Dat de mens een kuddedier is, is als zeggen dat de belastingen vervelend zijn. Beide zijn waarheden als koeien en beide worden alk jaar weer bevestigd. In het geval van het kuddedier zijn heb ik gisteren nog het nodige kunnen lezen en horen en zien, in krant, op teletekst en op Tv. Zo stond er de afgelopen zaterdag, bekend staande onder de, in mijn ogen heerlijk overdreven, horror naam 'zwarte zaterdag', een dikke 800 en meer kilometer file richting zuidkust van Frankrijk. Maar, ook de dagen ervoor, het was eindelijke eens zomer in ons land, stonden er -ug en -tig kilometers file richting onze westkust. Richting stranden. En massaal. Dus stonden er vaders van gezinnen die elke dag mopperend en 'griepend', (ik heb een tijd geleden besloten om het K woord niet meer te gebruiken, na een paar nare sterfgevallen in mijn directe omgeving) zowel 's morgens, naar het werk en 's middags, van het werk, in een enorme file stonden, nu weer netjes in de lange rij met aansluitende voertuigen. Met dit verschil: ze hadden, zo stel ik me voor, een, door de hitte kortaangebonden, echtgenote en een stel jengelende kinderen in hun wagen. Daar wordt je niet vrolijker van, natuurlijk, maar ja, het is het vrije weekend en als de vrouw zegt: 'Kom op we gaan wat leuks doen, ik wil er ook wel eens uit, hoor!',ja, dan moet je wel. En als ze dat verhaal dan ook nog eens kracht bijzet door te verklaren dat ze hele dagen thuis zit en hij, jij dus, je pleziertjes hebt op je werk en dat.. nu ja, zuchtend stapt hij in en schuift weer aan. Dat de stemming er onderweg niet beter op wordt omdat de kinderen vragen of ze er nu al zijn en of ze nu een ijsje mogen (of dat ze nu moeten plassen, op de A2) en dat hij en zij allebei pissig worden en dat dat dan allemaal escaleert en dat ze allebei proberen de laatste te zijn om het weer 'goed' te maken, nu ja, jullie kennen de verhalen uit eigen ervaring. En 's avonds is het akelig stil, in het huwelijkse bed, weet ik nog.
Vandaag heb ik de kuddedier mentaliteit weer aan den lijve mogen ondervinden, nee, niet ondervinden, maar mogen zien. Het was, open deurtje, geweldig weer. Dus: even eruit, op de fiets, mooie route kiezen, bij voorkeur heen wind tegen en terug dus, ja, inderdaad. In het kort: ik ga richting Uithoorn, verder naar Bilderdam en keer via Leimuiden terug. Die tocht zal me langs de meest drukke routes van mijn 'territorium' voeren. Langs de Amstel, de Drecht, de Westeinderplas, en dat is allemaal spek voor de bek voor de dagjesmensen. Omdat ik uit ervaring weet dat het dan een gekkenhuis is op de weg, verzin ik, uit de ervaring van jaren, alternatieve routes. Het is natuurlijk niet alleen druk met fietsers op deze wegen en paden, maar vooral ook van de door mij verafschuwde mannen/vrouwen die in leren pakken en op knallende en stinkende motoren zich vervoeren. Maar, het is nu ook het weer voor de snelle mannen in de cabrio's, de wagentjes zonder kap, die ronkend en toeterend ook die routes nemen. Deze laatste voertuigjes, vaak kleine wagentjes die laag op de weg liggen zijn voor de mannelijke liefhebbers van vrouwelijk schoon niet verkeerd. De mannen die dit soort wagentjes besturen zijn over het algemeen in het gezelschap van totaal verkeerde blonde vrouwen. Je kent ze wel, het type 'voetballersvrouw'. Hoogblond, dik gekleurd en lelijk bruin door de zonnebank en daardoor zo vol plooien die dan allemaal opgespoten zijn door een of andere Prikkenbeen die zich arts en plastisch chirurg noemt en die alleen maar voorkomt in de grachtengordel en een enorme status bezit in het wereldje van de Katja's en Mart's en Jelena's van die en hun (trieste en lege) wereldje. De 'speeltjes' van die mannen, meer zijn het niet natuurlijk, zijn behangen met (vals) goud, van de Dappermarkt, gekleed in fake merkkleding, van de Albert Cuyp en hebben fake schoenen van dure merken aan. De Mr, Dr, Ir. of de CEO, of tot welke groep macho en overspelige mannen hij dan ook behoort, gaat zijn zondagse speeltje natuurlijk niet bekleden met echt spul, daar is de snelle wip niet goed genoeg of lekker genoeg voor. In ieder geval zit zijn verzuurde echtgenote met een aantal jengelende kinderen op hem te wachten om, later die dag, naar het strand te gaan.
Maar, die laatste groep vrouwen geeft aan ons, mannelijke, fietsers wel een inkijkje in de echte wereld. Zou ik, als afgestudeerd filosoof van het ware leven moeten zeggen, maar dat lieg ik natuurlijk.Ze geven ons een inkijkje in de echte wereld van de blonde meiden met de grote tie..., die allemaal ook uit een potje of een spuitje komen, maar die ze 'flaunten' zoal de Engelsman zegt, vanuit, in elk geval van in die auto. Doordat het wagentje heel laag is en doordat ze door de drukte op de wegen minder snel zijn dan jij op je fiets bent, heb je een behoorlijk inzicht in die materie. Niet dat ik er op let of zo hoor, E. is veel beter uitgedost dan de dames die ik zie, maar ja, je moet op het verkeer letten, nietwaar? Hoewel E. zelf het feit dat ze een fraaie en lieve en welgevormde buste heeft enorm ontkent. Maar ja, vrouwen en complimenten, toch?
In ieder geval, ik ontweek zoveel mogelijk de drukte en de mogelijke inkijken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten