opgefokt als de TDF, spannender dan de VDE. Ik ga nog verder schrijven en jullie mogen dan de keuze maken wie van de drie grote rondes jullie voorkeur hebben? En, oh ja, je mag ook je mening geven over war jij nu een echte sport of een leuk spelletje vind. Ik vergat nog "carting" en een dergelijke sport, blokfluiten, te vermelden!
* Niet gelezen? Ok, ga ik die wel weer eens plaatsen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten