Een jaar of vijf a zes geleden bleek mijn zelfbenoemde slechthorendheid geen slechthorendheid meer te zijn, maar was ik, geleidelijk, zoals dat gaat en zoals kenners dat weten, afgegleden naar wat men doofheid zou kunnen noemen. Ingrijpen was dus nodig en ja, dan maar naar de gehoorapparaten business, Hans A., alom bekend. Ik kreeg de apparaten aangemeten en er ging een wereld voor me open. Heerlijk was dat. Ik hoorde weer vogels fluiten, ik hoorde weer de ruzies van de bovenburen, ik hoorde weer de geluiden in en op de straat en ja, ik hoorde weer mijn achteruitrij verklikker in de auto. Ik was der heel blij mee.
Drieënhalf jaar geleden merkte ik dat ik steeds minder, nu ja, moeilijker, zag met mijn rechter oog, alsof ik een leesbril had met een heel vies rechter glas, alsof ik door een matglazen raam keek en zo. Mijn diepte zien werd ook minder, de sleutel in het slot van de voordeur steken werd een exercitie en ja, naar goed Nederlands gebruik ga je eerst te rade op het internet waar je diverse testen kunt doen. Nee, niets aan de hand, zei dat internet, maar ik voelde me er niet lekker bij en de huisarts verwees me door naar de oogarts. Toevallig een arts die ik nog kende uit mijn marine tijd. Hij was van de laatste lichting dienstplichtige artsen en hij was toen al bezig met zijn specialisme oogarts worden. Ik had hem ooit eens in ons winkelcentrum gezien, hij woonde en werkte ook in Amstelveen en we hadden een leuk praatje gemaakt. Hij was een lange, Indonesische en wat bescheiden man, maar een vakman. Ik kon, na een maand of vier, bij hem, in zijn kliniek, Eye Scan, terecht. Ik werd dus geopereerd en man, wat zag de wereld er daarna weer helder uit. Ik was der heel blij mee.
Een jaar geleden begonnen de gehoorapparaten van Hans A., je weet wel, gebreken te vertonen. Nu ja, ze hadden hun THT datum ook wel een beetje gehad, natuurlijk. Nu was mijn sympathieke filiaal, in Mokum oost, verdwenen en moest ik mijn heil zoeken in West of Noord. Dat werd dus in Noord, makkelijk te bereiken, want liggend aan de Ring, de A10. Het vervelende was dat het bezoek aan die winkel nogal vervelend was, een wat nare sfeer, een te veel nadruk op commercie en een wat kribbig gesprek met een van de medewerkers. Ik zocht mijn heil dus bij een andere firma, die ook nog eens als voordeel had dat die, iets verderop, in mijn straat was gevestigd, Beter Horen. Wij wonen op de Rembrand(t) weg (beide spellingen mogen) en die zaak was slechts een kilometer verder gevestigd.
Ik werd er fantastisch ontvangen, helemaal gekeurd en met nieuwe apparaten uitgerust.(Er was een apparaatje bij, dat, als je het aanzette en voor de tv plaatste, het geluid zelfs doorgaf tot in de keuken of waar dan ook in huis en dat heel duidelijk). Ik moest wel een paar keer terug om ze af te laten regelen, maar ik hoorde weer: vogels fluiten, ik hoorde weer de ruzies van de bovenburen, ik hoorde weer de geluiden in en op de straat en ja, ik hoorde weer mijn achteruitrij verklikker in de auto. Ik was der heel blij mee.
Een jaar geleden merkte ik dat ik steeds minder, nu ja, moeilijker, zag met mijn linker oog, alsof ik een leesbril had met een heel vies rechter glas, alsof ik
door een matglazen raam keek en zo. Mijn diepte zien werd ook minder, de
sleutel in het slot van de voordeur steken werd een exercitie, nu ja, je hebt het allemaal eerder gelezen. Ik werd doorverwezen naar de oogarts. Dat was een aardige en sympathieke, niet al te lange, Chinese mevrouw en ik kon na een week of zes al terecht. Ik werd geopereerd, ik had tijdens de operatie een leuk gesprek met de chirurg, over van alles en nog wat en er was een heel aardige en empathische verpleegkundige die me naar de wachtkamer begeleidde, waar ik even bij kon trekken. Enige geliefden haalden me af, begeleiden me naar huis, en de dag na de operatie mocht ik het verband, zijnde een oog kapje met pleisters, af doen. Na me hebben opgefrist, ik mocht nog niet echt douchen, zette ik de tv aan, zette de ondertiteling aan en: verd..., ik las, bijna helder, de teksten die in beeld verschenen. En, ja, in de loop van de ochtend werd het geopereerde oog steeds scherper. Ik draag nauwelijks een leesbril meer, alleen voor de kleine lettertjes in een Blog, maar dat ook maar nauwelijks.
Ik word nu nog enige dagen in het oog gedruppeld door mijn lief , een AB druppel en een Corticoid druppel, dus ik kan wel eens positief plassen bij een doping controle, en ja, nog een paar nachtjes met een kapje op het oog, om te voorkomen dat je in de nacht gaat wrijven.
Ik ben der heel blij mee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten