Dus waren we ook terechtgekomen in Kevelaer. We kenden het plaatsje uit het verleden, trouwens. We waren vaker in het Noord Limburgse geweest en hadden het plaatsje Kevelaer eerder bezocht. Een leuk plaatsje vonden we in die tijd, met wel een hele grote kerk, een zogeheten basiliek! Voor die basiliek lag een heel groot plein met allemaal kapelletjes waar mensen, met een hoog "oudere nonnen gehalte" kaarsen aan staken en zo. Wat ons, toen al, op viel was het hoge nonnetjes en ouderen en gehandicapten gehalte van het stadje, maar, ja, dat was toen de kids nog klein waren en wij heel en veel andere zaken aan ons hoofd hadden. Jaren later, nu een jaar of twee geleden of zuks, kwamen we nog weer eens in het stadje, maar ik had mijn huiswerk, via Google, gedaan en had gelezen dat Kevelaer een bedevaartsoord was. A.k.a., de lief, en ik hebben niets tot helemaal niets met geloven en kerken en religie. Oh nee, we verketteren het geloof en het geloven niet, als je wel gelooft of dat waarin je gelooft, het maakt ons niets uit, je doet maar, maar wij doen het niet, period.
Maar goed, die voorlaatste maal, dat jaartje of twee geleden, waren we, no kids ataached, een ritje gaan maken en pakten een terrasje in het overigens fraaie plaatsje. We zaten nog maar goed en wel of we hoorden mensen zingende mensen door het straatje waar we zaten aankomen. Een hele groep m/v/k, (k is voor kinderen van beider kunne), die, sommigen met kruisbeelden op hun schouders of in de armen, werden voorafgegaan door een paar mannen in witte gewaden, priesters of kanunniken, ik ben der niet zo in thuis, die een Mariabeeld op hun schouders droegen, een processie hielden, of is het deden of liepen? Nu zijn mijn lief en ik niet van de RK kunne, dus het zij ons geen ene moer, eerlijk gezegd. Maar de mensen, alle voornoemde soorten, zongen uitbundig iets van: "Ora Par Nostrum Santa ...." Die .... werd dan weer ingevuld met diverse namen van diverse heiligen, zie ook de keuze van geslachten hier boven, die ze bleven herhalen.
Ik had, ik ben al meer dan zestig jaar een Nederlander, nog nooit een processie in het echt gezien, echt niet! Het was een ervaring, moet ik zeggen. Nee, geen ervaring waar we van in vervoering raakten of ons meteen bekeerden, nee, niets van dat alles. Maar het was een ervaring, mag ik wel zeggen.
We zaten aangenaam, met koffie en tosti's en zagen de processie nog eens langskomen, maar nu met mensen met fietsen, die ze aan de hand meevoerden. Kort daarop gevolgd door een groep mensen die om een of andere manier in rolstoelen of dergelijke toestellen waren gezeten of gebonden.
Goh, dachten we, wat is dat toch bijzonder. Mensen die zo geloven in hun God of zoon dan wel plaatsvervanger van voorgenoemde grootheid, dat ze hier naar toe trekken om te bidden en te verzoeken om beterschap.
Nee, het deed ons niet omslaan, toen niet en afgelopen woensdag, toen we wel heel duur zaten te "terrassen" , ook weer niet. Dit maal was er geen processie, maar wel weer een hoog "vooral oudere nonnen en mensen in rolstoel" gehalte. We keken het wat zwijgend aan, betaalden een maximum prijs (vierentwintig euro's!) voor overigens heerlijke koffie en lekkere broodjes en ging derwaarts. (Ja, ik beloofde het al, ouderwetse woorden, ik houd ervan, ze mogen nooit verloren gaan, vind ik.)
Gisteren was ik er nog even op de fiets door heen gereden, door Kevelaer. Ik keek nog even naar die mooi basiliek, naar alle kapelletjes en naar al die "ouwe meuk" die daar ter bedevaart ging. Op het voet-annex-fietspad, da's in Duitsland zo, terug naar de grens kwam ik hele groepen pelgrims tegen die ter bedevaart en processie gingen. Allemaal met beeldjes van Maria en Jezus op de fiets of op de schouder meetorsend. Tja!
Vanmiddag waren de a.k.a. en ik weer eens op toer. We reden door het heerlijke Limburgse landschap en kwamen in Tienray, een plaatsje van niks, maar met een enorme kerk en een heel leuk plein en een uitnodigend terras. "Bakkie doen?" "Ja, gezellig". We meerden af bij een cafetaria op dat leuke plein, kregen een menukaart, bestelden koffie en ja, waarom niet, ook nog tosti's, een "boerentosti" in mijn geval, met sjampijonnen, ajuinen en spek en zo en heerlijke koffie met een glaasje slagroom erbij. A.k.a. had een traditionele tosti met koffie. We zaten heerlijk in het zonnetje, een fraaie bloemenhaag scheidde ons wat af van de frisse wind. Langzaam liep het terras vol. Ik rekende af. "Twaalf euro, mijnheer". Bam! deed de klok van de Mariakerk, aan wier voet het terras gelegen was en Bam! deed de illusie dat het bij de oosterburen goedkoper eten en drinken is!
Ja, en Tienray is ook nog eens bedevaartplaats. "Klein Lourdes" mag het plaatsje zich sinds 1877 noemen. Geen processie, vandaag dan, maar een gezellig terras, een leuke uitbater en een geweldig lekker hapje eten. Nederland op zijn best!
Tja, dus!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten