"Fiets van de firma". En veel meer! (1)

 (Dit Blog, dat ik natuurlijk ook op mijn FB pagina zet, is misschien wel alleen bestemd voor "fietsliefhebbers". Nu ja, iedereen mag en kan het lezen, daar niet van, maar ik denk dat het weinig bereik zal hebben. Veel lezers zullen zich niet herkennen in deze regels. Hooguit de mensen die met de enige echte sport die er bestaat, voeling hebben. Maar lees gerust, hoor. En geef alsjeblieft kritiek. Ik kan er tegen, ik ben namelijk fietser!)

Mensen, vooral het soort dat vrouw is en echtgenotes in de wandeling worden genoemd,  schijnen allemaal heel goed te begrijpen dat bankstellen slijten, dat behang en verf en dat soort artikelen op den duur minder worden qua kwaliteit, dat kozijnen, vitrages, gordijnen en hang- en sluitwerk in de woning er op den duur op achteruit gaat en dat die dingen vervangen of veranderd moeten worden. Ook bedden en matrassen zijn af en toe aan vervanging toe. (Ik laat het even aan jullie fantasie over om het hoe en waarom van die laatste dingen, hoor). Kleding, schoeisel, benodigdheden, zoals tasjes, hoeden of petten of dames accessoires en zo, slijten met enorme snelheid, schijnt, gezien het koopgedrag van de sekse waar ik het over heb. Ook hebben ze alle er begrip voor dat de ouwe trouwe Koreaan/Japanner/Italiaan/Amerikaan, (een meerpersoons voertuig op benzinevermogen) of noem het maar op, het eens niet meer gaat doen en dat er dan vervanging moet komen voor die dingen. Dus ja, ik (we) heb(ben) net de trouwe Koreaanse verruild voor een fraaie en jongere en meer frivole Française. Dat kost, natuurlijk. Ik kan in niemands knip kijken, als ik het al zou willen, maar, het kost geld. Waar je, ik in ieder geval, hard voor moet werken, natuurlijk.
Wat de eerder genoemde groep mensen, zijnde vrouw, helaas schijnt te vergeten is dat veel mannen echte 'speeltjes' hebben. Dat zijn dus speeltjes voor de allerechte mannen onder ons. Dat zijn de fraai gelijnde, slank aandoende en slank makende racefietsen dus. Geluidloos, snel en gezond makende en geen energie of benzine slobberende apparaten. Dat zijn de enige en echte mannen speeltjes. (Nu ja, ik geef toe, een maîtresse, maar, heb ik me laten vertellen dat die heel duur zijn en vaak ontwrichtend werken in de relatie met de groep mensen reeds beschreven.)  Die speeltjes, fietsen en niet matrassen, eh, maîtresses, gaan op den duur ook hun levenseinde naderen. Dat zijn trieste zaken, voor de echte fiets liefhebber. Maar, het is wel de realiteit. Veel erger is het natuurlijk dat er een fiets van je gejat wordt. Ik las even gelden nog zo een oproep van Theo de Rooij, ooit een groot wielrenner, ooit ook, een goede ploegleider van de RABO ploeg, voordat het gedoe met Rasmussen begon. Zijn, door zijn zoon ontworpen fiets, werd gejat na een "Fietsclassic" die voor en door hem georganiseerd werd. De dief scheen gewoonweg, brutaalweg met die fraaie fiets weg gelopen te zijn!
De afschuw en het verdriet dat je dan overkomt is met geen pen te beschrijven. Voor de echte fietser is een fiets geen ding of voorwerp, maar een vriend voor het leven en door dik en dun. Een vriend die, net als zijn berijder, alles ook heeft meegemaakt. De regen en de sneeuw, de heuvels en bergen, de lange polderwegen en het afzien op en in al die terreinen. Een vriend die ook viel en waarnaar je eerst keek, goh, is mijn fiets oké, en dan pas keek naar je eigen blessures! Ik 'ouwehoer' tegen mijn fiets tijdens of na een lange en zware tocht en vooral nadat ik ze even lekker gepoetst heb en ze weer staan te glimmen! Ik klop dan even op het stuur en zeg: 'Goed gedaan, manneke'. Een fiets is een maatje. Een vriend voor het leven. Ik ben zelf ooit ook een fiets kwijtgeraakt doordat ik in A'dam ZO (Bijlmer) even, nog geen minuut, afgeleid werd. Ik heb trouwens nog steeds nachtmerries over gestolen fietsen, maf als het moge lijken.

Maar goed, we zijn ondertussen verhuisd, we wonen tevreden, vooral vredig en fijn in Amstelveen en ik durf mijn fiets af en toe neer te zetten voor een boodschapje, (nee, niet klein of groot of zo) waarbij ik even een minuut of wat, geen direct zicht heb op die fiets. Ik haal dan brood bij de bakker of een visje bij de ja, natuurlijk schoenmaker! In mijn leven en mijn schuur en mijn woning leven er overigens meerdere fietsen. Ik heb, in mijn hele leven, nu ja, mijn "snelle fietsen leven", zoals ik het dan maar noem, een heleboel van die kameraden gehad. Ik tel even snel en ik kom op elf fietsen in totaal. Momenteel zijn er drie in bruikbare staat (en die gebruik ik dus ook geregeld) in ons huis aanwezig. Nu ja, een staat er in het schuurtje, de box, genoemd, achter de woning. Daar staan ook nog twee fietsen van de jongste zoon, een fiets van E. en nog twee, niet meer rijklare racemonsters. In totaal hebben we dus acht fietsen. Hoe maf kun je zijn om zoveel van die apparaten in huis te hebben? Heel maf en ik ben heel fietsmaf. Dat gebrek in mijn psyche komt ook weer terug in mijn gedrag in het verkeer. Ik zal een fietser nooit hinderen of afsnijden of de weg versperren. Althans, niet als ik auto rijdt. Dan doe ik kalm en charmant, ja jullie kennen me niet zo, maar, ik geef toe, het is een zwakke plek in mijn karakter. 
Op de fiets ben ik redelijk agressief. Nee, haak nu niet af, ik leg het uit. De moderne trend in het verkeer, en vooral in het fietsverkeer, is dezelfde die bij de wandelaars op straat heerst: namelijk af en toe een seconde op kijken van dat verlengstuk van je hand, de Pod of de Pad, of hoe heet dat ding. Gelukkig niet langer, want je kunt veel missen van het net. Op de fiets doen mensen dat dus ook. Af en toe opkijken. Maar dan zit je ondertussen wel op de verkeerde helft van het fietspad of heb je even gemist dat het licht op rood stond en ja, dan wordt je bijna voor je donder gereden door een of ander achterlijke automobilist of fietser, die zich wel concentreert op het verkeer. Het aantal malen dat ik door die "medefietsers" heb moeten uitwijken is niet te tellen, per dag dan. Maar, er is een goede remedie voor. Ga dicht naaast zo'n medeligger rijden, doe met je elleboog een korte stoot en het "ding" vliegt uit hun hand, oorknoppen en al! 
De paniek die dan uitbreekt is een zegen voor de gewone fietser. 

Maar goed. De fiets van de firma, de fiets van de zaak. Daar zou het over gaan en, ja, jullie kennen me ondertussen wel, het gaat weer zo lang duren. Ik bewaar het tot de volgende keer. Dan zijn er steekwoorden als: Giant Defy, 750 euro, heerlijke nieuwe fiets en zo. Stay tuned!