Het jaar dat ik niet fietste (2)

 Het jaar dat ik niet fietste deel 2

Enfin, ze is zo benauwd en ik natuurlijk nu ook, dat ik 112 bel en door word verbonden met het ziekenhuis/ambulance oproep van het ziekenhuis in Winterswijk. Ik doe mijn oproep, geef het adres door en ze vertellen me dat ze er met een half uurtje zijn.

'Zo lang?' zeggen we tegen elkaar. Maar goed, ik haast me na een minuut of twintig met de auto naar de poort van het terrein, ik neem de sleutel voor het toegangshek natuurlijk mee want ik moet zeker weten dat dat voertuig naar binnen kan.Ik drentel wat heen en weer, voornamelijk getrokken door mijn lief, die ik ongeveer elke minuut bel en nee, ja, het is te houden. En na een half uur is de Winterwijkse ambu er. Ik vang hen op, maar de chauffeur heeft zelf een pasje en is al voor mij bij huisje nummer tien en sterker: de broeder is al met het onderzoek bezig van mijn geliefde.Ik blijf een beetje bleu op een afstandje, ze wordt in het vrij kleine woonkamertje onderzocht en nee, ik wil dat niet echt zien. Na een half uur wordt ze aan allemaal slangen draden gelegd draden en zo en gaan ze naar het Beatrix ziekenhuis in Winterswijk. Ik moet zelf maar zorgen dat ik daar kom en de, vrij norse en chagrijnige, ambu chauffeur zegt dat ik maar Beatrix ziekenhuis op de TomTom moet intikken. De man heeft kennelijk de schurft aan mensen uit wat hij als Holland beschouwd. Het is een grote man. Je weet wel. Met zo een bier en worst buik en nee, hij is niet echt aardig.

Enfin. De lief wordt in de Ambu geschoven, ze word naar Winterswijk afgevoerd en daar verder bekeken en onderzocht en ja, ik moet dan maar volgen. Ik volg iets later, ik neem haar tas mee, ik neem de sleutels mee, ik zet de thermostaat op laag, ik spoel nog even wat spullen af, ondanks dat ik echt bezorgd ben. Een minuut of wat na de ambulance ga ik ook richting Winterswijk.

Het wordt een rare rit. Ik heb natuurlijk de TomTom ingesteld. Ik had, thuis, nog even snel op de laptop het adres opgezocht van het ziekenhuis en dat ook ingetikt. Ik ken de omgeving vrij aardig natuurlijk, na al die vorige vakanties die we daar hadden doorgebracht, maar om dat nu, in het holst van de nacht, allemaal te herkennen? Ik word, ik zeg het maat meteen, via allemaal boerenweggetjes er op uit gestuurd en niet via de N19, de verkeersader van deze streek.In de eerste kilometer rent er een haas meters, maar echt meters, voor me aan. Ik wil het beest natuurlijk niet doodrijden, ik moet, ondanks mijn stress laten gaan en ja, eindelijk duikt het beest het zijterrein in.

Even later passeer ik slapende en vergeten dorpjes als Mello en Zwolle en dan kom ik, op aanwijzing van de TomTom, op het ziekenhuis terrein aan. Er is parkeerruimte zat, dus ik zet de auto zo dicht mogelijk bij de ingang, haast me naar binnen en vraag aan de dame van de receptie waar mijn vrouw ligt. 'Oh die is net opgenomen, nietwaar? Loopt u maar even door naar de SEH en vraag daar nog even. Maar, ik moet wel haar gegevens hebben, zoals verzekeringskaart en de huisarts en zo, wilt u daar voor zorgen?'

Ik beloof dat en zoek naar de kamer waar mijn geliefde ligt en schrik van het aantal slangen en stickers die op en over en in haar bevestigd zijn. Infusen en cardiogram pleisters overal en op het moment dat ik kom kijken wordt ze naar de röntgen afdeling vervoerd en staat ze voor zo een bord met zo een apparaat achter haar. Man, man, man wat kun je toch wat meemaken op wat aanvankelijk een fijne vakantie leek?

Ik sta maar wat te staan, ik kan/mag niet in de behandelkamer blijven, wil dat liever ook niet, want om de geliefde zo te zien is niet prettig. Ik drentel dus wat op en neer tussen de SEH en de wachtkamer, waar ik water en thee drink en ik rook af en toe, toen deed ik dat nog, een sigaretje bij de auto. Die staat bij een brede gracht, dus ik kan mijn peuken in het water mieteren en zo verwijderen dat ze niet zichtbaar zijn.

Ik begrijp dat het wachten is op de cardioloog en zijn adviezen. Tegen een uur of acht in de ochtend is de lief nog steeds op de SEH afdeling, maar ze voelt zich beter en heeft een stuk minder klachten. Ik wacht geduldig op de parkeerplaats en kijk naar de voertuigen die momenteel gaan en komen. De gaande voertuigen zijn over het algemeen wat minder duur, dus denkelijk van verpleegkundigen die de nacht hebben gehad en zich nu naar huis spoeden om nog wat uren slaap te kunnen krijgen voor ze weer 'de nacht ingaan' zoals het in het jargon heet. De komende voertuigen zijn heel vaak fietsen, E-bikes, brommers of wat oudere auto's. Die beschouw ik niet als die van artsen of specialisten.

Ja, dat is heel zwart/wit, maar in mijn gedachten rijden rijke cardiologen met dure auto's, zijnde Jags, vette BMW's en/of Tesla's of zo. Nu ja, wat en hoe dan ook, ik ben verward en angstig, wat een gedoe was dit allemaal deze nacht. Ik heb flinke trek gekregen en loop even naar de kantine van het ziekenhuis, dat ondertussen net open is. Ik neem een tosti en een bekertje thee. De tosti doet pijn bij het slikken als ik eet, gvd de gvd, jees, wat is dat? Wat is er nou weer aan de hand en heel langzaam gaat er een nare gedachte in mijn hoofd opkomen. Maar goed, mijn gedachten zijn voornamelijk bij mijn meissie en, gelukkig, tegen elf uur wordt ze vrijgegeven en gaan we naar huis. Ze heeft medicatie meegekregen, dezelfde pil die ik heb. Ze heeft aanwijzingen meegekregen voor een gezonder leven en een betere gezondheid en zo. Logisch, je komt uit een ziekenhuis.

Het eerste wat we doen (deden toen, we zijn er nu allebei gelukkig niet meer mee behept) is een sigaretje opsteken in de beschutting van de auto. Ik zeg dat we nu gelukkig er niet meer mee behept zijn. Tsja, ik ga geen oordeel vellen over roken en over mensen die roken, ik zou niet durven, ik ben vanaf mij zestiende tot mijn zeventigste ongeveer een totaal nicotine verslaafde geweest. Dus als er mensen zijn die nog steeds roken, hé ik vel geen oordeel hoor en ik ga je ook niet vertellen dat je beter stopt, dat weet je zelf ook wel.

Ik stuur het stadje uit en we zijn allebei vrij behoorlijk aangedaan. Logisch, wat een gedoe en gehannes, maar wat een perfect ziekenhuis om alles zo goed te checken en te behandelen, toch? De geliefde heeft een pilletje gekregen, een maal daags tegen de hartkloppingen en ja, ik slik dat zelfde pilletje tot volle tevredenheid. De E is natuurlijk hartstikke moe en helemaal onder de indruk van wat ze allemaal heeft meegemaakt. Ze kijkt wat naar de natuur en is vrij stil, maar goh, hoe logisch is dat?

Een half uur later zijn we thuis, drinken koffie en gaan we allebei nog even een uurtje liggen. In de middag ga ik nog boodschappen doen, de lief heeft, begrijpelijk, niet veel zin om mee te gaan. 's Avonds eten we een boterham en een kopje soep, meer niet, we zijn allebei onder de indruk van het hele gedoe van de afgelopen nacht en de hele ochtend. Die avond zitten we rustig in het huisje, drinken iets en kijken tv. De dag daarop doen we wat boodschappen, de geliefde voelt zich wel al stukken beter met het pilletje van 25 mg Metoprolol en ja, we pakken ergens een terrasje en drinken een bakkie en eten een tosti, ons vakantie menu zeg maar, maar ik geniet er niet erg van, ik heb pijn bij het slikken.

Dan wordt het donderdag en hebben we nog een heel vakantie weekend voor de boeg. Ik heb al plannen om een Chinees te halen bij dat hele goeie restaurant dat ze hier, in Eibergen hebben. (Er zij er meerdere, maar de beste is wel 'Nieuw Paradijs'. Een fraaie toko, ook nog eens gelegen aan de doorgaande weg, met een groot parkeerterrein. Ik haal, zij blijft liever thuis, een basis hap. Een bami voor haar, een loempia met satésaus en een Nasi Rames voor mezelf. Goh man, wat heerlijk, maar ja, dat gedoe in mijn keel als ik eet?)

Ik ga vroeg naar bed, een dikke buik van het eten en ik wil morgen een flinke tocht maken, misschien via Vreden naar Winterswijk en zo weer terug. Even om te zien hoe de tocht van de vorige dag was. Nu ja, ik neem Vreden niet mee, maar ga wel in de dorpjes die ik vannacht gepasseerd ben kijken. Mello en Zwolle. Hm, veel indruk maken de plaatsjes niet. In Mello, wel een fraaie kerk, zie ik een poster hangen van een waarschijnlijk hele popi zanger die het a.s weekend op gaat treden maar de naam en het hoofd zeggen me niets.