Terug, heerlijk

Hoi, ben ik weer!
Maakt niet veel uit, niemand leest me, maar ik schijn last te hebben, deze week ergens opgepikt, van SCRIPTOMANIA, een ziekelijke neiging tot schrijven, Dat schijnt vrij onschuldig te zijn overigens, volgens een vriend van me die ook nog arts is, dus dat geloof ik dan maar. Ik wilde het even hebben over een weekje vakantie die Echtgenote en ik hebben gehad (ik zal haar vaf nu E noemen) de afgelopen week. Niet zozeer dat we een heerlijke bungalow op de Veluwe hebben bewoond met droog maar koud weer, dat we witte kangoeroe's hebben gezien, verdwaald zijn in de ieuwbouwwijken van Apeldoorn  en dat ik heel veel fietskilometers heb gemaakt  o.a. naar
Bron(c)khorst, de Posbank, de Emmapiramide 'and what have you', maar wat ons het meeste opviel en waar we nogal over hebben gesproken was een ontmoeting die we hadden. na een gesprek dat we voerden met een mevrouw die een keurige snackbar uitbaatte in Rheden/De Steeg, enige dorpjes waar Simon Carmiggelt graag kwam met zijn echtgenote. Deze Carmiggelt was natuurlijk bekend om zijn fantastische colums in Het Parool, DE krant van Amsterdam.
Van de schrijver en zijn echtgenote was er ooit een mooi bronzen beeld gemaakt dat in dat dorpje stond, maar dat door een soort rabauwen was vernield! "Om de bronsprijs", vertelde de mevrouw, "waarde 400 euro! Waar gaat dat over?!" Dat wisten wij natuurlijk ook niet. Maar, dat er serieus op gereageerd werd in het dorp, was wel duidelijk. Naast de bekende KWF collecte bus, stond er een collectebus met foto van het (voormalige) beeld op de toonbank van de snackbar. Wij deden onze duiten in het zakje en vroegen aan voornaamde mevrouw wat er verder nog gedan werd voor het 'beeld'. "Nou ja", zei ze,"als wij, als mensen van het  dorp, 15.000 euro ophalen, doet de gemeente er hetzelfde bedrag bij. Maar ook op de markt en de markten in de buurt halen ze geld op, hoor. Carmiggelt beeldjes, wijn  en kaas of zo, maar we gaan ervoor."
We wensten haar geluk en succes, gooien nog wat wisseleld in de bus en kregen een 'brain fart', zoals dat bij mijn vorige werknemer zo fraai werd genoemd.
"Kent U Mevrouw Sylvia Witteman?", vroegen E en ik. "Zij is een enorme fan van Carmiggelt en heeft zelfs een boek over  hem geschreven. Ze schrijft ook stukjes in de krant in zijn geest. Waarom probeert U niet om haar te interesseren in uw streven om dat geld bij elkaar te krijgen?"
Ze bedankte ons, schreef naam en krantennaam op, wij bedankten haar, aten de heerlijke kalfskroketten en hoopten dat ze mevr. W. zou bereiken.
Mevrouw Witteman, doe er wat an!
(We begrijpen dat huisgenoot P. in wat nauwe schoentjes zit na zijn bericht over Wilders en Leers, hoor!)