Nerveus

Tja, eindelijk gaat het dan (bijna) gebeuren. De tijd verstrijkt langzaam naar het tijdstip van vertrek. Aanstaande zaterdag reizen we af naar Frankrijk. Heel langzaam wordt ik lichtelijk nerveus. Niet voor die reis hoor, of voor het afscheid. Als (oud) marineman ben je natuurlijk gewend om verre  reizen te maken en om tijden van huis te zijn. Daar zit ik ook niet mee, dat zal het probleem niet zijn en ook het feit dat je een aantal dagen je echtgenote niet ziet, maakt niet uit. Wij, E. en ik zijn dat nu ondertussen wel gewend, E. is niets voor niets een marinevrouw.
Nee, het is de nervositeit die ik altijd voel voor het begin van een serieuze rit die ik ga maken. Over het algemeen  begint die zenuwachtigheid pas aan de vooravond van die tocht, maar nu is het geen Amstel Gold Race, of een Rondje IJsselmeer, maar een tocht met echt haar erop, de klim naar 'De Berg'.
De bedoeling is dat we in met z'n vieren in het voertuig van Frits reizen en elkaar elke twee uur aflossen en dan, op die manier, in twaalf uur op de plaats van bestemming aankomen. Op dinsdag zullen we dan de aanval op de Alp doen.
Onze voorbereidingen gaan goed. Paul en Bas regelen onderdak en kaarten etc., Frits alle transportfaciliteiten en ik heb de voorlopige boodschappen gedaan. Alles wat we als Hollanders nodig hebben in de vreemde: pindakaas, jam, kroepoek, drop, DE koffie, nu ja, je kent het wel.
Gerard, de vierde 'im Bunde' regelt, samen met Paul, ook nog eens reserve materiaal en gereedschap, annex EHBO set. Ik ken Gerard (nog) niet. Hij en zijn echtgenote, Linda en de kids en schoonzus Judith,  zijn al vertrokken naar Frankrijk heb ik begrepen, maar ik zal over hen later nog wel eens schrijven.
Ik ben nerveus omdat ik niet wil falen, omdat ik m'n gabbers niet teleur wil stellen, omdat ik ook die, in mijn ogen, hel, wil bedwingen.
Aan de andere kant heb ik dan dat rare idee dat er duizenden fietsers elk jaar dat ding op rijden en die het wel klaarspelen. Onder die fietsers zijn er die dat zes maal achter elkaar doen en die minder getraind zijn dan ik en waarom zou ik het dan niet fiksen? Ik ben getraind, heb veel kilometers in de benen, dus zou het moeten lukken.
Richard, een voormalig collega, reed ook de Alp in het kader van het goede doel. Hij vertelde dat er mensen waren die net een chemokuur hadden ondergaan en die boven kwamen. Tja, dan zou het mij toch ook moeten lukken, denk ik dan maar weer.
Toch twijfel ik en blijf stik nerveus en, mezelf kennende, zal ik dat blijven doen en zijn, tot ik in mijn pedalen klik en de tocht gaat beginnen.
Oké, oké, we gaan ongeveer een week naar het zuiden. Klimmen we alleen die Alp dan maar op?
Nou, ik wel. Ik weet dat mijn gabbers, mijn vrienden, dat zijn het namelijk, al tochten in hun hoofd hebben die over de Lautaret en de Galibier etc. voeren, maar no way. Ik ben alleen maar ingehuurd om de Alp te doen en daar blijft het dus, heel laf, bij.
Wel wil ik de 'Prairie de Reconnaitre' gaan zien. Dat is de plek aan de route Napoleon, waar de 'kleine keizer' in 1815, na zijn ontsnapping van Elba, werd opgewacht door het '5e lijnregiment', die waren uitgezonden vanuit Grenoble om hem tegen te houden.
Aanvankelijk dreigde er een schotenwisseling, waarbij Napoleon, met zijn kleine troep volgers natuurlijk het onderspit zou hebben gedolven, totdat hij, zijn jas openknopend op zijn vroegere soldaten toe liep en hen uit nodigde hem dan maar vol in de borst te schieten!
Natuurlijk gebeurde dat niet en het regiment liep naar hem over, even later gevolgd door nog meer troepen.
In datzelfde jaar werd Napoleon overigens verslagen, bij Waterloo.
Ik hoop niet dat ik mijn Waterloo vind, straks, op 'De Berg'.