Bird Attack

Je kent die kranten berichten wel, denk ik. Mensen, fietsers of wandelaars, die aangevallen worden door een boze of grote (of beide) vogel? Ik geloofde er niet veel van. Nu ja, ik geloofde die verhalen wel, maar: wat is nou een vogel? Ik bedoel, het zijn over het algemeen schuchtere beestjes die zich de tinkenvering schrikken als ze jou ontwaren op het fietspad, toch? Dus ja, dacht ik, wat een "schijtlijsters", wat een "wc eenden" om bang te zijn voor een vogeltje! Doch ik! Maar! Aber! But!

De wind stond uit het westen. Het KNMI en allerlei voorspellingen, hadden niet veel wind voorspeld, overigens. Windkracht vier tot vijf aan de kust en twee tot drie in het binnenland. Nu woon ik niet al te ver van de kust, in rechte lijn net aan 25 kilometer van het strand van Zandvoort en de open vlakte van de Haarlemmermeer doet er ook niet veel aan om de kracht van de wind te verminderen. Dus ja, zoals een slimme fietser betaamt, en fietsers zijn slim, anders zouden ze wel motorrijden, (oeps, foutje, nee, plagend bedoeld) verwierp ik het plan om naar het noorden te gaan, het Waterland in. Dat plan had ik in gedachten omdat ik de dag ervoor nog las dat de wind uit die hoek zou waaien, maar, na een snelle check van TXT vanmorgen, bleek dat de windrichting dus veranderd was. Plannen aanpassen en andere situaties nemen heb ik in mijn vorige leven geleerd, ik diende bij de vloot, niet bij de mariniers namelijk, dus, tastend in de herinnering naar andere tochten, leverde dat op dat ik een stukje van de "Stelling van Amsterdam" zou gaan rijden. Dat was dan richting Aalsmeer en van af daar, bij het fort bij die plaats, via de stellingroute naar Hoofddorp en zo naar Vijhuizen en terug via de ringvaart van de Haarlemmermeerpolder, om daar nog eens naar Penningsveer en Spaarnwoude te fietsen.
Moet ik nog iets vertellen over die Stelling van Amsterdam? Nee? Nou lekker puh, lees het maar niet, maar het gaat gewoon wel gebeuren. In 1870 was het koninkrijk Pruisen, wat nu het verenigde Duitsland is, op het hoogtepunt van haar macht. Zoals Pruisen/Duitsers dan wel vaker geneigd zijn te doen, willen ze dat dan ook tonen aan de rest van de wereld door meer aan "landjepik" te gaan doen. In dat jaar deden ze dat tegenover de Fransen, het derde Keizerrijk, onder, Napoleon de Derde. Deze keer slaagden de Duisters erin om de wereld te verbazen. Ze versloegen de Franse tegenstander in enige forse veldslagen, (Metz en Sedan) en trokken, zegevierend, weer eens Parijs binnen. Dat deden ze eerder in 1815, na Waterloo, ook al eens en in 1940 zouden ze dat weer doen. (In 1871 werd dan ook nog eens de Pruisische koning uitgeroepen als Eerste Duitse Keizer en dat ook nog eens in Versailles, je weet wel, in de Spiegelzaal. De vernedering van de Fransen was enorm en dat leidde, ik ben maar een amateur als het om geschiedenis gaat, maar dat was indirect wel de oorzaak tot de twee wereldoorlogen die nog zouden volgen.
De wereld was natuurlijk verbijsterd, geschokt en geschrokken. Ook in ons land, dat na 1815 al geen oorlog had meegemaakt en dus, ja Nederlanders zijn Nederlanders, ook bijna geen Defensie meer had, was men behoorlijk geschrokken. Ons land was, toen al, een rijke staat. De koloniën in de Oost en in de West leverden een hoop geld (en belastingen) op en dat vloeide in de staatskas. Amsterdam was (natuurlijk) het middelpunt van de Nederlandse rijkdom, het financiële hart van onze staat. Ja, ik klets een beetje simpel, maar zo zat het ongeveer. Dus besloot men om de stad Amsterdam te gaan verdedigen. (Nou ja, de rest van het land moest het doen met de Holandse waterlinie, die al dateerde van de tijd van de oorlog met de Franse koning Louis de veertiende, dus tweehonderd jaar eerder, of zo.) In het kort, hoor mij, ik en in het kort, maar goed, men besloot om een stelling van forten rond de stad te bouwen, men besloot om allerlei onderwater zet installaties, inundaties geheten, te bouwen, zodat men, in geval van een inval, de stad kon beschermen door die forten en die ondergelopen gebieden. De forten en batterijen of "werken", stonden dan op strategische punten in het land, daar waar de vijand Amsterdam zou kunnen binnenvallen. Langs kanalen, langs doorgaande wegen, (autowegen of zo bestonden nog niet) langs spoorwegen, overal begon men met de bouw van die forten en die werken en die inundatie mogelijkheden in het voorterrein. Vanuit het centrum van de toenmalige stad, werd op ongeveer 20 kilometer een cirkel van verdedigings-mogelijkheden aangelegd, een goede 135 kilometer in omtrek in totaal.
De bouw ging niet al te vlot, geld en praktische bezwaren, nu ja, Nederlandse defensie politiek. (Die tot op de dag van vandaag nog bestaat, hoor!) Uiteindelijk was de stelling gereed, zo rond 1914. Toen was ze al achterhaald. De artillerie van die dagen droeg al veel verder dan die twintig kilometer, vliegtuigen, hoewel nog een jong wapen, vlogen al en luchtschepen konden bommen afwerpen. Dus ja, al die forten werden, na de demobilisatie in '18/19, niet meer echt gebruikt. In de tweede wereldoorlog werden ze nog even bezet, maar toen was het ook over en sluiten en werden ze, bijna helemaal vergeten.Maar: eind jaren zestig kwam daar een verandering in. Mensen begonnen zich die forten, die vaak overgroeid waren door struiken en bomen, zich weer te herinneren en ze werden, langzaam aan, weer opgeknapt. Nu, sinds 1993, staan ze op het wereld erfgoedlijst van de Unesco en daar ga ik dus later over door!