Hierbij deel drie, geloof ik, van mijn reminiscenties over het MHO. Vinden jullie het niks, zeg het dan maar meteen. Ik vind er wel plezier in om die ouwe geschiedenis op te schrijven.
Over die rondleiding: ik put uit het geheugen van een bijna volwassen jongeman van nu 52 jaar her. Ja, later ben ik nog wel eens in het gebouw geweest, voor een cursus of zo, in ieder geval een opleiding tot röntgen medewerker, dat onder de bezielende leiding van 'Hansje' zoals iedereen haar noemde, een kordate tante en een schat van een meid, maar verder moet ik uit mijn geheugen 'peuren' zoals dat heet. Dus vul me aan/verbeter me met mijn onwaarheden of fouten.
Die rondleiding in dat ziekenhuis was nog al wat voor mij. Zoals gezegd, ik had nog nooit een ziekenhuis van binnen gezien. Wel een sanatorium, mijn jongste zus, die toch al weer acht jaar ouder was dan ik was, had, door een zwaar studentenleven, echte heuse en ware TBC opgelopen, een ziekte die vroeger bijna was uitgeroeid in ons land, maar nu, schijnt het, weer aardig aan een terugkomst bezig is. (Naar men beweert door de immigratie golf die in ons land neerstrijkt?) Maar een sanatorium heeft ook wel veel zalen maar die zijn slechts gevuld met, naar mijn herinnering, slechts twee, hooguit vier bedden en zijn bijna allemaal groot en hebben allemaal grote deuren en ramen op het zuiden en zo, vanwege de goede lucht? Soit, het is al zo lang her. Rest me te zeggen dat die zus restloos genezen is, ik nooit meer contact met haar heb en dat ik in die tijd mantoux en BCG prikken heb gehad.
Het MHO was een apart gebouw, ik vertelde het al een beetje en nogmaals dat boekje over de geschiedenis van dat gebouw zal er meer over vertellen. Ik heb er vanmiddag weer naar lopen speuren, kwam van alles tegen waarvan ik het bestaan niet meer wist, een boekje over de het stichten van Nieuw Amsterdam, een boekje over de vloot rond 1840 en nog wat snuisterijen, maar helaas, niets over de geschiedenis van dat hospitaal.
De rondleiding begon in het 'souterrain', de kelder zeg maar. En ook echt 'onder de grond', uit het Frans vertaald, leek me. We moesten diverse trappen af en kwamen uiteindelijk terecht in een vergeten, door mij dan, hoekje. Het gebouw was in een vierkant gebouwd, met brede gangen die allemaal, rechts en links, kantoren of andere ruimtes bevatten. We begonnen met de meest westelijke gang, de logistieke gang, zeg maar. Daar waren het kombuis, een voortreffelijke keuken overigens, gevestigd, maar ook o.a. de bottelarij. Het eten in het hospitaal was voortreffelijk, overigens. Vele oud KM koks sleten daar hun 'na pensioen' jaren. Er waren verder ook diverse bureaus van de schoonmaak dienst en zo voort. Om de hoek, rechts af, voorbij het trappenhuis en de liften, kwamen we bij, onder andere de röntgen afdeling, onder leiding van KTZAR Koerkamp. Tegenover die afdeling was er een gangetje dat naar het archief van dat departement leidde. Daar ging je dan door en dan kwam je in de kapel, waar de overledenen werden opgebaard. Dan door een stoffig gangetje scherp links naar de obductie kamer, waar dus secties werden uitgevoerd. Ik heb daar menig keren huiverend staan kijken. Ik haatte die zaken. Natuurlijk 'kon ik niet bevroedden' zoals het chique heet in ouderwetse lectuur, dat ik, toen eenmaal de rang van SMJRLDGD bereikt en als chef instructeur, nog meerdere malen een obductie zou moeten bezoeken, met de toenmalige ook nogal ontvankelijke jonge leerlingen van het OCMGD.
(Persoonlijk? Ik vond dat latere OCMGD een gruwel, er werd in mijn ogen duidelijk een scheiding geschapen tussen ons: ZVP/LDGD, mensen van de praktijk, die als een jong MATR het vak moesten leren kennen en dat ook heel grondig om zelfstandig te kunnen werken a.b. schepen zonder arts/OOFFLDGD en de mensen van KL of KLu, allemaal goed bedoelende en goedwillende mensen, maar die altijd wel konden terug vallen op een arts of andere instantie in hun buurt. Maar goed, dat is een van mijn stokpaardjes van ooit.)
Verder ging de mars. Dan kwamen we aan de gang van de poli's. 'Wat is een poli?', durfde ik net te vragen aan mijn, ondertussen maatje, Bert Vervoordeldonk, "Och, gij weet goedomme ook van niks", was zijn Brabants antwoord, "een poli is een poli, witte ge het nau?" Ik vroeg hem wat het dan wel betekende en hij knipoogde zoals alleen hij dat kon. "Da leerde ge nog wal", zei hij wat spottend.
Maar goed, ja een poli was dus een polikliniek, begreep ik, een woorden samenstelling afgeleid uit het Grieks van 'Polis', stad en een plek waar mensen verzorging konden krijgen voor hun kwalen.
Chirurgie, ja dat woord kende ik, Oog afdeling, daar kon ik me wat bij voorstellen, KNO, ja, dat zei me wel wat, maar de rondleidende instructeur lachte wat besmuikt toen hij het over de DVA poli had. Ik was niet de enige die wenkbrauwen optrok tot de hoogte van de haargrens. "DVA? "Ja", zei de sergeant majoor: "Het betekent: Door Vrouwen Aangetast". Ik was zo bleu, toen nog, dat ik geen idee had wat de man bedoelde, maar uit zijn lang en snuivend geluid meende ik op te maken dat het iets raars was. Later legden Bert en Peter me uit wat daar mee werd bedoeld. "Oh, zei ik", naar een citaat van de schrijver Leonard Roggeveen.
Toen gingen we het eigenlijke "House of God" * binnen.
* House of God is een boek van Samuel Sham, pseudoniem van Stephen J. Bergman, die een heerlijk cynisch boek schreef over zijn artsen opleidingstijd in een Amerikaans ziekenhuis. 'LOL in need' en 'GOMER' zijn hele fraaie uitdrukkingringen uit dat boek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten