'De geboorte van een God'

En ja, die titel is gejat natuurlijk. Die titel is gejat van een verhaal van de magisch-realistische schrijver Hubert Lampo, nu al weer jaren her overleden. Ik heb het hele oeuvre van die man, heb het gelezen en ik herlees het nog vaak. Hij schreef, later, vooral magisch realistische romans. Zijn boek: 'De komst van Joachim Stiller' is verfilmd en met veel succes.
Ik heb zelf ook een tijdje van die verhalen geschreven en ja, ook wat thrillers en zo, maar ik merkte dat de uitgevers van dit land mij geen echt schrijftalent toe dichtten. Mochten jullie mijn verhalen willen lezen, stuur je mail adres naar: Lucedith@gmail.com en ik stuur die verhalen nar je toe.

Maar goed. Vandaag heb ik zelf nog een aangename tijd op de racefiets doorgebracht, op de Bianchi. Ik was eigenlijk te warm gekleed, ik had een shirt met lange mouwen aan en beenstukken die ik van mijn oudste zoon had gekregen. Veel te warm natuurlijk, maar ja, ik had, achteraf, de temperatuur totaal verkeerd ingeschat.
In de middag ging de tv onverbiddelijk op het WK wielrennen, dit keer op de koers voor de junioren en, eigenlijk, wisten wij, fietsvolgers het al, dat er maar een man die titel zou kunnen behalen. Ene Remco Evenepoel. Dat gassie is net aan 18, hij is een top junior en slaat de 'beloften' categorie (vroeger: de amateurs) over en hij wordt meteen 'prof' bij Quick Step, die ontzettende goede en sterke en veel winnende formatie uit België, onder leiding van Patrick Lefevre. De ploeg ook waar Niki Terpstra zo goed heeft gereden en zo veel heeft gewonnen. Vreemd genoeg gaat Terpstra, die Zaankanter, nu in Franse dienst rijden, maar ja, dat zal wel een kwestie van salaris zijn, of misschien kan hij bij die ploeg de absolute kopman worden, iets waar hij wel voor in de wieg is gelegd.

Maar bien, die Evenepoel werd afgelopen zomer al een enorme carrière toebedacht. Hij reed op het EK voor junioren in de wegwedstrijd, solo, maar liefst negen, 9, minuten weg van zijn concurrenten! Dat is een top prestatie en ik, ik had hem toen gezien op tv, ik verwachtte dan ook veel van de man. Deze afgelopen week heb ik hem, heel overtuigend, het WK tijdrijden in zijn leeftijdsgroep zien winnen en ja, vandaag was het niet veel anders.

Hij viel in een massale valpartij, met nog zestig kilometer te gaan, hij moest minuten lang wachten op een nieuwe wiel maar, de Vlaamse camera motoren waren steeds bij hem, gelukkig. Je zag hem van wiel naar wiel gaan, van groepje naar groepje rijden en uiteindelijk in de kopgroep terecht komen, waar, helaas, het oranje helemaal ontbrak. Hij kreeg nog even een Duitser in zijn wiel, die hij er ook af reed en zegevierde overtuigend.
Hij maakte gehakt van al zijn concurrenten!
De Geboorte van een nieuwe wielergod!

De Belgische commentatoren, Wuyts en De Cauwer, de beste verslaggevers ooit op dat gebied, juichten en jubelden en terecht. Wat een kampioen en wat een potentie reed me daar zeg! Ongelooflijk en ja, als 'Ollander kon ik alleen maar bewondering hebben voor die kleine en frêle Brabander. Ik zag het al helemaal voor me: de jongen kon alles: klimmen, tijdrijden en afzien tot in de vierde graad. Hij gaat vanaf zijn 23ste TDF/GDI/VDE winnen, al die koersen en ook meerdere malen. Ik ben er heilig van overtuigd dat zoiets gaat gebeuren.

De Vlaamse commentatoren zijn wijzer geworden, nu ja, de Vlaamse sportpers is wijzer geworden, eigenlijk. Na Eddy baron Merckx hebben de Belgen niet een echt hele grote coureur meer gehad. Nu ja, Museeuw, maar we weten ondertussen hoe die aan zijn zeges is gekomen. Men heeft, na Merckx een aantal coureurs gehad die men de nieuwe M. noemden. Daniel Willems, Fons de Wolf, Leif Hoste en de meest tragische van hen allen:Frank Vandenbroucke, een toptalent dat, na zijn actieve, veelbewogen en gedopeerde jaren op een zielige manier aan zijn einde kwam in een bordeel ergens in een naar Afrikaans land. Maar ook die andere genoemde coureurs maakten het allemaal niet waar.
Dus ja, Wuyts en De Caluwe roepen niet gauw meer, wijs geworden, dat er een nieuwe Merckx is opgestaan. Hoewel? Heel even, slechts een keer riep de oude Jose: 'Verdoeme, dat lijkt op Eddy!' En ja, hij had gelijk! Het leek op de oude baron in zijn beste jaren. Wat een aanvalsdrift, wat een spirit, wat een fraaie zit op de fiets en wat een enorme overheersing van het peloton.

Ik heb het zien gebeuren, ik heb 'een nieuwe God geboren zien worden' en ik weet dat ik, hopelijk, nog vele jaren naar hem moet kijken als hij elke tegenstander vernederd. Zoals die andere God: Eddy Merckx.