Moet ik het nog doen? Over de geschiedenis van De Ronde vertellen? Oke, jullie kennen me, heel kort. Een sportjournalist, Karel van Wijnendaele, die eigenlijk Carolus Ludovicus Steyaert heette, heeft een droom. Een droom om wielerkerels heel Vlaanderen te laten doorkruisen. Vlamingen zijn dan nog, het is dan 1913, nog ondergesneeuwde en haast nog 'horige', lijfeigen zeg maar, mensjes, die, aldus die Karel die dus anders heette: 'wroeten en wiegelen en zo hun karige landje bewerken. Ene geit en ene varkel, dat was 't. Nu zouden kerels van dat volk en van dat land klarigheid brengen en de Vlaanders bedwingen', nu ja dat soort Vlaamse journalisten taal dan. Hoewel de Vlaamse journalisten van vandaag de dag ook nog steeds raar schrijven, hoor.
Maar goed, die droom begon dan in 1913 met de eerste keer en, alleen opgehouden door de Eerste Wereldoorlog, ging dat maar door en door. De Ronde van Vlaanderen, hierna RVV, werd bekender en grootser en werd een monument op zich met grote wielernamen als winnaar. Merckx, natuurlijk, Merckx, maar ook Briek Schotte, Tuur de Cabooter (ja, echt waar), Wim van Est, Hennie Kuiper, Jan Raas, Fabio Cancellara en Tom Boonen wonnen hier.
En vandaag was het een echt jubileum en werd de 100ste editie verreden. (In de Tweede Wereldoorlog bleef de ronde gewoon verreden, hoor. De Duitse bezetter zag wel wat in afleiding voor het volk, dat zou hen rustig houden, begrijp je?) Dus ja, het moest en zou een spektakel worden vandaag en nu ja, de kijkers hebben het allemaal gekregen en meegemaakt. (De auto van de koersdirecteur was goud gespoten, zelfs) Het weer was voortreffelijk, voor de coureurs dan, kijkers zouden graag een RVV hebben gezien, geteisterd door rukwinden, hagel en sneeuw, zoals de editie van 1985, waarin Vanderaerden won. Maar het was gelukkig, voor het met 100.000en toegestroomde publiek, heerlijk weer. Een nerveuze en rommelige editie, waarbij het lang duurde voor een kopgroep aan de haal was, die ook nog niet veel meer dan vier minuten kreeg.
Maar wat echt vreselijk was, was het door valpartijen uitvallen van twee kanshebbers voor de eindzege van deze aflevering, Tiesj Benoot en Greg Van Avermaet. Het Vlaamse wielerleven kreeg een enorme 'toek op zijn muil', zoals Michel Wuyts en Jose de Cauwer, de beste wielercommentatoren ooit, vertelden. En ja, dat was natuurlijk zo. Het hele voorjaar van die twee kerels draaide om deze dag. Triest. (Eufemistisch gezegd, dan.)
Maar het peloton wacht op niemand en de koers ging dus door. De tv uitzending was, typisch Vlaams, rommelig. Af en toe, hinderlijk, onderbroken door interviews met kanshebbers en soms, heel hinderlijk, onderbroken door de RVV voor de dames. Begrijp me goed, ik heb niets tegen dames, integendeel, ik ben der zelfs met een getrouwd. Maar: fietsen voor dames, nee, het is niet mijn ding. Oh, ze magge, hoor, daar niet van, maar moet dat dan uitgezonden worden op praim taim? Nou voor mij niet in ieder geval. Sorry meiden, maar zo indrukwekkend vind ik het allemaal niet. (Vrouwenvoetbal of dames boksen en dat soort gedoe ook niet, inderdaad.) Maar dat rommelige is natuurlijk waarom de RVV de RVV is, Vlaanderen is rommelig, in al haar geledingen. Nee, ik ga niet weer verder over 2203. Nee, ik wil het heel even hebben over dat rekeningrijden voor 'camions' dat op 0104 is ingegaan. De chauffeurs van die vrachtwagens moeten allemaal een soort metertje in de auto hebben, die het aantal KM's over Belgische wegen registreert. De eigenaren van die auto's hadden die ruim van te voren aangevraagd en: niet binnengekregen, wel binnengekregen, maar dan functioneerden ze niet, wel binnengekregen maar dan niet geregistreerd, kortom: Belgen op hun best.
Ik fietste gisteren met S., oudste zoon en bezitter van zo een fraaie Bianchi in de juiste kleur, een mooie tocht door Waterland, naar Marken en zo. 'Het enige wat die Belgen kunnen is bier brouwen, frieten bakken en wielerkoersen inrichten', zei zoonlief cynisch, maar terecht.
Vandaag werd het, gelukkig, toch een waar heldenfeest. Een terechte winnaar, de wereldkampioen. Peter Sagan. Peter de Grote won voor Fabian Cancellara, die dit jaar stopt met koersen, en Sep Vanmarcke, een hele goede coureur die voor Lotto-Jumbo rijdt, een NL ploeg dus. Een heuse verrassing was Dylan van Baarle, een jonge vent uit Voorburg, die zesde werd en natuurlijk Nikki Terpstra (NL kampioen). Hij werd nommer diece! Goed. Niets op af te dingen.
Maar er waren wel weer smetten op het fietsen van de Belgen. Hun favoriete ploeg, Ettix-Quick Step, met Boonen in de gelederen, faalde weer eens jammerlijk. Met Terpstra hadden ze dan een man vooraan, maar ze stapelden dus fout op fout en waren continue aangewezen o het achtervolgen van de koplopers.
Maar goed. Het was heerlijk voorjaarsweer, de lente viel vroeg dit jaar, en ik zat tv te loeren, zonder zelf in actie te komen. Een verloren fietsdag, dus. Maar ja, de hoogmis van Vlaanderen was dat wel waard. Wat een spanning, wat een sensatie was het weer, helaas overschaduwd door de triestigheid van de valpartijen. Woensdag moet ik weer kijken, dan is de Grote Scheldeprijs, maar zondag is het voor de kasseien knallers: Parijs-Roubaix, de Hel van het Noorden. Gaat dat zien mensen. Dit hele voorjaar is het fietsen alleen maar een feest om naar te kijken en die Hel zal niet anders worden.
Morgen is het droog. Morgen is het maandag. Ik hoef, voorlopig, niet meer te werken, dus doe ik maar wat gaan fietsen, toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten