MHO deel 2

(Voor deze herinneringen aan mijn jeugdig ZVP bestaan graaf ik in een verleden van minstens vijftig jaar her. Dus excuseer me als ik dingen fout heb, ze "bestaan slechts zo in de geest van de auteur", zoals dat in boeken wordt genoemd. Ik heb toestemming van de beheerder van dit forum om wat verhaaltjes te schrijven. Af en toe noem ik een naam en zet daar dan een (*) achter, waarbij ik aan de oplettende lezertjes, mocht men mijn stukjes al lezen, vraag om de eventuele verdere geschiedenis van deze mensen.)

De volgende ochtend, er waren in de late avond nog meer ZVP's in spe aangekomen, ontmoetten we elkaar in de lange slaapzaal, die over de hele lengte van de oostelijke zolder verdieping liep.

Even iets over dat MHO. In 1948 werd het nieuwe Marine Hospitaal in Overveen in gebruik genomen, na dat van Willlemsoord, in Den Helder, gevestigd in voormalig Huize Duinrust. Dat was door de Kriegsmarine danig uitgewoond en had na de Tweede Wereldoorlog eerst gediend als onderdak voor politieke delinquenten. Voor die tijd schijnt het MHO als klooster gebouwd te zijn. Er is een heel fraai boekje over de geschiedenis van dat gebouw geschreven door o.a. Henny Muhlheim, (*) (voormalig LTZVK van ons dienstvak en een geschiedenis liefhebber) en door een mijnheer Bokshoorn, die ik overigens niet ken. Dat fraaie boekje heb ik natuurlijk nog ergens. Na een speurtocht door mijn overvolle boekenkasten en idem planken en over de nog meer van boeken overvolle zolder, heb ik het niet kunnen vinden, dus zal ik jullie niet vervelen met een grote en misschien saaie historische verhandeling.

Maar goed. De volgende ochtend, na een verkwikkende douche in een van de twee badruimtes ontmoetten de mannen (dat mag gelukkig in deze tijd wel, we waren toen allemaal mannen/knullen en hoefden niet op gender en zo te letten) elkaar in de eetzaal manschappen. Die was gevestigd op de bovenste etage, daar waar wij ook sliepen, maar dan om de hoek, aan de kant die uitkeek op de straat. Velen van hen kende ik natuurlijk al, Didi Hansen (*)  met zijn fraai en zangerig Limburgs accent, Bert Vervoordeldonk, (*), een knoestige Brabander, die een hele goeie vriend zou worden, hij kwam uit de Hamerstraat in Den Bosch, een heerlijke stad overigens, ook  een jongen uit Soest die vertelde dat hij Midget Golf kampioen is van zijn provincie en nog wat van die mannen, wiens naam ik vergeten ben, helaas, maar ja, 52 jaar doet wat met je geheugen. 

Reinhard May schreef een prachtig nummer over dat onderwerp: 'Kommt giess mein Glass noch einmahl ein', waarin hij zich namen en vrienden van vroeger wilde naar boven halen. Ook is er een HOFM2ZM, ene Peter A., die al bij de vloot had gediend, met wie ik ook heel goed bevriend raak en van wie ik later nog getuige van zijn huwelijk mocht zijn. 

Dan is het tijd voor 'baksgewijs', zeg maar. We worden, door een OOFF, in een leslokaal gebracht waar we plaats nemen en de hele troep instructeurs zien binnen komen. Er wordt een klasoudste benoemd, gelukkig ben ik dat niet, het is Peter, die al een (smalle) kras op zijn mouw heeft en hij roept, na zijn benoeming,: 'Zit recht'. Dat doen we, gehoorzaam aan de EVO, die net een weekend achter ons ligt en ja, het goud stroomt dan binnen.

Als eerste een lange LTZVK, (Lange Jaap) Nijssen, (*) het hoofd opleidingen, wiens zoon later een succesvol schaatstrainer was. Het is een man met een oorlogsverleden, hij was ooit de KPL ziekenpa a.b. Hr. Ms. Friso, een korvet van de Flower klasse, die aan onze KM was 'uitgeleend', zeg maar en de oorspronkelijke naam Carnation droeg. Het was een lange en rijzige man die met een fraaie stem ons welkom heette. Zijn bijnaam werd als snel 'Mozes en Aaron.' Hij was redelijk steil in de leer en zijn eeuwige verzuchting was die uitspraak.

Ik weet niet of hij streng en rechtvaardig was, ik heb nooit veel met hem van doen gehad, als ik eerlijk ben. 

Daarna werden de andere OOFF instructeurs voorgesteld. En dat waren er nogal wat. Natuurlijk SGT Gijsberts, die me de vorige avond zo vriendelijk ontvangen had, maar ook SGT Charon de SaintGermain (*), (is die spelling correct?), de SGT Bik(*), de SMJR Cramer Bornemann(*) en nog meer van die artiesten. 

Ook al deze OOFF waren veteranen, en dat was eigenlijk natuurlijk. Het overschot van hen had allemaal in "De Oost" gediend, in wat toen "politionele acties" werd genoemd. De meesten van hen zullen nu onderhand overleden zijn, dat neem ik voor het gemak aan, maar het waren geweldige mannen met een enorm verleden. (Momenteel is het lid van deze LDGD club, ene John "Bintang" Boon, een zeer aimabele en collegiale man, nog de enige in levende zijnde drager van een hoge medaille, van ooit, van toen, naar mijn weten).

Maar goed, de ene was OOFF was meer favoriet dan de andere, da's altijd zo. Mijn favoriet was wel die Charon. Hij was een man onder de mannen, een kleine en dappere man, die klaar uit zijn ogen keek en hij kletste normaal tegen je en kon je heel gemeen tegen je schenen schoppen als je iets niet goed had gedaan. Dit terzijde.

Daarna begon de rondleiding door het ziekenhuis in een aantal groepen. Nu had ik nog nooit in een ziekenhuis gelegen, dus voor mij was alles nieuw en wonderbaarlijk.