Hoewel je als echte sportliefhebber natuurlijk meteen wegzapt zo gauw dat spel voor verwende kleuters met een persoonlijkheidsstoornis, narcistisch gedrag en het syndroom van Gilles de la Tourette, ik bedoel hierbij niet het golf, maar dat andere spelletje voor eikels, ja, tennis, heel goed, op TV komt, ben je toch niet altijd snel genoeg en blijf je, geheel onbedoeld en enorm tegen je zin in, toch even hangen, omdat je de afstandbediening niet snel genoeg kunt vinden of omdat de batterijen van deszelfde net (bijna) leeg zijn of omdat de kat het apparaat heeft bedolven door haar/zijn enorme aanwezigheid, kortom, je blijft, misselijk wordend en braakneigingen onderdrukkend, toch verplicht de beelden van deze afschuwelijke, door de niet aan sport, maar wel zelf waarschijnlijk aan dat afgrijselijke partijtje doende, presentatoren van de NOS sport programma's, zien.
Nou, dit lucht op, zeg. Maar, niet echt hoor! Mijn haat tegen alles wat tennis is en met alles en iedereen die dit belachelijke spelletje als sport propageert is nog maar net begonnen.
(Als je het zelf wilt beoefen dan moet je dat doen. Ik ben gelukkig iemand die een ieder zijn ding gunt, overigens, leef en laat leven, vind ik).
Ik zal eerlijk zijn: een paar jaar geleden wist ik niet eens dat dat vreselijk gedoe uit zes letters bestond. Als ik een presentator/-trice al het woord ten... uit hoorde spreken, was ik al weg gezapt, zo erg was mijn afkeer. Het spelletje werd dan ook nog eens echt op zijn Goois uitgesproken met een a in plaats van een e, dus het leek op 'tannis'.
De essentie van elk spelletje is dat je wint van je tegenstander. Of dat nu met Mens-erger-je-niet, Monopoly, klaverjassen of voetbal is, dat maakt niet uit, je wilt winnen. (In de wielersport ligt dat wat anders, overigens, maar daarvoor moet je het prachtboek 'Een feest van list en bedrog' van Herman Chevrolet maar eens lezen.) Maar bij ta.... is het meer alof je alleen maar je gelijk wilt behalen. Het geklaag van al die zieltjes tegen elke beslissing van de scheidsrechter was vroeger al stuitend om te zien, met ene John Mcenroe (of iemand met een dergelijke naam) in de hoofdrol. Ook het gedrag van een paar dames, ik heb allen hun achternamen kunnen onthouden, Williams, het waren hele verwende Amerikaanse krengen, was stuitend om te zien. Zoals gezegd tijdens een sportprogramma kreeg je weleens een glimp mee.
Jaren geleden waren er nog maar een paar zenders op de (nationale)TV. Die zonden natuurlijk ook sport/spelletjes uit. Een van die spelletjes was het ta..... Je keek vaak mee als je ergens op bezoek was, of tijdens de etenpauze op het werk en wat mij toen al verbaasde was dat de deelnemers aan het spel elke drie minuten of zo moesten rusten en moesten drinken en hun nauwelijks bezwete hoofden moesten afvegen met door allerlei verschillende, door kinderen aangegeven, doekjes. Diezelfde kinderen moesten dan ook, half kruipend en half rennend, elke verkeerde bal, die dan in het net was terecht gekomen, oprapen en met een stuitertje terug gooien naar de speler/speelster. Die hoefden dan niet het hele eind naar het net toe te lopen, waar de bal lag, want, zeiden de commentatoren, dat was wel heel vermoeiend.
(Overigens, en daar snap ik ook weer geeen hout van: waarom wordt er in de regen niet gespeeld? Gevaar? Hoezo gevaar? Autowedstrijden, motorraces, voetbal, athletiek, wielrennen gaat gewoon door. Ja, dat zijn buitensporten, zegt men dan. Maar dit dan? Of is het zo dat de dames en heren niet nat willen worden? Iets uit het chique en nog aristocratische verleden? Zie ook die bezopen telling van de punten!)
Ik kwam in die jaren steeds meer in de ban van de actieve en passieve wielersport en zag coureurs hele landen doorkruisen, enorme etappes afleggen, geweldige cols beklimmen en dat allemaal zonder pauzes. Ja, ze kregen eten en drinken aangereikt, terwijl ze met een vaart van veertig of vijftig per uur verder raasden, ze mochten wel eens aan de auto van de dokter hangen terwijl ze aan hun ontvellingen of breuken of andere ongemakken werden geholpen, maar rusten, nee, dat gebeurde niet echt. Daarbij duurden die wedstrijden dan ook nog eens drie weken, met werkdagen van ongeveer zeven tot acht uur per dag, met (toen nog) een rustdag dus ja, mijn idee over topsport was al gauw gevormd. (Het voetbalspel deed het iets beter dan het tan..., daar moesten ze wel drie kwartier achter elkaar bewegen)
Verder, er gebeurt niks! Geen mooie acties, geen beelden van landschappen, splijtende demarrages, geen uitgekiende aanvallen over links of rechts, spitsen die opeens positie kiezen of zo, nee twee, in het ergste geval vier, van die eikels die met een houtje tegen een balletje slaan. Verf zien droegen is spannender, hoor!
Vanavond, de voetbalkoorts begint te stijgen in ons land en ook bij mij thuis wilde men de oefenwedstrijd tegen Noord Ierland zien, werd ik weer (tijdens een sportjournaal) even met mijn neus op de tan... feiten gedrukt. Een speelster(tje), niemand had ooit van haar gehoord, ging weer helemaal de fout in tegen een scheidsrechter! Ik maakte me kwaad, man. De scheids is de scheids, oké! (Bij het fietsen hebben ze 'juryleden', maar die zijn ook niet heilig), maar de scheids maakt uit, toch? Dan moet je geen grote smoel hebben, maar je neerleggen bij diens besluit. Het ging in dit geval om een bal die, al dan niet, over de lijn was geweest. Het ministerretje, met maxi pretenties, durfde zo ver te gaan dat ze ernstig twijfelde aan de geestelijke vermogens van de 'umpire' zoals zo'n man wordt genoemd. De man had minimaal haar vader kunnen zijn. Hij bleef ijzig beleefd en kende haar tegenpunt, geloof ik, niet toe. Het kind verliet bijna in tranen de baan, uitgefloten door het massale Franse publiek. Kijk en dat vond ik dan wel weer lekker!
Dan nog even over die vreselijke kreunpartijen die je hoort als er weer eens een bal geraakt moet worden. Erotisch, nee, daar heeft het niets mee te maken, maar met debiliteit wel. Man, je schaamt je gewoonweg als je het gekreun en ge steun hoort. "Maar", hoorde ik ooit een insider verklaren "dat geeft de speelsters de macht en de kracht om de bal te raken."
OLH beware me als elke harloper, elke schaatser of elke fietser, waaronder ik, bij elke stap, schaatsafzet of pedaaltred zo zou moeten gaan kreunen!
Mijn droom is om dat achterlijke spelletje de status van vakantiespel te geven, net als het badminton is, dat ik met vrouw en kinderen speelde op onze vakantie. Topsport, nee, dat kan het niet zijn, daarvoor wordt er te weinig afgezien,
Maar, hoor ik je nu denken, is dat hardfietsen dan allemaal zo heilig en zo zwaar en zijn die mannen en vrouwen dan de enige topsporters die er zijn en is dat dan het enige waar je nu bewondering voor hebt en naar kijkt? (Als ik nu gewoon eerlijk ben zou ik volmondig JA moeten zeggen, maar het ligt iets meer genuanceerd.)
Nee, alle duursporten hebben wat. Of dat nu de marathon is, de lange loopnummers, het schaatsen of Olympische zwemnummers, het heeft wat. Sporters die zich totaal inzetten voor hun sport, trainen als achterlijken en zich gewoon aan de regels houden en niet tegen elke beslissing van een scheidsrechter of jury ingaan. Tennis hoort daar echt niet bij.
Helaas heeft de lobby die het tennis zo de hoogte injaagt en de zendtijd koopt teveel macht bij de omroep baasjes en zullen we nooit verlost worden van het simpele en domme spelletje.
Maar geniet gewoon maar van Wimbledon en zo, hoor. Ik ga wel naar groeiend gras kijken.
(Overigens hoop ik dat we wel een mooie sportzomer gaan krijgen: EK, Tour, Olympische spelen. Het beloofd veel!)
\
Geen opmerkingen:
Een reactie posten