De schoonheid van een gat

Zoals ik al vaker gezegd en vooral geschreven: wat is fietsen heerlijk, passief en actief. Over het actieve fietsen van vandaag kan ik heel heel kort zijn: ik was slechts een uurtje tussen de wielen, want zoon, schoondochter en kleinkinderen van acht en bijna drie komen eten. De jongste dochter is er ook bij, der vent moet werken, maar toch wordt het weer een gezellige middag. (Oudste) zoon is echter een voetbalfan en dochter een wielerfan. Meeste stemmen gelden, dus Parijs Roubaix wordt opgezet! (Ik zou, dictatoriale ex onderofficier die ik ben natuurlijk sowieso op fietsen hebben afgestemd, make no mistake)
Zoon (S) spreekt met ons af dat we op tijd eten, zodat hij de bekerwedstrijd PSV-Heracles thuis, op zijn breedbeeldscherm TV kan zien. Doen we, we eten vega, want dochter (E) is dat, vega, bedoel ik.
We zien prachtige beelden, een stoffige, want 'droge' koers, zeggen ze. Boonen is ontketend. Hij gaat solo ongeveeer 60 kilometer voor de finish en er is echt niemand die zijn wiel kan houden! Pozatto buigt en kraakt, na twee valpartijen, Ballan kan niet beter, Boom rijdt sterk maar ook hij kan niet tegen de ontketende Tom Testosterom op! Boonen neemt afstand en dan zegt Karel van Nieuwkerke:  "Wat een schoon, groot gat heeft hij". Michiel Wuyts (co-, nee, hoofd commentator) merkt dan op: "Ik zie liever een wat kleiner gat, maar dit gat is inderdaad schoon."
Ik lach, proest in mijn glas fris (het is te vroeg voor iets sterkers) en probeer de bon mot door te geven aan S en E, maar die discussieren op dat moment over The Godfather, die beiden eigenlijk net ontdekt hebben via DVD of zulks.
Op het moment waarop de koers iet rustiger is, is er iemand in de kamer die over Mondriaan begint , die eigenlijk nooit Groen gebruikte. Ook de 'Victory Boogy Woogy' komt ter sprake.
Even zijn we, allen, sprakeloos. Niet over het onderwerp, we kletsen wel meer over kunst en dat soort zaken waar dringend op bezuinigd gaat worden door allerlei politici, maar meer omdat het onderwerp Mondriaan uit de mond van onze kleinzoon Loek, zoals nog niet gezegd, slechts VIER jaar is, komt.
Oma is gis en vraagt naar kleuren en figuren en als de vier jaar oude ondervraagde dat allemaal ongeveer goed beantwoord gaat opa (ik dus) leep lopen doen. "Hoe ziet dat schilderij (VBW) er dan uit, mannekke?" "Nou", zegt de vierjarige vlot, "het is vierkant, nee een soort ruit, eigenlijk, met een punt naar beneden!"
Wij, allen, are flabbergasted.
E. en ik koken, S. geeft overbodig en humoristisch advies en echtgenote, ook E, komt de keuken binnen en meldt:
"Loek weet te vertellen dat Rietveld ook kunst maakt."
Een schone middag, dus.