Fietsdwazen, maar ook andere magoggels in het verkeer

Dus ja, er is een hevige en heftige discussie gaande over fietsers ja/nee. Ik besloot al met de definitie dat "fietsers" dus de m/v in snel pak zijn. Tja. Ja, ik zit der mee. Ik ben een redelijk snelle fietser, nu ja, snel? Zoals ik als schreef, ben ik tegenwoordig een (bijna) solo fietser. Ik fiets hoogst zelden nog eens met een groepje van een/twee mensen, maar dat wordt net als stilte in de natuur, namelijk: steeds zeldzamer. (Als je solo fietst, ga je minder hard, overigens, dan dat je dat in een groep doet.) Maar ja, fietsen, ik vind het nog steeds een groot genoegen en een genot. Ik ga nu niet zo een romantisch verhaal beginnen over de "wind in mijn haren", ik draag een helm en heb geen haar, dus dat voel je niet, maar de wind hoor je wel. Ik ga ook niet vertellen over heerlijke stille plekjes en idyllische rustiek en stil gelegen plaatsjes, want dat is, helaas, ook niet meer zo. Nee, het fietsen van de huidige tijd is een veelomvattend iets. Ik moet, zegt maatje en gabber F., dat van me afschrijven, dus ik begin met de ergernissen. Hejje effe? Ik begin met de ergernis nummero uno. Ik weet, ik zeur door, maar het is, voor fietsers, echt nummert een. Motoren. Goh, een verassing, zeggen jullie? Nee, natuurlijk, ik ben al jaren op oorlogsvoet met motoren. In mijn eerste boek schrijf ik al een verhaal hoe een maatje en ik worden weg geknald door het geluid van die machines terwijl we over een fraaie dijk richting Den Bosch fietsen. 

Het is net half elf als we van achteren, vanuit Vianen, een zwaar geronk horen naderen. Een horde in het leer gehulde mannen en misschien een enkele vrouw speren ons voorbij op zware motoren. De dijk wordt ineens hun speelterrein en met dat geknetter verscheuren ze, met hun machovoertuigen, de heerlijke rust en de diepe stilte van de zondagmorgen.

Dit vreselijke verschijnsel is tegenwoordig eerder regel dan uitzondering en er gaat absoluut geen zondags fietstochtje voorbij of je wordt met deze leereikels geconfronteerd. Natuurlijk mogen zij een stukje toeren op de zondag, maar voor hen heeft men de autosnelwegen en provinciale wegen aangelegd, er is zelfs een circuit in Zandvoort, ga dan dus niet op de smalle dijkjes of polderweggetjes de zaak verzieken.

Ondertussen is een gesprek nauwelijks meer mogelijk en, hoewel ik zelf een roker ben, is de geur van de fossiele verbrandingsdampen nou niet echt aangenaam.

Als dit zooitje ongeregeld verder is getrokken, en de volgende club nog niet te horen of te zien is, kan ik genieten van het landschap.

Goed, even genoeg over motorbestuurders. 

Ergernis twee, ja verwonder je: Fietsclubs.De mensen in de snelle kleding die met een pleu... gang over de smalle dijken rijden en met hun geschreeuw en gegil en zo van de vredige dijk hun speelterrein maken. Natuurlijk mogen ze een eindje fietsen op zo een fraaie zondag, maar waarom moet je nou de paden en wegen verzieken voor de mensen die het wat rustiger willen doen? De gezinnen met de kindertjes die een tochtje, al dan niet naar de kerk of naar pa/ma/oma/opa willen maken? Die kinderen schrikken zich de tinkenvering van die figuren die met meer dan gemiddelde snelheid voorbij komen rossen. Dus gaan ze wankelen en ik heb vaak zo'n kleintje met fiets en al in het zijterrein zien verdwijnen, al dan niet met schade.

Tja, ergernis drie alweer. Het gaat vlot zo. Van die bromdingen met van die blauwe plaatjes. Die mogen officieel, schrijve: 25, zegge vijfentwintig, in het uur. Dat is een snelheid die ik ook maak hoor, op het hele dooie gemak. Maar, als ik al eens dertig rijdt, op een fietspad of een weg waar dat kan, wordt ik ingehaald door die krengen, waarvan de bestuurder m/v geen helm nodig heeft. Ik zag, en dat vond ik echt stuitend, een dergelijk apparaat me voorbij stuiven. Pa had geen helm op, een dochtertje van nauwelijks vijf, die los achterop zat, ook niet. Ik denk met afschuw aan de gevolgen voor dat kind, als die idioot van een vader zou moeten hebben remmen of een scherpe manoeuvre zou hebben moeten maken. 

Ergernis vier gaat over senioren die een, misschien twee maal per jaar de fiets pakken en zich gedragen als de doorsnee automobilist. Veel links rijden, geen mogelijkheid geven om te passeren, geen richting aangeven en, indien je dat lukt om hen voorbij te gaan, ook nog eens boos worden. Deze groep mensen rijdt vaak sneller, door elektrische trapondersteuning, dan de fietsers met de kromme sturen, hoor.

Ergernis vijf en (voorlopig) de laatste: allerlei mensen die zich allemaal ergeren aan allerlei andere mensen. Nee, ik vind motoren en zo niet prettig. Maar: ze hebben recht van bestaan. En gelukkig maar, we hebben een land waarin we dingen mogen en kunnen doen. Dus ja, zei schrijver die ondertussen een leraar, bijna een dominee of priester geworden is: leef en laat leven. Erger je, ja, dat kan, maar probeer toch elkaar wat te respecteren. Laat elkaar in elkaars waarde en erger je nu ook weer niet te veel. Ben je een fietser, laat dan duidelijk weten aan de mensen om je heen dat je: naar rechts of links wilt, al naar gelang je politieke ideeën, ja, heel flauw, stop voor oranje/rood. Knik even naar de andere weggebruiker als die je, al dan niet verdiend, voorrang geeft. "Sei locker", "Be relaxed", "He soi, geen span", zoals men wel eens zegt.

Maar ja: de voordelen? ik kom er even op: Mensen, na een fietstocht,die ik tegenwoordig veel vaker op een doordeweekse dag maak, ben ik helemaal ontspannen en heb al mijn sh.. en ergernissen ergens afgeschud. (ook terugkomend van mijn werk, natuurlijk) Dus ja: neem eens een daggie vrij en stap dan eens op je fiets. Dat werkt echt louterend.