Dus ja, ik heb drie boeken geschreven over mijn fiets avonturen. Weet je, schrijven is niets. Je gaat zitten, ordent je gedachten, bedenkt een plot of een onderwerp en je schrijft een verhaal, je maakt het wat langer, je verzint er nog wat van alles bij en ja, dan heb je al gauw een boek. In de eerste drie gevallen hoefde ik er niet veel bij te verzinnen, in de eerste drie boeken dus, bedoel ik. Ik schreef gewoon op wat me was overkomen (een van die boeken gaat over mijn jaren in de marine) en hoe ik dat had ervaren en ja, dat is net als met een Blog, dat maak je allemaal een beetje smeuïg, toch. Kijk, ik had het laatste boek, "De Berg", natuurlijk als een logboek op kunnen gaan schrijven. "0800: vertrek naar de top. 0812, rondde de eerste bocht, 0855, bocht 13, werd een foto van me gemaakt, 0955, boven!" Nu ja, dat zou ik zelfs niet gaan lezen. Maar ik heb er dus een heus en heel erg echt boek over geschreven. Niet alleen over die klim, maar over al die jaren dat wij, een groep van een man of vijf, er mee bezig waren om naar de top te komen.
Ik ga eerlijk zijn, het schrijven kostte me veel kolen, kostte ook een hoop moeite en tijd. Het beklimmen van die berg ook. Maar, ik zou beide ervaringen niet hebben willen missen! Waarom doe je het, dat schrijven? De eerste en beste reden is, nog steeds overigens, dat ik het verhaal nooit meer kwijt wilde raken. Voor mezelf niet, maar ook niet voor mijn kinderen en mijn kleinkinderen. Er komt natuurlijk een tijd dat je zelf, ik zie het bij mijn schoonmoeder, het geestelijke pad gaat verlaten, ik hoef geen ziektebeelden te noemen, denk ik.
Maar, nu ik het eenmaal opgeschreven heb, ligt het verhaal vast. Het staat in mijn kast en in de boekenkasten bij een aantal andere mensen. Dit heb ik dus ooit gedaan, dit heb ik allemaal gezien en meegemaakt. Onze kinderen, alle vier, zijn nu druk. Druk met werk, met carrière, met partners, met kinderen al dan niet van hullie zelf, zeg maar: 'Stief". Kinderen hebben, dat is heel gewoon en doet (bijna) geen pijn, geen tijd meer voor de ma's en de pa's die hen op de wereld gezet hebben en de eerste stappen van het lopen en de eerste stappen van hun levensloop hebben bij gebracht en dat is zo, dat is et leven en waar en zo gaat het en dat is niet erg. (nu ja, beetje, dan.) Dus, of pa nou in de Alpen fietste, of dat ma nu een hele leuke andere hobby heeft, gaat hen wat voorbij. Mag. moet zelfs en, niet erg. Wij, de lief en ik, hebben die periode ook meegemaakt en nu, ja achteraf hebben we.., dat is chantage, nee daar begin ik niet aan.
Goed, dat derde manuscript lag daar. Voorzien van foto's die de vrienden of hun verwanten hadden gemaakt. Dus: ja, een uitgeverij zoeken. Dat is moeilijker dan figuurzagen, kan ik jullie uit eigen ervaring vertellen. De reguliere uitgeverijen worden overigens overstelpt met manuscripten en bloemlezingen en poëzie bundels. Daar was ik gauw op uitgekeken na een aantal afwijzingen. Als je dan en beetje zoekt op het net, na de zoveelste ontgoocheling, kom je al gauw bij de zogenaamde "POD" uitgeverijen terecht. POD wil zeggen: Printing On Demand. Dat zijn bedrijven die alleen maar het printwerk voor je boek doen. Ze drukken het boek, that's it. Maar, van te voren moet jij, "schrijvert", alles zelf doen. De "lay-out" maken, het redigeren van het manuscript, het op fouten nazoeken van de proef tekst in dat boekwerk, de foto's en de omslag verzinnen en verzamelen en dat allemaal aanleveren aan de drukkerij, met vermelding waar in welke regel er een zetfout is, waar je welke foto wilt hebben geplaatst en zo. Nu ja, dat is allemaal wel te doen. Het kost kolen, verzin maar eens een foto voor op de omslag van je boek, die ook nog eens "auteursrechten vrij" en in een bepaald PDP of zo, formaat moet zijn.
Maar, dan begint het spul. Doordat een POD uitgeverij haar kosten laag wil houden moet jij, nu al getormenteerde schrijver, ook nog eens een lijst met Vijftig, 50, email adressen aanleveren, waar de drukkerij, nu ja, de uitgever, noemen ze zich dan, een zogenaamde "promotiemail" naar toe mag sturen. In die tijd had ik niet zo veel mailadressen, hooguit een twintigtal, van wat echte vrienden en wat familieleden. Dus moest ik mijn lijst uitbreiden en adressen gaan zoeken. Ik kwam, ik had toen nog geen Facebook ook, net aan die vijftig. De promotie mails werden verzonden en ja, dan moest je hopen dat er minimaal vijftien mensen waren die, ongelezen en onvoorbereid, je, toch wel dure boek van 14,95 eurootjes, wilden kopen en dat bedrag wilden voorschieten. Dat is drie maal gelukt en ik ben die mensen nog steeds dankbaar en, hierbij, lezers die ooit het boek, een goed boek, nu ja, drie goede boeken, ooit hebben aan geschaft: Zenk Yoe!
Het eerste boek gaf ik uit bij Boekscout. Een goede club, geen vervelend woord over hen. Het tweede en derde boek zagen het licht bij Free Musketeers.Ook over hen: geen vervelende strofe. Ze hebben me uitgegeven en me geholpen en zo. Ok, veel deed ik zelf, maar ik heb goede verhoudingen met hen. Dus ja, een succesverhaal? Beetje wel, niet? Ik verkocht, al met al zestig boeken van boek nummer drie dan. Leverde 45 euro op, met aftrek van kosten en voorarrest stond ik veertig euro in de min. Macht nichts aus, trouwens. Ik heb boeken onder MIJN naam op de plank! "Maar", schreef Free M., "we gaan je boek laten vertalen en brengen het op de markt in de USA." Ja, oké, doen. (Een beetje overdonderd was ik wel.) Gisteren lag dus de vertaling in de post, de digitale mailbox, dan. (Een concept, dan.) Toch wel enigzins geïntrigeerd begon ik te lezen. Ja, je "boek" wordt niet zomaar op de Amerikaanse markt gegooid, toch? (Maar dan wel alleen als je het boek afnam.)
Toen ik, na drie bladzijden uitgelachen was en me minder beledigd voelde, dat ging vrij simultaan overigens, sloot ik mijn PC af en dronk een biertje en ging naar bed. Morgen weer vroeg dag, toch?
Vanmiddag opende ik het "vertaalde" boek weer. Ik kan alleen maar zeggen: schande. Mijn Engels is aardig oké, ik heb het veel moeten spreken en lees veel Engels talige boeken. Maar wat ik vandaag las? Goed, ik geef wat voorbeelden, in mijn spraak en in hun vertaling:
"Maar, ik, ik, moest die berg op. Ik, ik die absoluut niet kan klimmen en het ook nooit zal leren."
In vertaling:
"But I myself had that mountain that I could not climb and I could not learn it, I thought."
In mijn taal:
"Moesten we handen en voeten geven"
"To the hands and feet to give".
Mijn vriend Frits werd (bijna) consequent "Fritz" genoemd en mijn andere maatje, Bas, was opeens Bass, een of andere vissoort geloof ik.
En, ik ben nu pas op pagina vier van de vierhonderd bladzijden die het boek telt.
Er is dus gewoon een vertaalmachine opgezet, net as je die op je PC hebt. Maar man, man, man, wat een bagger! Ik verwijt mijn uitgevers niets, hoor, die besteden dat ook uit. Maar ja, leuker wordt het er niet op, het lijkt de belasting wel.
PS: Ik ga "De Berg" nog eens herlezen, lijkt me wel een goed boek!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten