Wat is die Eneco toer toch een heerlijke wedstrijd zeg! Man, man, oké, vrouw, vrouw, wat kun je genieten van die landschappen waar de wedstrijd door heen trekt. Was het de afgelopen dagen in Vlaanderen te doen, woensdag, gisteren en vandaag was het de beurt aan ons land. We hadden een fantastische etappe met voornamelijk prachtige uitzichten over het Zeeuwse land. Dat land met zijn 'Kust, de Zeeuwse kust' en zijn (of is het haar?) imposante waterbouwwerken, waar de Tv zo prachtig verslag van deed. De dijken, dammen, schorren, slenken en kreken kwamen prachtig in beeld. Mooie verhalen van de Vlaamse commentatoren maakten het allemaal nog leuker om te zien. Nee, onze nationale omroep gaf niet thuis. Misschien te druk bezig om gedrogeerde hardlopers/gewichtheffers/hoogspringers of omkoopbare voetballers in beeld te brengen.
Ja en dit is vals en gemeen en niet ter zake doende! Maar ik ben nog steeds zo 'pissed off' op de manier waarop de 'holier than thou' NOS met 'mijn' sport omgaat, dat ik het wel even wilde laten weten. Jullie balen, oké, I know, dat ik het toch niet kon laten.
Gisteren was er de rit naar Vlijmen, waar Lars Boom de leidersrol overnam. Dat deed hij in zijn woonplaats, waar ook zijn echtgenote, zwanger van de tweede, aanwezig was. Vandaag was het dan een tijdrit in Sittard/Geleen. Tijdritten zijn geen spektakelstukken. Het zijn beelden voor de volgers, die driftig tijden zitten te bestuderen. Nadat ik de eerste zeven man of zo dan ook had zien passeren nam de zwaartekracht het over. De oogleden vielen langzaam dicht, aangetrokken door de bank waarop ik zat. Jullie kennen dat wel, af en toe schrik je even op, ziet een tussen- of eindtijd en weet ongeveer wie er weer gaat winnen. Vooraf was Bradley Wiggins, Sir Bradley tegenwoordig, de gedoodverfde kandidaat. De man had zich gedurende de hele 'week' al op de vlakte gehouden, zeiden de mensen die er verstand van hadden, want hij bereidde zich voor op het WK tijdrijden, straks, in Firenze. 'Want', zei men, 'hij zou hier wel even zijn duivels ontbinden!' Sir Brad werd vijfde. Maar, waarschijnlijk hield hij zijn kruit droog voor straks in Italië? Nee, ik ben geen fan van hem, helemaal niet. Te Armstrong, te Indurain, te Froome. Er moet weer eens een grote ronde komen met figuren als Cobo of in elk geval van die mannen die alles in het vuur gooien om te winnen.
Geen rekenmeesters meer, zoals Wiggo of Froome. Wiggins zei dat hij wind tegen had gehad, meer dan de overige renners. En toen de Engelse 'peer' dan ook nog eens verklaarde dat hij helemaal geen moer meer te zoeken had in de TDF, begonnen voor mij allerlei lampjes te knipperen. Zijn optreden in de GDI was beneden alle peil, zijn forfait voor de TDF begreep ik al helemaal niet, maar het rijden van de SKY ploeg is het afgelopen jaar toch wel op een bedenkelijk niveau gekomen. Toegegeven, in de TDF, hadden ze dagen van inzinkingen die ze weer te boven kwamen, dat wel. Maar dat er geen enkele Sky Rider in de top zoveel van de Eneco toer zit, vind ik raar. Ook dat Hayman zich met het klassement van de zwarte trui bemoeit is een beetje gek. (Dat Garcia van Sky vandaag de etappe wint, is een toevalligheid, vind ik.)
Maar vandaag werd dus de koninginnenrit verreden. Over een terrein dat ik goed ken, namelijk in de Ardennen. Nee, jullie weten uit mijn Blogs en van mijn boek 'De Berg' dat het niet mijn favoriete terrein is, natuurlijk.
Het werd een knotsgekke rit. Knotsgek, ja, ouderwets woord, maf, idioot, bezopen, dat zijn de moderne woorden, natuurlijk, maar ik houd van oud. (Ben je zelf ook, ouwe, met je 61 jaar, hoor ik nu brullen.)
Maar een gekke rit werd het. Het peloton moest maar liefst twee keer over de 'Redoute' met de finish ook nog eens halverwege op die moordende heuvel. Die Redoute is echt een vreselijke moordende en slopende klim in de buurt van Aywaille, onder Luik. Ik heb die klim zelf een paar keer gedaan en ik kan je vertellen, het is een klim van de angst! Het begint al redelijk steil vanuit het stadje, maar dan ga je onder de snelweg door, meteen rechts af en dan begint het te stijgen. Iets verder gaat het links af, weg van de snelweg en dan begint het echt te stijgen. Man, man, man, wat een vreselijke klim. Niet te doen, maar ja, toch wel dus, achteraf. Als ik, als niet klimmer al twee keer boven ben gekomen?
En ook de coureurs die de rit vandaag reden zagen de Redoute waarschijnlijk niet als het oordeel die ik, wij, toeristen, hem zien. De mannen vielen aan, versnelden en demareerden. Een heerlijke strijd, een fantastisch gevecht met steeds wisselende aanvallers en steeds wisselende coalities onder de coureurs. Voor wie het gezien heeft: de beelden waren vaak heel verwarrend. Je zag groepen in beeld en enkelingen waarvan je dan niet wist of ze bij de kopgroep of bij de lossers of bij de achtervolger. Maar: strijd was er volop.
Uiteindelijk werd het nieuwe Nederlandse toptalent Tom Dumoulin vierde en veroverde de leiderstrui op landgenoot Lars Boom.
Helaas, morgen zal ik de afsluitende etappe niet kunnen volgen. Ik vier mijn verjaardag bij en met de kinderen en kleinkinderen. Maar: Dumoulin wint, daar ben ik zeker van. Hij is een van die nieuwe toptalenten van ons land. We gaan weer eens een TDF, GDI of VDE winnen. En een wereldkampioen leveren!
Geloof me maar!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten