Randonneurs (3)

Later raakte ik F. wat uit het oog, maar de fietsliefde, het fietsvirus, was voor eeuwig in mijn cellen, sterker, in mijn genen geslopen. Ik fietste meer, ik werd serieuzer, reed grotere, dus langere, tochten, ging, na een scheiding met de enige en echte lief trouwen en ja, zij vond het helemaal oké, dat de fiets een tweede liefde was. Dus verkende ik de landstreken rond Amsterdam Zuid Oost, en veel verder, waar we toen nog woonden en man, wat was het fraai allemaal.
Ik kwam in contact met ene H. H. was een collega in die jaren en, misschien wel, net zo gek op fietsen als ik. H. haalde me over om te gaan trainen voor P-B-P, een afkorting die staat voor Parijs-Brest-Parijs. Een monstertocht over dik 1200, ja, braaf lezertje, twaalfhonderd, kilometer, die gaat van, goed opgelet, Parijs naar Brest, dat is aan de kust van de Atlantische oceaan en weer terug naar Parijs. Een dikke honderdtwintig jaar, dat was in 1891, geleden werd deze tocht, het is geen etappe wedstrijd, hoor, in zo snel mogelijke tijd van de ene naar de andere stad en terug, voor het eerst verreden. De winnaar, ene Charles Terront, deed daar bijna drie etmalen over, in 71 uur en 24 minuten was hij terug in "Gay Paris." De jongste winnaar in 2015, een Duitser, Bjoern Lenhard genaamd, had er een etmaal minder voor nodig, hij reed die tocht 'slechts' 42 uur en een halve minuut heen en terug!
Aanvankelijk organiseerde men de vreselijk slopende wedstrijd om de tien jaar, maar vanaf de jaren negentig werd ze vier- of vijf jaarlijks gereden. Er zijn zelfs twee dwazen die die afgrijselijke toch drie maal hebben gewonnen. (Ik denk omdat er sponsoring in de wedstrijd is gekomen en omdat het materieel beter is geworden. Denkelijk rijden die renners nu ook met volgwagens achter zich?)

Goed, H. haalde me dus over en ja, ik vond het aanvankelijk een gewon maf idee, maar, der ging wat broeien en het ging me boeien. Ik overlegde met de lief en ja, die was vooral bezorgd om het slopende van die afstand. Maar goed, we spraken af dat ik het zou proberen.
Je kunt zelf wel een beetje uitrekenen dat je zo een afstand niet kan rijden als je alleen maar af en toe naar de super of de kroeg fietst. Der most getraind worden! Was het aanvankelijk een lacherig idee, heel langzaam nam het vastere vormen aan. We hadden ons drie jaar, of twee, gegeven om ons voor te bereiden en ja, we trainden. Vaak alleen, in de buurten waar we woonden, maar nog veel vaker samen in onder andere toertochten die we speciaal hadden uitgezocht.
Zo reden H. en ik onder andere 'Maastricht-Den Helder', da's 330 kilometer, en dat tot twee keer toe, we fietsten ook tweemaal de 'Lauwersmeertocht', dat maar 180 k's, dus niet zoveel, maar het zijn wel kilometers die je in de poten hebt. Ook reden H. en ik de 'Dom tot Dom' tocht. Die gaat van de Dom van Utrecht naar de Dom van Keulen en ja, dan moest je ook weer terug, natuurlijk.
Die rit had dik 400 kilometer opgeleverd, dus ja, het jaar erop konden we veilig en voorbereid aan de brevetten beginnen. Die brevetten waren afstandsritten, georganiseerd door de organisatie die zich: 'Les Randonneurs Mondiaux' liet noemen. Kort vertaald: 'De Internationale Lange Afstand Fietsers Vereniging.' H. schreef ons in en, niet al te veel later, kregen we bezoek van de Nederlandse voorzitter van die vereniging, ene mijnheer Hendriksen. Hij was een dienstplichtig Hofmeester geweest en vroeg zich af, hij kwam op een woensdag, of hij een rijst hap mee kon eten. 
Op woensdagen eet de marine, traditioneel, een rijsttafel. Ja dat kon, dat regelden we en hij was helemaal gelukkig en en vertelde heerlijke verhalen over ooit!
Maar hij waarschuwde ons: 'Die brevetten zijn al zwaar, maar P-B-P is een monstertocht! Bezint voor je begint!'

Later verder!