Het kan niet op, hé, in de VDE, de Vuelta d' Espana. (Ik weet het, dat moet met zo'n dingetje zijn op de n, maar mijn spellingscontrole heeft dat niet). Maar goed, "we" scoren als gekken in die Ronde. Neem eerst maar eens de overwinning van Bert Jan Lindeman, in de zevende etappe, voor onze nationale ploeg, de mannen in het geel en zwart van JUMBO/LOTTO. De man uit Emmen leverde een geweldig gevecht en won, geheel verdiend, die etappe. Tom Dumoulin, (rijdend voor GIANT/ALPECIN, ook al een Nederlandse ploeg) die al eens de rode trui droeg, deed het hem twee etappes later, nog eens na en ja, droeg een aantal dagen de leiderstrui en ja, vandaag dan die super sprint met Boy van Poppel, zoon van. (Dit was de elfde rit.) Tja, drie etappezeges voor Nederlanders in een grote rittenkoers? Het is bijna ongehoord! De Nederlandse mannen presteerden al aardig in de GDI, velen reden ook geweldig goed in de TDF, met resulterende fraaie ereplaatsen voor Robert Gesink en Bouke Mollema. Knap en goed en helemaal niets op aan te merken. Maar geen etappe overwinning zoals het vorige jaar met Lars Boom. Niet dat dat zo vreselijk was, natuurlijk, maar ja, je gunt het zo graag aan het NL legioen fietsliefhebbers, nietwaar? Maar vandaag was dus de derde ritzege een feit.
Opvallend genoeg zijn het nu allemaal jonge kerels, die het doen. De jeugd, zeg maar. Dumoulin is 24, de 'Pop' is nog maar 22 en Lindeman is de oudste van het stel, 26 alweer! Man, de toekomst is opgestaan en zal de wereld wat laten zien, denk ik. Weet ik. Deze gasten zijn "in the flow" en gaan genieten van hun status van winnaars en gaan wieler liefhebbend NL verbazen met hun grootse daden. Ze, alle drie rijdend in verschillende profploegen, Lindeman, dat vertelde ik al, maar Dumoulin rijdt in het (mij hele sympathieke) GIANT/ALPECIN (ooit Shimano) team en Van Poppel fietst voor TREK, zijn allemaal geweldig goed "gebracht", zeg maar. Ze hebben hun ding kunnen doen, er werden geen al te hoge verwachtingen van hen geëist of eisen aan hen gesteld en ze bleven wat in de luwte van de grote namen van de kopmannen van hun teams. Is dat allemaal toevallig? Mollema rijdt, net als Poppel, voor TREK, Gesink rijdt, net als Lindeman, voor LOTTO/JUMBO en Tom Dumoulin rijdt, net als John (beton) Degenkolb, mijn echte all time favoriet, samen met Marcel Kittel, voor de makers van twee van mijn vijf race fietsten, het merk GIANT/ALPECIN.
Dus ja, wat een vreemde aanhef, natuurlijk: "waarom we wel winnen in Spanje!" Jullie kennen de geschiedenis natuurlijk. Nu ja, dit verhaal en de volgende verhalen, moet ik anders beginnen. Stel: Nederland en Duitsland voetballen tegen elkaar. Oranje tegen Zwart/Wit. Het kan in een vriendschappelijke wedstrijd zijn, een oefenpartij, een benefiet wedstrijd, dat maakt mij niet uit. Het is Nederland - Duitsland. Of dat nuop de heilige grond van de Arena is of in dat stadion in, hoe heet die stad aan de Maas nog maar weer, met dat krakkemikkige stadion en dat hobbelige voetbalveldje, of op het veld van Marken - Binnen, dat maakt niet uit. Waar gaat jullie, nu ja, de Nederlandse voorkeur naar uit? Ja, duidelijk. "Het liefste een drie nul zege en waarbij dan ook nog eens de derde goal door een "eigen goal" van de Duitsers werd gescoord", zei een ouwe maat, vroeger wel eens tegen me. (en noemde daarbij een hele boel namen van Duitse voetballers die ik nauwelijks kende, maar een naam, van ene Schweinsteiger, is me altijd bijgebleven.)
Maar: wat is het eerste wat de Duitsers, voetballers en publiek zouden horen, denke je? Nee, dat echt niet. Niets over "Joden" en zo, maar: "waar is de fiets van mijn grootvader gebleven?" Nu ja, woorden van die strekking, zeg maar.
Heb ik tijd en plaats op dit A4tje? Ja? Ok, een anekdote dan. Ik voer op de A., een heerlijk en goed schip en we deden Emden, nee, nee, niet Emmen, Emden, een Duitse havenplaats aan. Met veel plezier en heel veel genoegen en het was heel gezellig en vloeibaar en zo. We meerden op vrijdag af, (marineschepen meren af, Sinterklaas boten meren aan), hadden een gezellig weekend met Duitse collegae en een voetbalwedstrijd, die eindigde in dertien tegen dertien, of zo, en een gabbertje van mij begon meteen tegen het Duitse havenpersoneel, ook al marine lui, te blaten: 'Wo ist das Fahrrad meiner Grossfather?" Dat hield hij een weekend vol, ook tijdens de voetbal match en tijdens de vochtige nazit, zeg maar. Tot jolijt van ons natuurlijk, maar tot sagerein van de oosterburen. Op maandag ging het schip los van de kant, maar een paar Duitse collegae en voetbal tegenstanders en "drinkmaatjes" hadden nog wat mee te geven. "Herr Rauch, (de collega heette Rooks) wir haben ein geschenk fur Ihnen!" Vervolgens werd een totaal verroest en verrot en al jaren in de blubber gelegen hebbende damesfiets aan boord gezet! De Duitsers lachten hard, wij, de collegae van Rauch, lachten nog veel harder en ja, Duitse humor bestaat, dus eigenlijk wel!
De fiets werd overigens in de mast gehesen! Onze ouwe had ook humor!
Maar goed, daarom winnen we in Spanje dus! Nee, niet om de fietsen van de grootouders, maar omdat die k.. Spanjolen ons nogal wat jaren hebben lastiggevallen. Tachtig jaar, om (bijna) precies te zijn. Dus, nu is er de kentering! Nu gaan wij die Spanjolen, die Spekken eens wat laten zien!
=Tja en dat die Tachtigjarige oorlog haar sporen heeft nagelaten. Dat ik daar dan weer van afstam en dat ik dus meer met Spanje dan met Frankrijk heb, nu ja, zulks, dan=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten