Randonneurs (4)

Ja, nu ja, Henk, zo heet hij, my Brother in Crime, op mijn FB pagina heeft hij al gereageerd met zijn hele naam, dus doe ik er niet meer moeilijk over, Henk zag het helemaal zitten. Maar, nadat die Hermans weg was en wij de folders die hij had achtergelaten, hadden doorgelezen, werd ik wat pips! Ik zag dat we, om ons te kunnen kwalificeren, tochten van 200 en 300 kilometer moesten rijden, nu ja, dat waren we wel gewend, natuurlijk. We hadden al twee maal aan Maastricht-Den Helder deelgenomen en die waren dik 330 k's. Ook hadden we Utrecht-Keulen-Utrecht (bijna) gereden en ja dat was dik 400. Maar toen ik zag dat we ook nog eens een 600 kilometer moesten doen, werd ik wat ei-eg. Henk niet! 'Eitje', zei die, 'makkie met onze conditie!'
Goed, we gingen dus voor die kwalificatie ritten. De tweehonderd kilometer tocht ging vanuit Ossendrecht, op het grensgebied van Brabant/Zeeland en België en voerde ons over vlakke en fraaie Zeeuwse wegen, met fraaie plaatsen als Oude Tonge en het heerlijke plaatsje Veere. Mocht je ooit in Zeeland komen, dan moet je dat hele fraaie stadje bezoeken! Na afloop kregen we een fraaie herinneringsmedaille, echt een mooie en zware. Bij de start hadden we al een stempelboekje meegekregen. Dat leek op het oude rijbewijs, je kent het wel, nu ja, de oudere lezer dan. Het was in drieën gevouwen en had dezelfde roze kleur als het oude rijbewijs. Fraai stond: "Les Randonneurs Mondiaux" op de voorkant en dan nog dat het van de internationale organisatie in Parijs was. Na afloop moesten we, ter controle, het boekje weer inleveren, maar kregen het dan weer thuis gestuurd, gecontroleerd en ondertekend door een Franse mijnheer, oeps, ik ga de fout bijna in, maar door een Fransm.., k.., weer bijna de bietenbrug op, door een Frans persoon, die het boekje had afgestempeld en geaccordeerd. (De rest van die boekjes vond ik dus ook terug en zo kwam ik weer op dit heel actieve stuk van mijn leven!)
De tweede rit was ook met start vanuit Ossendrecht en we reden nu 300 kilometer. Daarbij maakten we, na het Zeeuwse rondje, een lus door Westelijk Noord Brabant, waarbij we, in Fijnaart, het huis van Wim van Est, de eerste Gele Trui drager van ons land, passeerden. Ik geloof dat "De Wimme", zoals zijn bijnaam was, ons toezwaaide vanuit zijn tuin.We deden ongeveer twaalf uur over die tocht, inclusief af en toe roken/piesen/eten. Ons gemiddelde lag dus rond de 25 km/uur. Best wel goed, natuurlijk.
In mei reden we dan de 400 kilometer tocht. Deze werd verreden vanuit Hoenderloo en begon om 2130, half tien in de avond en zou ons door de donkere nacht voeren. Dus ja, we moesten lampen bevestigen op de fiets. Tegenwoordig hebbie van die LED lampjes, die je een jaar kan laten branden, maar toen moesten we nog van die echte batterijlampen monteren, met batterijen die maar en paar uur meegingen en ja, dus stak je reserve batterijen maar bij je.
De nacht bleven de groep, een man/vr... ,f..., straks staan ze echt op de stoep, die genderpolitie, nu ja we bleven genderneutraal bij elkaar en pas tegen de ochtend gingen we uit elkaar.
Die tocht bracht ons over de Veluwe, langs de IJssel en door Duitsland en door onder andere Elten, (ooit even Nederlands gebied, na de oorlog) en dat over een fraai kasseien klimmetje.
We vroegen bij een manege om onze bidons te mogen vullen en kregen 'oerwater'. "Goed voor het bloed", zei de manege houdster. Het water smaakte naar ijzer, oer, zoals dat heette en ja, maf, maar het maakte ons wat sterker!
Na bijna twintig! uur op de fiets waren we terug. Dat was op een zondagmorgen. We reden terug vanaf de Veluwe, ik zette Henk af in Monnickendam, reed terug naar huis, at als een beer van de heerlijke bami die de lief op tafel zette en was de dag erop om 0800 gewoon op het werk. Of ik het nu nog zou kunnen?

En nee, we hebben de 600 kilometer nooit gereden. Niet door gebrek aan motivatie of zo, maar domweg doordat mijn fiets werd gestolen. Twee dagen voor we die tocht zouden maken! Ik zette hem even neer bij een winkel, liep, in twee tellen, naar binnen en weer naar buiten en hij was pleiten! Weg! Verdwenen! Gejat! 
Kan ik ooit de emoties beschrijven die het gemis van die fiets, die vriend, die kameraad bij me opriep? Nee, dat is niet mogelijk. Het gemis van een dierbaar geliefd mens is natuurlijk erger, maar ik kan je vertellen dat het gemis van een zo goede fiets ook vreselijk is en dat ik lang gerouwd heb. Misschien kunnen alleen de echte 'fiets' liefhebbers hier wat mee en beschouwen de andere lezers me nu als een watje. Dat mag.

Parijs-Brest-Parijs is er dus nooit van gekomen. Tsja, gemiste kans? Ik denk het wel. Henk en ik zaten toen in een 'flow' zoals dat heet. Maar goed, we hebben allebei nog de fraaie medailles en die mooie stempelboekjes die door een Frans persoon zijn geaccordeerd en terug gestuurd naar onze huisadressen. Ik vond ze laatst terug, in en laatje, vergeten onder andere boekjes en tijdschriften. Goh, ik heb weer helemaal terug kunnen kijken op die jaren en Henk ook, begreep ik uit zijn FB berichtje.

Ik ga deze artikelen sluiten, het is fraai geweest en ik heb jullie genoeg geërgerd nu. Rest me nog om te verhalen dat ik binnenkort een verhaal zal schrijven over een Fries. Een fietsende Fries die Henk en ik ooit tegenkwamen. Hij, ik heb zijn naam misschien ooit geweten, was een van de vreemdste mensen die ik ooit ontmoette!