Ja, dat was het dus! Vuurwerk in de laatste 500 meter! Ik heb het nu, natuurlijk, over die fantastische fraaie wedstrijd van vandaag, zondag 24 april 2016. Een dag die met gouden letters in de boeken van het Nederlandse wielrennen zal worden bijgeschreven. De dag dat Wout Poels van een verdienstelijke coureur een groot kampioen werd. En dat ook nog eens onder omstandigheden die doen denken aan de dagen van de allergrootsten in onze sport, Merckx en Hinault. In '80 won de Fransman de koers in hondenweer, met sneeuwjachten en hagelbuien. Bernard, Le Blaireau, Hinault won die dag, met dik negen minuten voorsprong op nummer twee, onze eigen Hennie Kuiper. Een Nederlandse coureur die tot de top vier hoorde van zijn generatie, maar, omdat hij als Tukker de bescheidenheid zelve was, nooit zoveel roem en eer oogstte als bijvoorbeeld Jan Raas, Joop Zoetemelk of Gerrie Knetemann.
Die dag was L-B-L een "helletocht", zoals wielerverslaggevers dat graag zeggen. Bij sommigen van hen is het elke keer dat het regent of er weer neerslag valt al gauw een helletocht, hoor. Niet dat coureurs het prettig vinden om zo te moeten koersen, maar hun sport is natuurlijk een buitensport en ja, dan zit je met de elementen, nietwaar!
Maar ook vandaag waren die elementen belangrijke spelers onderweg. Voor hen die de beelden hebben gezien en die dus mijn leeftijd hebben, was de vergelijking met 1980 voel- en denkbaar. Nu ja, vroeguh, toen was alles erguh, maar nee, ook vandaag was het erbarmelijk. Ik heb slechts de laatste twee uur kunnen zien, maar die waren genoeg om een week te vullen en op mijn netvlies te worden gebrand. Man, man, man wat hebben die kerels geleden vandaag!
Ik ben, misschien net als jullie lezers van mijn fietsblogje, geen echte "mooiweerfietser." Ik ga, als ik weet dat het regend in de ochtend, niet op de fiets weg. Mocht ik onderweg een bui krijgen, nu ja, tant pis, het zij zo, soit, maar ik houd er niet van, van in de regen en de sneeuw te fietsen. Eigenlijk neer omdat je dan de fiets weer eens moet poetsen en smeren en je kleding moet "uitstompen" zoals dat heet. Natuurlijk heb ik ook, woon-werk verkeer, in sneeuw/hagel/gladheid gereden, maar het waren niet mijn omstandigheden. Maar wat ik vandaag dan gezien heb? Chapeau bas.
Goed, Wout Poels won. Wout rijdt voor de SKY ploeg, die van Froome en zo, weet je wel. De ploeg die door liefhebbers en kenners van de fietserij voor robotten en automaten wordt versleten, nu ja, uitgescholden en, als ik eerlijk ben, Froome is niet mijn type. Maar goed, het is een perfect geleide ploeg, met fantastisch materiaal en een goed moreel en een hele fraaie aankleding, onder andere met Jaguar volgauto's. Bedenk het maar eens. Wout won, voor het eerst sinds Adrie van der Poel, vader van, de laatste keer als Nederlander won. Hij deed dat in 1988.
Heb ik genoten? Ja, ik heb genoten. Heb ik gejuicht? Ja, nogal. Ik was op verjaardagsvisite van een van de kinderen en niemand nam het me kwalijk dat ik, met een half oog, tv keek. Ze kennen hun ouwe heer en gunnen hem zijn wielrennen. 'Gaat er een Nederlander winnen?' was de vraag. "Ik denk het niet hoor, het gaat allemaal niet zo goed, bij ons." Maar! En sodeju! Een Nederlander wint!
Er gaan momenteel gramstorige gesprekken op, in de wielerpers, in de kranten, op Tv, in de media, dat het hedendaagse fietsen niet meer spannend zou zijn! Dat de 'jeugd' zich er niet meer in zou kunnen vinden. Dat fietsen kijken saai zou zijn! Veel van die uitspraken komen uit de mond van "jongere" mensen. Veertigers. Vaak zijn ze zelf coureur geweest en nu belast met functies in het management of in de ploegleidingen van de fiets wereld. Maar, denk ik, in ben in het fietsen-kijk-gebeuren gerold in de jaren zeventig, toen waren fietswedstrijden soms echt heel saai. Toen had je vaak die dodelijke en verstikkende "wandeletappes" die uren duurden en waarin geen ene r.. gebeurde. Ik vind het tegenwoordig heel anders. Goed, ik kijk met een andere kijk dan toen, zie eerdere verhalen. Dat er niet veel meer naar het fietsen wordt gekeken heeft eerder te maken met de ongedurigheid van de jeugd dan met het gebrek aan spanning in de wedstrijden. Ik maak het mee met onze kids. Continue met een pad/pod whatever, voor de neus om alles maar te volgen wat er gebeurd in de wereld. Dus nee, die hebben niet veel met een uitzending die drie uur duurt en waarin niet alle nieuwtjes over overleden culthelden of nieuw te verschijnende popalbums of "wannabe movie stars" worden gemeld.
Ok, hun goed recht, natuurlijk, helemaal goed. Maar, laat dinosaurussen als ik, en vele van die survivors uit de oude oer tijd, nu gewoon het fietsen volgen! Laat ons naar het peloton kijken, asjeblieft. Laat ons, auwe lu.... gewoon zien wat we willen zien, alle bewegingen, alle vetes, alle afrekeningen in dat fraaie peloton. Want, zei Shakespare, die nu vierhonderd jaar geleden is: "passed away":
There are more things in heaven and earth, Horatio,
Than are dreamt of in your philosophy.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten