Maar goed, dat vorige stukje over die beklimming was allemaal al heel veel jaren her. Nu, het is 2018, en ik ben ouder dan ik wilde en jonger dan ik eigenlijk ben en dus ga ik we het weer eens proberen. Is het om te bewijzen dat de tijd geen vat op me gaat krijgen? Is het om aan te geven dat ik nog steeds kan klimmen? Dat ik nog steeds die man ben die zes jaar geleden, na heel veel training de Alpe d' Huez beklom?
Wat een spychologisch geneuzel, eigenlijk niet? Nee, hoor, dat is allemaal geleuter. Nee, de lief had weer eens een fijn bungalow park uitgezocht en dat lag toevallig aan de voet van de Holterberg, in Holten dus. Nu ja, bij. En ja, dan laat ik de kans niet glippen om toch wat klimkilometers te kunnen maken. De maandag, de dag van aankomst, komt er van fietsen niet zo veel. Inchecken, uitpakken, boodschappen doen, happie eten en dan is het al gauw tijd voor het journaal en de eerste, als jullie me vatten.
Afgelopen dinsdag trok ik de stoute schoenen, mijn wielerkleding en de hartslagmeter aan en begon de vlakke aanloop naar het dorp. Holten is een aardig en vrij druk dorp, met de nodige winkels, niet alleen een AH en een COOP, maar ook wat modezaken en zo en helaas, maar dat is misschien een teken van de tijd, een boekenwinkel die zijn deuren ging sluiten. Teken van de tijd? Inderdaad, denk ik. Ik zie dagelijks hele aantallen mensen dat, met gekromde rug en gespitste ogen en bewegende vingers op allemaal toetsenbordjes zit, te checken of er hen niets ontgaat in deze grote wereld vol van informatie maar vooral vol infotainment. Ze zitten niet alleen op terrassen, maar vooral achter het stuur van voortbewegende automobielen, op brommers en op fietsen en, dit vind ik het trieste van alles, ze lopen met die dingen voor hun giechel en met van die oordopjes in, achter kinderwagens en buggy's, terwijl hun grut wel degelijk aandacht van pa en ma zou willen maar niet krijgt. Triestig toch? Triester is dat die mensen geen boeken of kranten of bladen meer kopen, maar ja, dat leg aan mijn, natuurlijk, ik ben een auwe l..!
Goed, hoewel al jaren her, herkende ik de route naar de heuvel natuurlijk wel, weer. Ik heb zo een soort geheugen, eenmaal ergens geweest staat het op mijn interne TomTom. Ik kwam aan de voet van de klim, schakelde naar het binnenblad en begon er aan. De hartslagmeter deed het nog rustig, ik reed op tachtig % van mijn vermogen en da's prima. Toch moest ik weer wennen aan dat kleine verzet. In mijn buurt is het enige klimmetje, dat niet eens telt, de bruggen over IJ, de zogenaamde Schellingwouder bruggen en die zijn natuurlijk niet in verhouding met een echte klim.
De laatste keer dat ik echt en heel echt op het binnenblad moest was in Zuid Limburg, maar dat is al weer anderhalf jaar geleden. Toch moest ik, verderop, naar mijn trippel, man, man, ik had het zwaar! Dank aan de uitvinder van die 'Granny', overigens. Ik fietse toen overigens serieus in het rood, biepte de hartslagmeter.
Via Nijverdal en Rijssen reed ik terug. Toch een goed gevoel in de benen en in het lijf, maar vooral in het hoofd. Vandaag, zondag, reed ik de Holterberg van de andere kant op. Vanaf de noordzijde, zeg maar. Maar ook vandaag was ik heel blij voor het kleinste blad. En ja, ik ging weer dik in het rood, maar ja, ik denk dat mijn hart het nog al goed aan kan, want, eenmaal thuis, met een bakkie koffie en een shaggie, ging de hartslag al weer heel snel naar normaal.
Jullie kennen Herman Finkers? Jullie kennen die show van hem waarin hij zegt dat: 'Het stoplicht springt op rood, het stoplicht springt op groen, in Almelo is altijd wat te doen?' Zo is het ook. We waren er even, van de week. Even. Wat een saaie en lelijke en totaal niks stad is dat, zeg. Later kwamen we in Wierden. We parkeerden het voertuig, liepen het kleine en compacte centrum binnen en pakten een terrasje. Wierden is een metropool in verhouding met Almelo.
Morgen terug naar de Randstad. Gelukkig passen we woensdag weer op. We missen onze kleinkinderen al een week of wat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten