Ik week dus uit naar alternatieve routes omdat ik teveel bloot zag. Want, geloof me, ook op de vaartuigjes, vaak speeltuigjes, die onze riviertjes bevolken is er veel natuurschoon te zien, hoor. Heel veel dames liggen in nauwelijks verhullende kleding op plechten of dekken of in zonnestoelen ergens aan boord van die vaartuigjes die, overigens veel te vaak heel onprofessioneel worden bevaren. Heel veel bloot dus en daar kan ik niet tegen!
Nee, natuurlijk niet. Nee, gek, ik ben een normale vent hoor! Ik vind het heerlijk om te zien. Nee, ik nam die alternatieve routes omdat ik de enorme hordes fietsers (en motoren) die elke fraaie dag in het weekend de secundaire en soms tertiaire wegen komen opvullen zoveel mogelijk ontwijken. Oh ja, iedereen, zelfs een mens op een motor, heeft recht op zijn eigen stukje van de wereld hoor, begrijp me goed. Ik ben het dan ook al een beetje afgeleerd om te fulmineren tegen al die stinkende motoren die alle rust en stilte van de polderweggetjes en de weggetjes langs de beken en rivieren van ons land, trouw komen verstoren, elke zondag.
Geloven jullie dat? Nee, natuurlijk, ik ben een enorme slechte leugenaar. Ik haat die gasten. Want waar automobilisten (al dan niet in cabrio en al dan niet met 'voetbaldames' aan hun zij) de wegen bevolken en ook mijn 'snelle meiden en jongens met fietsen met een krom stuur' dat doen, die zie je wel, maar je hoort ze nauwelijks. Zulks in tegenstelling tot de galbakken, (sorry Henk/Mario/Wilma, jullie zijn hele goede en lieve vrienden maar die ook op die dingen rijden) maar het is wel het ware woord. Want, op die weinige fraaie en rustige zondagen die we dan hebben gaan die gasten onze dijken beheersen en met hun geknal en hun stank en zo gaan ze die fraaie dagen verpesten voor de echte recreant. En, ik ben niet de man die het alleen opneemt voor de snelle fietser, maar ook voor de gezinnetjes die met kinderen voor- en achterop de fiets deel nemen aan het recreatie verkeer. Die walmende dingen, nu ja, hun bestuurders, denken ook nog eens recht te hebben op de hele breedte van dat smalle dijkje of polderweggetje en ik heb meermalen vaders en moeders met kinderen achterop halve noodsprongen in de berm zien maken omdat er weer een club van die leernichten onzorgvuldig sturend hen passeerde.
Dus reed ik verder over 'tertiaire' wegen, als die al bestaan, in ieder geval over boerenweggetjes waar de doorsnee motor-, auto- of fietstoerist niet vaak komt. En, dat is een zegen. Omdat de mens geestelijk lui is geworden rijden al die beukennoten (fietsers voornamelijk) allemaal en vaak elke week, hetzelfde rondje. Het is niet dat ik zo'n geniale denker ben of een 'einzelganger' of zo hoor, maar ik ga graag eens ergens links waar andere mensen rechts af gaan. Soms ga ik rechtdoor waar anderen dan weer afslaan en ik kom op zoveel mooie weggetjes en routes man, dat houd je niet voor mogelijk. Ik doe dat serieuzere fietswerk nu al weer een jaar of twintig, geloof ik en tot op de dag van vandaag ontdek ik nog steeds andere wegen en weggetjes, die er dus nauwelijks bevolkt bij liggen. Soms bestaan ze al jaren, maar heb ik ze nog nooit gezien, soms ook worden ze nieuw aangelegd, zoals een fietspad dat tussen de Gaasp, een riviertje tussen Amsterdam en Weesp, en het Amsterdam Rijnkanaal is aangelegd. Halverwege dat paadje kan je dan weer links af, verder de Diemerpolder in en dan kom je weer op een tweesprong en zo verder en zo door.
En mensen, nauwelijks een fietser te vinden hoor. Hooguit een wandelaar die zijn/haar hond uitlaat en met een korte groet je voorbij laat gaan. Er zijn natuurlijk altijd bekende stukken die je af moet leggen en die niet of nauwelijks vallen te variëren. Maar, ik kan op weg naar mijn werk nog zeker acht of negen verschillende routes kiezen. Allemaal even verschillend en vaak allemaal even leuk. Ik kies er soms ook voor om helemaal dwars door de stad te fietsen. De stad, Amsterdam dus. Ik passeer dan de schitterende grachtengordel, rijd soms over een van die grachtjes, zoals de Spiegelgracht of de Leidsegracht en ben niet tot nauwelijks later thuis en heb weer een stuk historie ingeademd.
Die dag reed ik vanaf Vrouwenakker langs het hele smalle fietspad naar Bilderdam, waar ik over een sluisje moest waar weer een bootje lag te schutten met zo'n vervelende bijna half blote dame en Leimuiden en ik zag alleen aan de overkant van het watertje, de Vriezekoop, hordes fietsers rijden. Maar ook de riviertjes zijn vol met kuddedieren, hoor. Boten en bootjes die allemaal dezelfde kant op sukkelen en allemaal trouw elkaar volgen, gedachteloos, schijnbaar. Als een horde koeien dat naar de melkmachine gaat. Vanaf Leimuiden reed ik op de parallelle weg van de weg langs de Westeinderplassen. Ook hier, stil en rustig. Ik hoorde mijn bandjes zoemen, vogels kwinkeleren en was helemaal alleen met mijn gedachten en dat is af en toe geweldig. Rechts van me zag ik de dijk van de plas. Vol met verkeer. Bij Amstelveen moest ik me wel in het verkeersgeweld begeven om thuis te komen. Maar, ik volgde een stukje van het Amsterdamse bos en zag alleen een gezinnetje wandelen.
Tja, misschien ben ik toch wel wat vreemd. Ik houd dus niet van die kudde mentaliteit. Ik houd dus ook niet van 'hypes'. 'Joh, dat boek, die cd, die serie, dat spelletje, dat MOET je zien/horen/doen/lezen. Dat is de top!' Nee, dat maak ik zelf wel uit.
En, er is niets zo heerlijk als om in je uppie een mooie en lange tocht te rijden en dan niemand te hinderen maar ook om niet gehinderd te worden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten